บทที่ 93: ลุงลองเอียงหูเข้ามาใกล้ๆ สิครับ

หลิวเกินไหลไม่ได้กลับบ้าน และก็ไม่ได้ไปออกกำลังกายที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่ง เขาขี่จักรยานไปยังที่ดินผืนที่กองผลิตที่สองทำงานอยู่

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพักกลางวันพอดี คนของกองผลิตที่สองต่างก็รวมตัวกันพักผ่อนอยู่บนเนินด้านที่หันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ที่มีลมสงบแห่งหนึ่ง

กองผลิตหนึ่งมีสี่สิบห้าสิบครัวเรือน แรงงานร้อยกว่าคน คนมากมายขนาดนี้รวมตัวกันอยู่ด้วยกัน อยู่ไกลๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อกันแล้ว

“อ้าว นี่ไม่ใช่เกินไหลเหรอ ทำไมขี่จักรยานมาล่ะ อยากจะมาอวดเบ่ง หรือว่าอยากจะมาทำงานที่กองผลิตที่สองของพวกเรา”

ชายตาไวคนหนึ่งเห็นหลิวเกินไหลเข้า ก็ตะโกนหยอกล้อเสียงดัง ดึงดูดสายตาของคนเกือบทั้งหมดในทันที

หลิวเกินไหลไม่ได้สนใจเขา เขากวาดตามองหาอู๋เจี่ยฟางในฝูงชน ไม่นานก็พบเขาในกลุ่มคนหนุ่มสองสามคน

เจ้านี่กำลังคุยโวโอ้อวดจนน้ำลายแตกฟอง ที่พูดก็ล้วนเป็นเรื่องราวที่เขาเข้าป่าล่าสัตว์ในช่วงสองวันนี้

“อู๋เจี่ยฟาง”

หลิวเกินไหลตะโกนเรียกหนึ่งคำ

อู๋เจี่ยฟางหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นหลิวเกินไหล ก็รีบวิ่งต้อยๆ เข้ามาทันที

“มีเรื่องอะไรเหรอ ยังขี่จักรยานมาอีกนะ อวดว่าตัวเองมีรึไง!”

“เรื่องดีน่ะสิ แกขืนพูดไร้สาระอีกนะ ฉันหันหลังกลับเลย” หลิวเกินไหลโยนบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง

เจ้านี่รับมา ไม่ได้จุดทันที แต่หันกลับไปชูมือให้กลุ่มเพื่อนที่เมื่อครู่กำลังฟังเขาคุยโวอยู่ ถึงได้จุดบุหรี่ขึ้นท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาของคนเหล่านั้น แล้วสูดเข้าไปอึกใหญ่อย่างโอ้อวด

“เรื่องดีอะไรเหรอ” อู๋เจี่ยฟางสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ “ไอ้หนูอย่างแกไม่ใช่ว่าคิดจะพาฉันไปล่าสัตว์หรอกนะ”

“แกยืนให้มั่นๆ นะ ที่ฉันจะพูดนี่ กลัวว่าแกจะนั่งลงไปกับพื้น” หลิวเกินไหลขายของ

“เชี่ย! แกอย่าบอกนะว่าแกจับเจ้าป่าเจ้าเขามาได้”

ฮา…

คนที่มุงดูอยู่รอบๆระเบิดเสียงหัวเราะออกมาครืนใหญ่ทันที

ในหัวของเจ้านี่นอกจากเรื่องล่าสัตว์แล้วก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว หลิวเกินไหลเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็พูดโดยตรงเลยว่า “ฉันไปหาตำแหน่งงานให้แกที่เมืองสี่จิ่วมาแล้ว ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนของกองกำลังรักษาความสงบ วันหนึ่งดูแลอาหารสองมื้อ เดือนละเก้าหยวน อยู่หอพักรวม

เราตกลงกันไว้ก่อนนะ นี่เป็นลูกจ้างชั่วคราว ไม่ได้ทะเบียนบ้านเมืองสี่จิ่ว แล้วก็ไม่มีสมุดปันส่วนอาหารด้วย จะไปหรือไม่ไป แกตัดสินใจเอง”

พรึ่บ!

ฝูงชนที่เมื่อครู่ยังอึกทึกครึกโครมอยู่ก็พลันเงียบกริบลงทันที แม้แต่คนที่กำลังซดโจ๊กอยู่ ชามในมือก็ยังค้างอยู่กลางอากาศ

อู๋เจี่ยฟางก็ตะลึงไปหลายวินาทีเช่นกันถึงได้สติกลับคืนมา เขากลืนน้ำลาย เบิกตากว้างจ้องมองหลิวเกินไหล

“แก… แกไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม”

“แกจะไปหรือไม่ไปก็แล้วแต่” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มมองอู๋เจี่ยฟาง ปฏิกิริยาของเจ้านี่ทั้งหมดอยู่ในความคาดหมายของเขา

พ่อของเขาเป็นหัวหน้ากองผลิตแล้วอย่างไร

ก็ยังกินไม่อิ่มเหมือนกัน

ถ้าพ่อของเขาลักลอบยักยอกไปนิดหน่อยอาจจะยังไม่เป็นไร แต่ถ้ากล้าเอาไปเยอะๆ ล่ะก็ ชาวบ้านที่โกรธจัดสามารถเผาบ้านของพวกเขาได้เลย

“เขาไม่ไป ฉันไป” ชายคนหนึ่งที่มุงดูอยู่ตะโกนขึ้น

“ฉันไปๆ” ชายอีกคนก็ตะโกนตามมา

“พวกแกสองคนไสหัวไปเลย” สองตาของอู๋เจี่ยฟางแดงก่ำ คว้าแขนของหลิวเกินไหลไว้ “ฉันไปๆ คนโง่ถึงจะไม่ไป!”

วันหนึ่งดูแลอาหารสองมื้อก็เพียงพอที่จะดึงดูดใจแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าแต่ละเดือนยังจะได้เงินอีกเก้าหยวน เรื่องดีๆ ขนาดนี้ ถือโคมไฟไปหาก็ยังหาไม่เจอ

ส่วนทะเบียนบ้านเมืองสี่จิ่วกับสมุดปันส่วนอาหาร นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรจะพิจารณาในตอนนี้ ขอเพียงแค่ได้เข้าเมืองสี่จิ่วแล้ว ยังจะกลัวหาโอกาสไม่ได้อีกเหรอ

“ถ้างั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้แล้วกัน แกไปบอกพ่อแม่แกก่อนคำหนึ่ง กลับไปเตรียมตัวหน่อย พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาแกไปเมืองสี่จิ่ว”

หลิวเกินไหลเข้าไปใกล้หูของอู๋เจี่ยฟาง แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “บอกพ่อแกด้วยนะว่า ตอนที่ไปหาลุงห้าสิบเก้าเพื่อขอจดหมายแนะนำตัว ให้แก้อายุของแกเพิ่มขึ้นหนึ่งปี”

“อืมๆ ฉันรู้แล้ว” อู๋เจี่ยฟางรีบพยักหน้าหงึกๆ “ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม”

“ไม่มีแล้ว พรุ่งนี้เช้าไปรอที่บ้านฉันก็พอแล้ว”

หลิวเกินไหลเพิ่งจะพูดจบ อู๋เจี่ยฟางก็วิ่งแน่วไปเลย

เรื่องดีๆ ขนาดนี้ เขาต้องรีบไปบอกพ่อเขาทันที ไม่อยากจะรอแม้แต่นาทีเดียว

หลิวเกินไหลเพิ่งจะคิดจะขี่รถไป ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้นมาหนึ่งคำ

“เกินไหล คราวหน้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ก็นึกถึงฉันบ้างนะ ก็เพื่อนที่แก้ผ้าเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก อย่าเอาแต่คิดถึงไอ้หนูอู๋เจี่ยฟางคนเดียวสิ”

ฉันรู้จักแกที่ไหนกันวะ

หลิวเกินไหลไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ขี่จักรยานจากไป

เขาเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด ตอนที่เขาป่วยจนลุกจากเตียงคังไม่ได้ ก็หนีไปไกล พอมีเรื่องดีๆ แล้ว ก็มานึกขึ้นได้ว่าเป็นเพื่อนรักกัน

ฉันติดหนี้แกรรึไง!

เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง ก็เห็นผู้เฒ่าหวังเข็นรถเข็นเดินมาอย่างสบายอารมณ์แต่ไกล

นิสัยชั่วร้ายของหลิวเกินไหลกำเริบขึ้นมา เขาไล่ตามไป แล้วใช้ล้อหน้าจักรยานชนก้นตาเฒ่าทีหนึ่ง

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ หาเรื่องเจ็บตัวใช่ไหม”

ผู้เฒ่าหวังวางรถลง หยิบพลั่วเก็บมูลสัตว์ขึ้นมาจะซ้อมหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลรีบถีบจักรยานทีหนึ่ง ทิ้งระยะห่างจากตาเฒ่า

เขาไม่ใช่ว่ากลัวผู้เฒ่าหวังจะตีเขาจริงๆ ประเด็นสำคัญคือพลั่วของเขาน่ะเป็นพลั่วเก็บมูลสัตว์ บนพลั่วยังมีมูลวัวติดอยู่เลย นี่ถ้าโดนป้ายใส่ตัว จะไม่คลื่นไส้ตายเหรอ

“ใครใช้ให้ลุงเดินกลางถนนล่ะครับ มีรถมาก็ไม่รู้จักหลบ”

หลิวเกินไหลสะบัดมือโยนซองบุหรี่ต้าเฉียนเหมินให้ซองหนึ่ง อย่างไรเสียบุหรี่นี้เขาก็ไม่สูบ ก็เลยให้ผู้เฒ่าหวังไปเลยแล้วกัน

“ของแกนั่นก็เรียกว่ารถเหรอ ยังบรรทุกได้ไม่เท่ารถของฉันเลย” ผู้เฒ่าหวังรับบุหรี่มา แล้วจุดขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์

คำพูดนี้หลิวเกินไหลเถียงไม่ออกจริงๆ

หากจะพูดถึงเรื่องบรรทุกมูลสัตว์ จักรยานต่อให้จะบรรทุกจนล้อพลิก ก็ยังบรรทุกได้ไม่เท่าบุ้งกี๋สองใบของรถเข็น

“ได้ครับ คำพูดนี้ผมจำไว้แล้ว ต่อไปลุงอย่าหวังว่าจะมายืมจักรยานผมนะ” หลิวเกินไหลขึ้นจักรยานจะไป

“เดี๋ยวก่อน” ผู้เฒ่าหวังเรียกเขาไว้ เขามองไปข้างหน้าข้างหลัง เมื่อเห็นว่ารอบๆ ไม่มีคน ถึงได้กระซิบเสียงเบาถามว่า “ถ่านหินที่บ้านฉันเป็นแกที่เอามาส่งให้ใช่ไหม”

“ถ่านหินอะไรครับ” หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นโง่

“เลิกเสแสร้งได้แล้ว นอกจากแกแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นแล้ว” ผู้เฒ่าหวังเหลือกตา

“จะไม่ใช่สาวหอยทากที่ไหนเหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผู้เฒ่าหวังครับ ลุงก็ไปจับหอยทากในแม่น้ำมาเลี้ยงสิครับ ไม่แน่ว่าอาจจะกลายเป็นสาวหอยทาก ไม่เพียงแต่จะทำให้ท่านได้กินของสำเร็จรูป ตอนกลางคืนยังจะมาอุ่นเตียงให้ท่านอีก”

“ไสหัวไปเลย เลิกล้อเลียนตาเฒ่าอย่างฉันได้แล้ว ไม่มีผู้ใหญ่ไม่มีเด็ก” ผู้เฒ่าหวังหัวเราะพลางด่า แล้วก็ถามอีกว่า “ฉันก็แค่แปลกใจ ถ่านหินพวกนั้นแกขนไปได้อย่างไร ไม่มีรอยล้อรถก็ช่างเถอะ บนถนนไม่มีแม้แต่เศษถ่านหินตกอยู่เลย”

“ลุงอยากจะรู้จริงๆ เหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้มอย่างลึกลับ

“ฉันก็แค่แปลกใจ” ผู้เฒ่าหวังพยักหน้า เรื่องนี้เขาครุ่นคิดมาทั้งวันแล้ว คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

“ถ้างั้นลุงลองเอียงหูเข้ามาใกล้ๆ สิครับ ผมจะกระซิบบอก”

หลิวเกินไหลกวักมือเรียกผู้เฒ่าหวัง รอให้ผู้เฒ่าหวังเอียงหูเข้ามาใกล้ หลิวเกินไหลก็พลันร้อง “อ๊า” ขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วถีบจักรยานหนีไป

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกคอยดูนะ อย่าให้ฉันจับได้นะ จับได้เมื่อไหร่จะบิดหูแกทิ้งเลย”

ผู้เฒ่าหวังลูบหูพลางด่า ทันใดนั้นก็พรืดหัวเราะออกมา

สมน้ำหน้าจริงๆ

อายุปูนนี้แล้ว ยังจะอยากรู้อยากเห็นอีก อยู่เฉยๆ ใช้ถ่านหินก่อไฟบนเตียงคังไม่ดีรึไง

จงใจถามให้ได้ความ

ผู้เฒ่าหวังคิดตกแล้ว แต่หลิวเกินไหลกลับกลุ้มใจขึ้นมา

มัวแต่คิดจะส่งถ่านหิน ไม่นึกถึงผลที่ตามมา

คนที่อยากรู้อยากเห็นต้องไม่ใช่แค่ผู้เฒ่าหวังคนเดียวแน่ๆ หากพ่อแม่ คุณปู่คุณย่า และคุณย่าจางข้างบ้านถามขึ้นมา จะตอบอย่างไรดี

คงจะไปแกล้งร้องใส่หูพวกเขาไม่ได้หรอกใช่ไหม

เฮ้อ ปวดหัว!