บทที่ 94: หูของคุณย่าจางดีจะตายไป

ในขณะที่กำลังออกกำลังกายอยู่ที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่งตลอดบ่าย พอฟ้าใกล้จะมืด หลิวเกินไหลก็กลับมาบ้าน พอเข้าประตูมา ก็เห็นหลิวซวนจู้นั่งอยู่บนธรณีประตูคุยเล่นอยู่กับหลี่ไท่ผิง

“สองวันนี้มีธุระติดพันอยู่ วันนี้ถึงได้ว่าง เอาใบทะเบียนจักรยานกับจดหมายรับรองมาส่งให้แก ไอ้หนูอย่างแกไม่ได้รอจนร้อนใจใช่ไหม” หลี่ไท่ผิงยิ้มให้หลิวเกินไหล

“ถ้าท่านไม่พูด ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วกางมือให้หลิวซวนจู้อีกมวนหนึ่ง

เขาจุดไม้ขีดไฟก้านหนึ่ง จุดให้ทั้งสองคน ไม้ขีดไฟยังเหลืออีกครึ่งก้าน หลิวเกินไหลก็โยนเข้าเตาไฟไป แล้วก็จุดอีกก้านหนึ่งให้ตัวเอง

“แกจะจุดอีกก้านทำไม ยังจุดได้อยู่นี่!” หลิวซวนจู้บ่น

“นี่พ่อก็ไม่เข้าใจแล้ว” หลิวเกินไหลอธิบาย “ไม้ขีดไฟก้านหนึ่งจุดบุหรี่ได้แค่สองมวน จุดมวนที่สามเป็นลางไม่ดี”

“ไม่ดีอย่างไร” หลิวซวนจู้ถาม

“เรื่องนี้มีเรื่องเล่าอยู่ครับ ผมลืมไปแล้วว่าเป็นสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหรือครั้งที่สอง มีทหารคนหนึ่งกำลังจุดบุหรี่อยู่ในสนามเพลาะ ก็ใช้ไม้ขีดไฟนี่แหละครับ ตอนที่จุดให้สองคนแรกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอจุดบุหรี่มวนที่สามติดเท่านั้นแหละ เจ้านั่นก็โดนยิงหัวแตกเลย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครใช้ไม้ขีดไฟก้านเดียวจุดบุหรี่มวนที่สามอีกเลย” หลิวเกินไหลอธิบาย

“ก็แค่เรื่องบังเอิญน่า จะมาเป็นลางดีลางไม่ดีอะไรกัน” หลิวซวนจู้ไม่ใส่ใจ

“พี่จู้ครับ อย่าเพิ่งพูดไปเลยครับ เรื่องนี้ผมก็รู้เหมือนกัน ข้างนอกไม่มีใครใช้ไม้ขีดไฟก้านเดียวจุดบุหรี่สามมวนหรอกครับ” หลี่ไท่ผิงกล่าวเสริม

“ฉันว่าพวกเขาคงจะกลัวไฟลวกมือมากกว่า!” หลิวซวนจู้ไม่ใส่ใจยิ้มๆ

“จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะครับ อีกอย่าง ลูกชายพี่ก็สูบบุหรี่จงหัวแล้ว ยังจะมาสนใจไม้ขีดไฟก้านเดียวอีกเหรอครับ” หลี่ไท่ผิงก็ยิ้มเช่นกัน แล้วหันไปพูดกับหลิวเกินไหลว่า “ได้ข่าวว่าแกไปหาตำแหน่งงานให้อู๋เจี่ยฟางเหรอ”

“ข่าวไปเร็วจริงนะ ขนาดท่านยังรู้เลย” หลิวเกินไหลกล่าวอย่างสบายๆ “ก็แค่ลูกจ้างชั่วคราวคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ ไม่มีอะไรมากมายหรอก”

“แล้วทำไมแกถึงหาให้เขา ไม่หาให้คนอื่นล่ะ” หลี่ไท่ผิงถามอีก

“เจ้านี่มีคุณธรรมครับ ตอนที่ผมป่วยอยู่ มาเยี่ยมผมตั้งหลายรอบ” หลิวเกินไหลอธิบาย

“ใครดีกับแก แกก็ดีกับคนนั้น ใช่ไหมล่ะ”

“นั่นก็แน่นอนสิครับ ผมไม่ใช่พวกกระดูกอ่อนนี่”

หลี่ไท่ผิงยิ้ม “ไม่แปลกใจเลยที่แกจะเอาถ่านหินไปให้ย่าจางของแกตั้งมากมาย”

“เกินไหลยังเอาถ่านหินไปให้ป้าจางอีกเหรอ” หลิวซวนจู้ประหลาดใจอยู่บ้าง “ฉันยังตั้งใจว่าเดี๋ยวจะเอาไปให้แกหน่อยเลยนะ”

“ไอ้หนูคนนี้ไม่พูดไม่จาก็เอากองถ่านหินไปไว้ที่ลานบ้านแล้ว เรื่องที่ฉันที่เป็นลูกชายยังทำไม่ได้เลย เขากลับทำได้แล้ว” หลี่ไท่ผิงหัวเราะ

ยุคนี้ถ่านหินสามารถส่งออกสร้างรายได้ได้ ในเมืองยังพอมีปันส่วนอยู่บ้าง แต่ชนบทไม่ใช่ว่าทุกคนจะเผาได้ แม้แต่หลี่ไท่ผิงที่เป็นสารวัตรสถานีตำรวจของตำบลก็ยังหาถ่านหินไม่ได้เลย

“ย่าจางของเขาดูแลเขามาไม่น้อย เขาหาถ่านหินไปให้ย่าจางของเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ” หลี่หลันเซียงที่กำลังทำกับข้าวอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ได้เจอเพื่อนบ้านอย่างพวกคุณก็เป็นบุญของแม่ผมแล้วล่ะ” หลี่ไท่ผิงทอดถอนใจ “พอผมกลับมา แม่ผมก็ชมไม่หยุดปากเลยว่าเกินไหลรู้จักคิด เธอยังไม่เคยชมหลานแท้ๆ ของเธอขนาดนี้เลยนะ”

“ลุงหลี่ครับ ท่านชมผมขนาดนี้อีก ผมก็เขินแย่สิครับ” หลิวเกินไหลหน้าแดงก่ำ

“ฮ่าๆๆๆ…”

หลิวซวนจู้กับหลี่หลันเซียงต่างก็พากันหัวเราะเสียงดังลั่น

“แกยังจะเขินเป็นอีกเหรอ” หลี่ไท่ผิงก็หัวเราะสองที “แม่ฉันไม่รู้จะขอบคุณเขายังไงแล้ว ยืนกรานจะให้ฉันหาตำแหน่งงานให้เกินไหลให้ได้เลย แถมยังบอกว่าเกินไหลยังไม่หายดีเท่าไหร่ ไปทำงานที่กองผลิตไม่ได้อีกแล้ว ท่าทางแบบนั้น ทำเอาฉันสงสัยเลยว่าเกินไหลเป็นหลานแท้ๆ ที่พลัดพรากไปของแกรึเปล่า”

“แกช่วยเกินไหลหาตำแหน่งงานได้เหรอ” สองตาของหลิวซวนจู้เป็นประกาย หลี่หลันเซียงก็มีสีหน้าคาดหวังเช่นกัน

“ก็มีอยู่ตำแหน่งหนึ่งที่เหมาะกับเขานะ” หลี่ไท่ผิงหันไปมองหลิวเกินไหล “ที่ตำบลขาดเจ้าหน้าที่สื่อสารอยู่คนหนึ่ง ถ้าแกสนใจ สองวันนี้ฉันจะพาแกไป”

“เจ้าหน้าที่สื่อสารของตำบลเหรอ งานนี้ดีนี่นา!” หลิวซวนจู้ตบขาตัวเอง “เกินไหล ยังไม่รีบขอบคุณลุงหลี่ของแกอีก”

แต่หลิวเกินไหลกลับไม่สนใจงานนี้เลยแม้แต่น้อย “ลุงหลี่ครับ ผมไม่ไปหรอกครับ เจ้าหน้าที่สื่อสารต้องเขียนเอกสารใช่ไหมครับ ผมเพิ่งจะจบประถมปลายเอง พอเขียนเรียงความทีไรก็ปวดหัวทุกที งานนี้ท่านให้คนอื่นไปเถอะครับ!”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่เรื่องมากจริงนะ” หลี่ไท่ผิงถลึงตา “งานนี้ไม่เหมือนกับงานที่แกหาให้อู๋เจี่ยฟางนะ ถึงแม้จะไม่ใช่ตำแหน่งประจำ แต่เดือนหนึ่งก็มีเงินเดือนสิบเจ็ดหยวนห้าเหมา ไม่ต้องไปทำงานก็มีธัญพืชให้รับ ไม่ดีกว่าแกไปลงกองผลิตเยอะเลยเหรอ”

“ดีขนาดนี้เลยเหรอครับ!” หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาเล็กของผมใกล้จะจบมัธยมปลายแล้วใช่ไหมครับ เขามีการศึกษาสูง ทำงานเจ้าหน้าที่สื่อสารนี่เหมาะสมที่สุดแล้ว”

อาเล็กที่เขาพูดถึงคือลี่เสวี่ยเหมย น้องสาวของหลี่ไท่ผิง ลูกสาวคนเล็กของคุณย่าจาง ปีนี้ไม่สิบแปดก็สิบเก้า อย่างไรเสียก็พอๆ กับหลิวหมิ่น ก็แก่กว่าหลิวเกินไหลแค่สามสี่ปี แต่ลำดับญาติก็วางอยู่ตรงนั้น เขาก็ยังต้องเรียกคำหนึ่งว่าอาเล็ก

“เธอจบปีหน้าตอนฤดูร้อน ถึงตอนนั้นค่อยหาตำแหน่งงานให้เธอก็ยังไม่สาย” หลี่ไท่ผิงกล่าวอย่างจริงจัง “แต่แกนะ พ้นจากหมู่บ้านนี้ไป ก็ไม่มีร้านค้านี้แล้วนะ แกไม่ไปจริงๆ เหรอ”

“ลุงหลี่ท่านยังเข้าไม่ถึงความสัมพันธ์เลยสินะครับ” หลิวเกินไหลเลิกคิ้วให้หลี่ไท่ผิง “อยากจะได้หมูป่าก็ไม่ต้องเกรงใจครับ บอกผมโดยตรงเลย ผมไม่เชื่อหรอกว่า เอาหมูป่าไปส่งให้ตัวหนึ่ง ผู้นำที่ตำบลจะไม่ยอมเก็บโควตาตำแหน่งงานนี้ไว้ถึงฤดูร้อนปีหน้า”

“ไอ้หนูอย่างแกกลับมาสอนฉันแล้วนะ” หลี่ไท่ผิงชี้ไปที่หลิวเกินไหลแล้วหันไปพูดกับหลิวซวนจู้ว่า “พี่จู้ พี่ไม่ซ้อม ผมจะซ้อมแล้วนะ”

“ท่านกล้าซ้อมผม ผมก็จะเรียกย่าจาง” หลิวเกินไหลไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย “หูของคุณย่าจางดีจะตายไป ผมเรียกทีเดียว ท่านรับรองว่าจะมา”

“พี่จู้ครับ ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”

หลี่ไท่ผิงหันมองไปรอบๆ หาของที่เหมาะมือจะมาซ้อมหลิวเกินไหล หลิวเกินไหลก็วิ่งพรวดไปยังลานบ้าน ทำเอาหลิวซวนจู้กับหลี่หลันเซียงหัวเราะออกมาอีกระลอกหนึ่ง

เมื่อหลี่ไท่ผิงจากไปแล้ว หลิวซวนจู้ก็คว้าแขนหลิวเกินไหลไว้ “เกินไหล งานดีขนาดนี้ แกไม่ไปจริงๆ เหรอ”

ไม่รอให้หลิวเกินไหลได้อธิบาย หลี่หลันเซียงก็เอ่ยปากก่อน “พ่อมัน คุณโง่รึไง งานนี้น่ะ เดิมทีไท่ผิงเขาก็เก็บไว้ให้เสวี่ยเหมยอยู่แล้ว รู้ว่าเกินไหลไม่เอา ถึงได้พูดออกมา ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณเรื่องถ่านหินที่เกินไหลส่งไปให้”

สมองของหลี่หลันเซียงไวกว่าหลิวซวนจู้มากนัก ทีเดียวก็เดาความคิดของหลี่ไท่ผิงออกแล้ว

หลิวซวนจู้ก็ไม่โง่เช่นกัน พอหลี่หลันเซียงชี้แนะทีเดียว เขาก็เข้าใจแล้ว

“แต่งานนี้ดีจริงๆ นะ ถ้าเกินไหลยินดี ไท่ผิงก็คงจะไม่ใช่แค่พูดลอยๆ หรอก”

“ดีอะไรกัน ดีแค่ไหนก็อยู่ที่ตำบล ถ้าฉันเป็นเกินไหล ฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน คุณก็ลองคิดดูสิ เกินไหลขนาดช่วยพี่สาวสองคนของเขาหาตำแหน่งงานดีๆ ขนาดนั้นในเมืองสี่จิ่วได้ ยังจะมาทำให้ตัวเองเสียเปรียบได้อย่างไร” หลี่หลันเซียงมองทะลุปรุโปร่ง

“นั่นก็จริง” หลิวซวนจู้พยักหน้า “เกินไหลมีความสามารถที่ยิ่งใหญ่จริงๆ!”

“แม่ครับ ยังไงแม่ก็เก่งที่สุด” หลิวเกินไหลยกนิ้วโป้งให้หลี่หลันเซียง แล้วก็ใช้สายตาดูถูกมองหลิวซวนจู้แวบหนึ่ง

“แกมองอะไรของแก กล้ามามองฉันแบบนี้ ฉันว่าแกคงจะคันแล้วสินะ”

หลิวซวนจู้ดึงไปป์ยาสูบออกมา หลิวเกินไหลก็วิ่งพรวดไปยังลานบ้านอีกครั้ง ทำเอาหลี่หลันเซียงหัวเราะออกมาอีกระลอกหนึ่ง

ที่บ้านเต็มไปด้วยอากาศที่สนุกสนานทันที