บทที่ 95: ข้อแก้ตัวที่สมบูรณ์แบบ

ไม่นาน เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียก็นำฟืนมัดหนึ่งกลับมา ยังคงเป็นสองคนลาก หนึ่งคนดัน ฟืนมัดเล็กๆ มัดเดียว ทำเอาทั้งสามคนเหนื่อยกันน่าดู

หลิวเกินไหลมองดูกองฟืนที่สูงกว่าคนและกองถ่านหินที่อยู่ข้างๆ แล้วหันไปพูดกับหลิวซวนจู้และหลี่หลันเซียงว่า “พ่อครับ แม่ครับ ถ่านหินกับฟืนบ้านเราก็พอจะใช้แล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ ต่อไปก็อย่าให้พวกเขาไปเก็บฟืนอีกเลยครับ”

สองตาของหลิวเกินสี่และหลิวเกินว่างพลันเป็นประกาย พวกเขาหยุดการกระทำในมือโดยพร้อมเพรียงกัน แล้วเอียงหูฟัง

ส่วนหลิวไฉ่เสียก็มองหลี่หลันเซียงตาแป๋ว

ทั้งสามคนรู้ดีว่า อย่าเห็นว่าหลี่หลันเซียงจะเรียกหลิวซวนจู้ว่าพ่อมันอยู่ตลอดเวลา แต่เรื่องแบบนี้ คนที่ตัดสินใจได้ก็ยังคงเป็นหลี่หลันเซียงคนที่เป็นแม่นี่แหละ

“ไม่เก็บฟืนแล้วจะทำอะไรล่ะ พวกเขาก็ไม่มีอะไรทำ” หลี่หลันเซียงไม่แม้แต่จะมองพวกเขาสามคน

หลิวเกินสี่กับหลิวเกินว่างพอได้ยินก็ท้อใจลงทันที ส่วนหลิวไฉ่เสียก็เบะปากเล็กๆ ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ออกมา

“ก็เล่นสิครับ พวกเขาอายุขนาดนี้ก็เป็นวัยที่กำลังเล่นอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่เล่น แล้วจะไปเล่นตอนไหน”

หลิวเกินไหลลูบหัวของหลิวเกินว่าง แล้วอุ้มหลิวไฉ่เสียขึ้นมา ยัดลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดหนึ่งใส่มือเธอ

ปากเล็กๆ ของเจ้าตัวเล็กก็เลิกเบะทันที เธอทำท่าลับๆ ล่อๆ มองหลี่หลันเซียงแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอไม่ได้มองมา ก็รีบก้มหน้าลงซ่อนตัวอยู่ที่อกของหลิวเกินไหล แกะกระดาษห่อลูกอมอย่างรวดเร็ว แล้วกินเข้าไปทั้งคำ

“เจ้าแมวน้อยจอมตะกละ”

หลิวเกินไหลถูกท่าทางแบบนี้ของไฉ่เสียทำให้หัวเราะออกมา สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะคิกคักของหลิวไฉ่เสีย

“เล่นอะไรกัน บ้านไหนเด็กโตขนาดนี้แล้วไม่ทำงาน” หลิวซวนจู้ถลึงตาใส่หลิวเกินไหล

“แล้วบ้านไหนมีถ่านหินเยอะเท่าบ้านเราล่ะครับ” หลิวเกินไหลย้อนถาม

“ถ่านหินพวกนี้ แม่ตั้งใจจะให้พ่อแกเอาไว้ก่อไฟบนเตียงคังให้แก” หลี่หลันเซียงเติมฟืนเข้าเตาไฟไปพลางกล่าวไปพลาง “พรุ่งนี้ก็จะให้พ่อแกลางานวันหนึ่ง ไปเจาะช่องไฟใต้เตียงออกมา”

“แม่ครับ แม่คิดว่าถ่านหินน้อยไปเหรอครับ งั้นผมก็ไปซื้อมาเพิ่มอีกหน่อย แม่ก็ใช้เผาได้ตามใจชอบเลย ไม่พอผมก็ซื้อมาอีก”

ถ่านหินหนึ่งพันจินฟังดูเหมือนจะไม่น้อย แต่พอกองไว้ตรงนั้นก็แค่กองเล็กๆ ดูแล้วไม่สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย ที่บ้านไม่เคยเผาถ่านหินมาก่อน หลี่หลันเซียงเกรงว่าจะไม่รู้ว่ามันจะเผาได้นานแค่ไหน

“แกอย่ามาผลาญเงินเลยนะ ฟืนที่เก็บมาได้ไม่ต้องเสียเงิน ทำไมต้องไปเผาถ่านหินที่ต้องเสียเงินด้วย” หลี่หลันเซียงพอได้ยินก็รีบร้อนขึ้นมา

นี่ก็เป็นเพราะหลิวเกินไหลซื้อถ่านหินกลับมาก่อนแล้ว หากบอกเธอก่อนล่ะก็ เธอพูดอย่างไรก็คงจะไม่ยอมตกลง

“เงินก็ใช้ไปแล้ว แม่ยังจะไม่เผาอีก งั้นเงินก็ไม่เสียเปล่าไปหมดเหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้ม “แม่ครับ แม่ลองเผาดูก่อนสิครับ ถ่านหินนี่มันทนไฟกว่าฟืนเยอะเลยนะ ใช้ดินเหลืองผสมน้ำหน่อยหนึ่ง พลั่วเดียวก็สู้ฟืนได้ทั้งกองแล้ว”

“ยังจะผสมน้ำผสมดินเหลืองได้อีกเหรอ งั้นมันก็เปียกหมดสิ ยังจะจุดติดได้อีกเหรอ” หลี่หลันเซียงไม่ค่อยจะเชื่อ

“นี่แกก็ไม่รู้แล้วล่ะสิ” หลิวซวนจู้กล่าวอย่างอวดดีเล็กน้อย “ถ่านหินก็ต้องเผาแบบนี้แหละ ถ่านหินเปียกเผาได้แรงกว่าถ่านหินแห้งอีก”

ตอนเด็กๆ หลิวซวนจู้เคยตามผู้เฒ่าหลิวไปกินไปเห็นมา รู้ดีว่าถ่านหินควรจะเผาอย่างไร

“ยังจะเป็นแบบนี้ได้อีกเหรอ” หลี่หลันเซียงมีสีหน้าแปลกใหม่

“แกรอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปหาดินเหลืองกลับมาเดี๋ยวนี้แหละ” นิสัยชอบอวดของหลิวซวนจู้กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง ออกจากประตูก็จะไปข้างนอก

“ข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว กินข้าวก่อนแล้วค่อยไป”

หลี่หลันเซียงตะโกนเรียกคำหนึ่ง หลิวซวนจู้ไม่แม้แต่จะหันกลับมา เดินไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันรอให้กลับมาแล้วค่อยกินก็ได้ ต้องรีบไปยืมรถที่กองผลิตก่อน รอให้ฟ้ามืดแล้ว เดี๋ยวจะหาดินเหลืองไม่เจอว่าอยู่ที่ไหน”

“แม่ครับ ผมไปด้วย”

หลิวเกินสี่ตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง แล้ววิ่งตึงๆ ตามหลิวซวนจู้ไป

“พ่อครับ พี่รอง รอผมด้วย”

ปฏิกิริยาของหลิวเกินว่างก็ไม่ช้าเช่นกัน วิ่งเร็วกว่าหลิวเกินสี่เสียอีก

ถ้าถ่านหินสามารถผสมกับดินเหลืองเผาได้จริงๆ พวกเขาก็ไม่ต้องไปเก็บฟืนแล้ว ต่อไปนี้หลังเลิกเรียน ก็สามารถเล่นได้ทุกวันแล้ว

หลิวไฉ่เสียในอ้อมแขนของหลิวเกินไหลก็ดิ้นรนจะตามไปด้วยเช่นกัน หลิวเกินไหลตบก้นเธอทีหนึ่ง “เจ้าเด็กผู้หญิงอย่างแกก็อย่าไปร่วมวงสนุกกับเขาเลย”

“พี่ใหญ่ หนูด้วย…”

ในปากของหลิวไฉ่เสียกำลังอมลูกอมนมกระต่ายขาวอยู่ทั้งเม็ด พอพูดขึ้นมา ก็โดนลูกอมดันลิ้น เธอใช้ลิ้นพลิกลูกอมอยู่ พอดีกับที่หลี่หลันเซียงเห็นเข้า

“เกินไหล แกให้เธอกินอะไรอีกแล้ว”

หลิวไฉ่เสียเลิกดิ้นรนทันที หดหัวซ่อนเข้าอกของหลิวเกินไหลเหมือนนกกระทาตัวน้อย

“ฮ่าๆๆๆ… ให้เธอกินลูกอมไปเม็ดหนึ่งครับ” หลิวเกินไหลก็ถูกเจ้าตัวเล็กทำให้หัวเราะอีกครั้ง

“แกก็ตามใจเธอไปเถอะ ไม่ช้าก็เร็วก็โดนแกตามใจจนเสียคน” ปากก็บ่น แต่บนใบหน้าของหลี่หลันเซียงกลับมีรอยยิ้ม

“ผมก็จะตามใจเธอให้เสียคนนี่แหละ ใช่ไหมล่ะ เสี่ยวไฉ่เสีย” หลิวเกินไหลลูบไปที่ท้ายทอยของหลิวไฉ่เสีย

“พี่ใหญ่ คันจัง” มือเล็กๆ ของหลิวไฉ่เสียเกาไปที่ที่หลิวเกินไหลเพิ่งจะลูบไปเมื่อครู่

คันเหรอ

ผมก็แค่ลูบเบาๆ ทีเดียวไม่ใช่เหรอ

หลิวเกินไหลรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว

ที่หัวของหลิวไฉ่เสียคันไม่ใช่เพราะเขาลูบ แต่เป็นเพราะโดนเหากัด

เหาในยุคหลังแทบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้ทุกคนบนตัวล้วนมีเหา โดยเฉพาะเด็กๆ ตอนกลางคืนนอนหลับ พอถอดเสื้อผ้าออก เหาก็กระโดดไปทั่ว

สองวันที่เขาเพิ่งจะข้ามมิติมาบนตัวก็มีเหาเช่นกัน ต่อมาใช้มิติทำความสะอาดถึงได้ไม่มี ไฉ่เสียไว้ผมยาว แถมยังถักเปียเล็กๆ อีกด้วย ในผมต้องซ่อนเหาไว้มากมายแน่นอน

จะช่วยเธอจับสักหน่อยดีไหมนะ

หลิวเกินไหลความคิดขยับไหว ในวินาทีต่อมา เหาบนตัวของหลิวไฉ่เสียก็ถูกจับเข้ามิติไปทั้งหมด นับดูแล้วก็สิบกว่าตัว

บนตัวซ่อนเหาไว้มากมายขนาดนี้ เธอจะทนไหวได้อย่างไร

หลิวเกินไหลรู้สึกสงสารขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็วางเธอลง แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว ยกมือขึ้นตบไปที่ไหล่ของหลี่หลันเซียงสองที

“แม่ครับ มีฝุ่นนิดหน่อย ผมปัดให้”

ไม่รอให้หลี่หลันเซียงได้ถาม หลิวเกินไหลก็รีบชิงอธิบายก่อน

แค่ตบไปสองทีนั่น เหาบนตัวของหลี่หลันเซียงก็ถูกเก็บเข้ามิติไปทั้งหมด ถึงแม้จะไม่มีมากเท่าบนตัวของหลิวไฉ่เสีย แต่ก็มีสี่ห้าตัว

จากนั้น หลิวเกินไหลก็เข้าห้องด้านในไปอีกครั้ง ใช้วิธีเดียวกัน เก็บเหากับไข่เหาที่ซ่อนอยู่บนเตียงคัง, ผ้าห่ม, เสื้อผ้าเข้ามิติไปทั้งหมด รวมๆ แล้วก็หลายสิบตัว คนที่เป็นโรคกลัวรูแค่เห็นแวบเดียวรับรองว่าต้องตกใจแน่

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเกินไหลก็ไม่ได้ฆ่าเหาทั้งหมด ปั้นเป็นก้อนเล็กๆ แล้วโยนไว้ที่มุมหนึ่ง ของนี่มันของเล่นดีๆ เลยนะ ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะได้ใช้

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สามพ่อลูกหลิวซวนจู้, หลิวเกินสี่ และหลิวเกินว่างก็กลับมาแล้ว

หลิวซวนจู้เข็นรถเข็น หลิวเกินสี่แบกจอบ หลิวเกินว่างแบกพลั่ว เหมือนกับองครักษ์ซ้ายขวาตามหลังหลิวซวนจู้มา

“ทำไมเร็วขนาดนี้ล่ะ” หลี่หลันเซียงตกใจ

หลิวเกินไหลกลับเข้าใจอยู่บ้าง... เขารู้จักรถเข็นคันนั้นของผู้เฒ่าหวัง

“ฉันยังไม่ทันจะได้ไปถึงริมแม่น้ำเลย ดินเหลืองพวกนี้เป็นของที่ปู่หวังของเขาหามาให้ เกินไหลยังให้ถ่านหินเขาไปอีกหน่อย… ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแกนี่เรื่องอะไรก็ปิดบังพวกเราหมดเลยนะ ช่างน่าโดนสั่งสอนจริงๆ”

ปากก็ด่าหลิวเกินไหล แต่บนใบหน้าของหลิวซวนจู้กลับไม่มีท่าทีโกรธเลยแม้แต่น้อย กลับยังดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกด้วย

“เกินไหล แกเอาถ่านหินไปให้ใครบ้างล่ะ” หลี่หลันเซียงหันไปถามหลิวเกินไหลที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่บนม้านั่ง

“ก็แค่สี่บ้านครับ บ้านเรา ย่าจาง ผู้เฒ่า… ปู่หวัง แล้วก็คุณปู่คุณย่าครับ”

พูดจนชินปาก หลิวเกินไหลเกือบจะพูดคำว่าผู้เฒ่าหวังออกมาแล้ว

“ถ่านหินเยอะขนาดนี้ แกขนมาได้อย่างไร”

เอาล่ะ ในที่สุดก็ถามคำถามนี้แล้ว โชคดีที่เขาเตรียมไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะตอบไม่ได้จริงๆ

“ที่ลานถ่านหินมีเกวียนวัวสำหรับส่งถ่านหินโดยเฉพาะครับ รอบเดียวก็ขนมาได้แล้ว เกวียนวัวของเขาน่ะดีจริงๆ นะ กระบะรถกั้นไว้มิดชิดเลย ไม่ทำถ่านหินตกออกมาเลยสักนิด”

เกวียนวัว ในหมู่บ้านก็มี รอยล้อรถ, รอยกีบวัวอะไรพวกนั้นมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่สามารถสงสัยได้เลย รวมถึงเรื่องที่ถ่านหินตกหล่นอุดไปอีก ยิ่งแนบเนียนไร้ที่ติ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ที่นามีคนทำงานอยู่ทุกที่ หากเป็นรถยนต์อะไรทำนองนั้นเข้าหมู่บ้านมา ไกลๆ ก็จะมีคนเห็นแล้ว แต่เกวียนวัวไม่เหมือนกัน คนในหมู่บ้านทุกวันก็ยุ่งอยู่กับของแบบนี้ ใครจะไปมองดูเป็นพิเศษ