บทที่ 96: ดินเหลือง

“ไอ้หนูคนดี คำพูดที่พ่อพูดกับแก แกก็ฟังเข้าไปหมดเลยสินะ”

หลิวซวนจู้เทดินเหลืองบนรถเข็นลงข้างกองถ่านหิน แล้วเดินเข้ามา รับบุหรี่ไป แล้วตบไหล่ของหลิวเกินไหลเบาๆ

จุดสนใจของเขากับหลี่หลันเซียงนั้นแตกต่างกัน หลิวซวนจู้ไม่สนใจเลยว่าถ่านหินถูกขนมาอย่างไร เขาสนใจมากกว่าว่าหลิวเกินไหลได้สืบทอดธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลหลิวที่รู้จักตอบแทนบุญคุณคน เส้นทางในอนาคตจะต้องยิ่งเดินยิ่งกว้างแน่นอน เรื่องนี้จะไฉนเลยไม่ทำให้เขาปลื้มปีติยินดีเล่า

อีกด้านหนึ่ง หลิวเกินสี่กับหลิวเกินว่างคนหนึ่งก็ถือจอบ อีกคนก็ถือพลั่วกำลังทุบดินเหลืองอยู่

ก้อนดินเหลืองไม่เล็กเลยสักก้อน ต้องทุบให้แตกก่อน ถึงจะผสมกับถ่านหินได้

สองหนุ่มน้อยคนหนึ่งอายุสิบขวบ อีกคนแปดขวบ ยังไม่สูงเท่าพลั่วเลยด้วยซ้ำ งานที่ใช้แรงงานแบบนี้ทำแล้วก็ค่อนข้างจะลำบาก

“ไปเล่นกันเถอะ!”

หลิวซวนจู้คาบบุหรี่เดินเข้ามา รับจอบในมือของหลิวเกินสี่มา แล้วหันกลับไปเรียกหลิวเกินไหล “มานี่มาทำกับพ่อ”

หลิวเกินไหลเพิ่งจะลุกขึ้นยืน หลี่หลันเซียงก็เอ่ยปากขึ้น “เกินไหล แกอย่าไปนะ งานแค่นี้ตัวเองยังทำไม่ได้รึไง เป็นอะไรไป อวดว่าตัวเองมีลูกชายคนโตรึไง”

“ฉันก็แค่อยากจะให้เกินไหลได้ขยับตัวบ้างไม่ใช่เหรอ” หลิวซวนจู้ฉีกยิ้มกว้าง บุหรี่แทบจะตกพื้น

“แม่ครับ หมอจีนโบราณที่ถงเหรินถังให้ผมขยับตัวเยอะๆ พ่อทำไปก็เพื่อผมดีครับ”

หลิวเกินไหลคาบบุหรี่เดินเข้าไป รับพลั่วมาจากมือของหลิวเกินว่าง

ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน คราวนี้พอเอ่ยถึงหมอจีนโบราณที่ถงเหรินถังอีกครั้ง เขาก็มีความรู้สึกมีเหตุผลอันชอบธรรมอยู่บ้าง

ไม่ว่าคนคนนั้นจะเคยพูดคำพูดนี้หรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยที่สุด เขาก็ได้เจอตัวจริงแล้ว ก็ไม่กลัวว่าหลี่หลันเซียงจะซักไซ้

สองสามทีแรก หลิวเกินไหลยังค่อนข้างจะไม่ชำนาญอยู่บ้าง ไม่นาน ความทรงจำของกล้ามเนื้อก็ฟื้นคืนมาแล้ว ทำได้อย่างคล่องแคล่ว

การทุบดินเหลืองก็เหมือนกับการทุบมูลสัตว์ เครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดไม่ใช่จอบกับพลั่ว แต่เป็นคราดเก็บมูลสัตว์ ก็เหมือนกับคราดเก้าซี่ของตือโป๊ยก่ายนั่นแหละ ทุบให้แตกแล้ว คราดๆ หน่อย เหลือไว้แต่ดินละเอียด คราดก้อนใหญ่ออกมาก็ทุบต่อ จนกว่าจะแตกละเอียด

พอทุบดินเหลืองจนแตกละเอียดแล้ว ก็เกลี่ยออกตากให้แห้ง รอให้ไม่เหนียวแล้ว ก็เก็บเป็นกองไว้ ตอนจะใช้ก็ใช้พลั่วตักขึ้นมาพลั่วหนึ่ง ผสมกับถ่านหิน เติมน้ำหน่อยหนึ่ง คนให้เข้ากัน ก็เอาไปเผาได้แล้ว

สองคนช่วยกันยุ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ทุบดินเหลืองหนึ่งคันรถเสร็จแล้ว หลิวซวนจู้ตักดินเหลืองขึ้นมาพลั่วหนึ่งบวกกับถ่านหินอีกสองพลั่ว หลิวเกินไหลเติมน้ำหน่อยหนึ่ง ผสมกันเป็นกองเล็กๆ

ในตอนนี้ ข้าวก็ทำเสร็จไปนานแล้ว ในหม้อตั้งน้ำไว้ครึ่งค่อนหม้อ ก็รอจะก่อไฟบนเตียงคังแล้ว หลิวซวนจู้ตักถ่านหินเปียกที่ผสมดินเหลืองกับถ่านหินไว้ด้วยกันพลั่วหนึ่ง ค่อยๆ เติมเข้าเตาไฟ แล้วก็ใช้ไม้เขี่ยไฟกดถ่านไฟที่ลุกแดงๆ ทับลงไป ดึงสูบลมสองสามที ให้ถ่านไฟลุกขึ้นมา

“เอาล่ะ เดี๋ยวถ่านหินก็จะติดไฟแล้ว”

หลิวซวนจู้ตบมือ แล้วก็ตบไปที่ก้นของเกินสี่กับเกินว่างที่นั่งยองๆ ดูของแปลกใหม่อยู่ข้างๆ คนละที “กินข้าวได้แล้ว”

“นี่มันจะติดไฟได้จริงๆ เหรอ” หลี่หลันเซียงไม่ค่อยจะเชื่อ

เปียกโชกขนาดนี้ มีแต่น้ำ ยังจะจุดติดได้อีกเหรอ

ในใจก็สงสัย มื้อนี้หลี่หลันเซียงก็กินไม่ค่อยจะสงบสุขเท่าไหร่ ชะโงกหัวไปดูเตาไฟเป็นครั้งคราว จนกระทั่งแน่ใจว่าถ่านหินเปียกๆ นั่นถูกจุดติดไฟจริงๆ แล้ว ความสงสัยถึงได้กลายเป็นความประหลาดใจ

“ต่อไปนี้ พวกแกสามคนไม่ต้องไปเก็บฟืนแล้ว”

เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียรอคำพูดนี้มาครึ่งค่อนวันแล้ว เกินสี่ก็ยังสงวนท่าทีอยู่บ้าง แต่เกินว่างกลับโห่ร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เกือบจะทำตะเกียบหล่น

“อวดดีอะไร แกหนังคันอีกแล้วใช่ไหม”

หลิวซวนจู้ ถลึงตาสองข้าง หลิวเกินว่างก็หงอลงทันที ส่วนไฉ่เสียที่อยู่ข้างๆ เพิ่งจะคิดจะตะโกนตามพี่สาม ก็รีบก้มหน้าเขี่ยข้าวทันที ราวกับนกกระทาตัวน้อยที่ตกใจกลัว

…

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่หลิวเกินไหลตื่นนอน หลิวซวนจู้ก็กำลังทุบดินเหลืองอยู่ที่ลานบ้านแล้ว ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาก็เข็นดินเหลืองกลับมาสามคันรถ เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว

รถเข็นกับพลั่วจอบล้วนแต่ยืมมาจากกองผลิต ตอนไปทำงานก็ต้องเอาไปคืน เขาจึงทำได้แค่ใช้เวลาเช้าตรู่กับหลังเลิกงานมาทำ

ต้องหาเครื่องมือมาเพิ่มให้ที่บ้านแล้วล่ะ หลิวเกินไหลกำลังคิดในใจอยู่ อู๋เจี่ยฟางก็เข็นรถเข็นดินเหลืองคันหนึ่งเข้ามาในลานบ้าน พ่อของเขา หัวหน้ากองผลิตที่สองอู๋ฉงซานก็แบกพลั่วจอบตามหลังมา

“ฉงซาน แกจะทำอะไรน่ะ” หลิวชวนจู้วางจอบเหล็กแล้วเดินเข้าไปหา

“นี่ก็เห็นว่าแกใช้ดินเหลืองไม่ใช่เหรอ พอดีฉันกับเจี่ยฟางว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาช่วยแกหน่อย” อู๋ฉงซานรูปร่างไม่สูง แต่ดูแข็งแรงบึกบึน หน้าดำคล้ำเสื้อผ้าเก่าขาด รองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่า เป็นชายชาวนาโดยแท้

อู๋เจี่ยฟางไม่ได้พูดอะไร เขาอั้นลมหายใจไว้ทีหนึ่ง แล้วเทดินเหลืองเต็มคันรถลงบนกองดินเหลือง ถึงได้เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วฉีกยิ้มให้หลิวเกินไหล

สองพ่อลูกมาถึงนานแล้ว พอเห็นหลิวซวนจู้กำลังง่วนอยู่กับดินเหลือง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไปเอาเครื่องมือที่กองผลิตมา แล้วช่วยขนมาให้คันหนึ่ง

“ไม่ต้องๆ งานแค่นี้ฉันทำเองก็ได้แล้ว” หลิวซวนจู้ล้วงกระเป๋าเสื้อ อยากจะหาบุหรี่ แต่กลับล้วงเจอแต่ความว่างเปล่า

หลิวเกินไหลรีบเข้าไปข้างหน้า ก่อนอื่นก็ยื่นบุหรี่ให้หวูฉงซานมวนหนึ่ง แล้วก็โยนให้อู๋เจี่ยฟางอีกมวนหนึ่ง

“ก็แค่เรื่องกางมือเอง” อู๋ฉงซานจุดบุหรี่ขึ้น แล้วก็กล่าวอีกว่า “รถเข็นของแกก็ยืมมาจากกองผลิตใช่ไหมล่ะ คืนไปเถอะ รถเข็นคันนี้ของฉันให้แกใช้ไปเลย แล้วก็มีจอบกับพลั่วด้วย แกใช้เสร็จเมื่อไหร่ ค่อยเอามาคืนฉันก็ได้”

เขาเป็นหัวหน้ากองผลิตที่สอง อำนาจเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ก็ยังพอมีอยู่

โดยสัญชาตญาณแล้วหลิวซวนจู้คิดจะปฏิเสธ แต่หลิวเกินไหลก็เอ่ยปากก่อน “ถ้างั้นผมก็ขอขอบคุณลุงฉงซานแทนพ่อผมแล้วกันครับ”

ช่วยลูกชายเขาหาตำแหน่งงานให้แล้ว ก็ต้องให้โอกาสเขาได้ตอบแทนบุญคุณบ้าง ถึงแม้ว่าเครื่องมือการเกษตรสองสามชิ้นจะไม่ได้มีบุญคุณอะไรมากมายนัก แต่อย่างน้อยในใจของอู๋ฉงซานก็คงจะรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อยไม่ใช่เหรอ

“ฉงซาน มากินด้วยกันหน่อยสิ!”

ตอนนี้ หลี่หลันเซียงก็จัดเตรียมอาหารเสร็จแล้ว ก็เอ่ยปากชวนอย่างเกรงใจ

“ไม่ล่ะๆ พวกแกกินกันเถอะ พวกเรากินกันมาแล้ว”

อู๋ฉงซานโบกมือ แล้วเรียกให้ลูกชายออกจากประตูหน้าลานบ้านไป

จริงๆ แล้ว พวกเขาไม่ได้ไปไกล ก็แค่ไปรออยู่ที่หน้าประตูหน้าลานบ้านตระกูลหลิวนั่นเอง

ยุคนี้ บ้านคนอื่นกินข้าว คุณก็ต้องหลบออกไปถือเป็นมารยาทพื้นฐานที่สุด หากยังนั่งแกร่วอยู่ที่บ้านเขาไม่ไป นั่นก็คือไม่รู้ความ

กินข้าวเสร็จ หลิวเกินไหลก็เข็นจักรยานออกจากประตูหน้าลานบ้าน แวบเดียวก็เห็นสองพ่อลูกอู๋ฉงซานกับอู๋เจี่ยฟาง

ข้างเท้าของอู๋เจี่ยฟางมีห่อม้วนสัมภาระวางอยู่ กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ ฟังอู๋ฉงซานกำลังกำชับอะไรบางอย่างอยู่

“เกินไหลเอ๊ย” พอเห็นหลิวเกินไหล อู๋ฉงซานก็เข้ามาหา “แกช่วยเจี่ยฟางหาตำแหน่งงานให้ ลุงอู๋ไม่รู้จะขอบคุณแกอย่างไรแล้ว หากแกไว้ใจลุงอู๋ของแกล่ะก็ ลุงอู๋จะย้ายบ้านแกไปอยู่กองผลิตที่สอง ขอเพียงแค่ฉันยังเป็นหัวหน้ากองผลิตที่สองอยู่หนึ่งวัน ก็จะไม่ปล่อยให้บ้านแกต้องเสียเปรียบแม้แต่น้อย”

สมแล้วที่เป็นชายชาวนา ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง คำพูดของอู๋ฉงซานไม่มีอ้อมค้อมเลยแม้แต่น้อย

“ผมก็อยากจะไปอยู่หรอกครับ” หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “แต่ผมกลัวว่าท่านจะไปตีกับพี่เป่าเกินเข้า ผมไม่รู้จะช่วยใครดี”

“ก็แค่ซุนเป่าเกินนั่นน่ะเหรอ ฉันต่อให้เขาข้างหนึ่งเลย” อู๋ฉงซานก็หัวเราะเช่นกัน เขาฟังความหมายของหลิวเกินไหลออก ก็เลยไม่ได้พูดอะไรมากอีก

“ขึ้นมาสิ ไปกัน” หลิวเกินไหลก้าวขึ้นคร่อมจักรยาน แล้วกวักมือเรียกอู๋เจี่ยฟาง

“แกขี่ไปก่อนสองที เดี๋ยวฉันกระโดดขึ้นไปเอง”

อู๋เจี่ยฟางสะพายห่อม้วนสัมภาระขึ้นหลัง รอให้หลิวเกินไหลขี่จักรยานเคลื่อนที่แล้ว ก็วิ่งตามอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวขึ้นคร่อมเบาะหลังจักรยาน

“พ่อครับ ท่านกลับไปเถอะครับ!”

“ถึงที่นั่นแล้วเรื่องอะไรก็อดทนหน่อยนะ อย่าไปอวดเก่ง” อู๋ฉงซานกำชับอีกประโยคหนึ่ง

“ผมรู้แล้วน่า ท่านก็บ่นมาทั้งเช้าแล้ว”

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ยังจะกล้ามาว่าฉันน่ารำคาญอีกเหรอ คิดว่าเข้าเมืองไปแล้ว ฉันจะไม่ซ้อมแกรึไง” อู๋ฉงซานหยิบก้อนดินขึ้นมาก้อนหนึ่งจะโยนใส่

“รีบขี่! รีบขี่! พ่อฉันไล่มาแล้ว” อู๋เจี่ยฟางเร่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม