บทที่ 97: นักสืบเทวดาโจวฉี่หมิง

อู๋เจี่ยฟางดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ตลอดทางก็พูดจ้อไม่หยุด พอมาถึงกองกำลังรักษาความสงบ เจ้านี่ก็กลับมาประหม่าอีกครั้ง หน้าตาบึ้งตึง ไม่พูดไม่จา แม้แต่จะเดินก็ยังค่อนข้างจะไม่เป็น

ตอนที่หลิวเกินไหลผลักประตูห้องทำงานของโจวฉี่หมิงเข้าไป โจวฉี่หมิงกำลังคลุมเสื้อคลุมตัวใหญ่นอนอยู่บนเตียงสนามที่มุมห้องทำงาน พอเห็นว่าเป็นหลิวเกินไหลเข้าประตูมา โจวฉี่หมิงก็ลุกขึ้นนั่ง ถูหน้าสองสามที ขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ลุงโจวครับ ท่านเป็นถึงหัวหน้าใหญ่ยังจะต้องลาดตระเวนตลอดทั้งคืนด้วยเหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

“ที่ป่าเล็กๆ นอกเมืองพบศพสามศพ พวกเราก็เลยต้องไปยุ่งอยู่ทั้งวัน” โจวฉี่หมิงอธิบายไปประโยคหนึ่ง สายตาก็จับจ้องไปที่อู๋เจี่ยฟาง

“รายงานหัวหน้าครับ อู๋เจี่ยฟาง หมู่บ้านหลิ่งเฉียน ตำบลต้าหลิ่ง มารายงานตัวครับ” อู๋เจี่ยฟางทำท่ายืนตรงอย่างเป็นเรื่องเป็นราว หลังตรงแน่ว สองมือถือจดหมายแนะนำตัวที่หมู่บ้านออกให้ยกไว้ที่หน้าอก

“ไอ้หนูคนนี้ก็ไหวพริบดีเหมือนกันนะ” โจวฉี่หมิงหัวเราะ

“แน่นอนสิครับ ผมจะส่งคนไม่ไหวพริบมาให้ลุงโจวได้อย่างไร” หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ให้โจวฉี่หมิง

“อย่าให้เจ้าเล่ห์เหมือนแกก็พอแล้ว” โจวฉี่หมิงลุกขึ้นรับจดหมายแนะนำตัวมา ดูอยู่สองสามแวบ “จดหมายแนะนำตัวไม่มีปัญหา คนฉันรับไว้แล้ว อู๋เจี่ยฟางใช่ไหม เอาสัมภาระมาตามฉันมา ฉันจะไปจัดหอพักให้”

“ครับผม” อู๋เจี่ยฟางก็ยืนตรงอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าก่อนจะมา พ่อของเขาอู๋ฉงซานคงจะกำชับมาไม่น้อยว่าควรจะทำอย่างไร

กองกำลังรักษาความสงบเป็นหน่วยงานกึ่งทหาร ท่าทีแบบนี้ของอู๋เจี่ยฟางกลับถูกใจโจวฉี่หมิง

“ลุงโจวครับ คนผมก็มอบให้ท่านแล้วนะ ถ้าเขาโดนรังแกขึ้นมา ผมจะมาเอาเรื่องกับท่านนะ” หลิวเกินไหลเห็นว่าโจวฉี่หมิงอารมณ์ดี ก็เลยล้อเล่นไปประโยคหนึ่ง

“ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก กล้ามาพูดกับฉันแบบนี้ ฉันว่าแกคงจะคันแล้วสินะ” โจวฉี่หมิงหัวเราะพลางด่า

อู๋เจี่ยฟางพอเห็นเข้า ในใจก็อิจฉาจะตายอยู่แล้ว

หลิวเกินไหลกล้าพูดกับหัวหน้าใหญ่แบบนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสนิทกันมาก... เมื่อไหร่ฉันถึงจะเป็นเหมือนเขาได้บ้างนะ

หลิวเกินไหลไม่ได้ตามไปดูว่าโจวฉี่หมิงจะจัดหอพักให้อู๋เจี่ยฟางอย่างไร ขี่จักรยานพาอู๋เจี่ยฟางมาสามสิบกว่าหลี่ เขาก็เหนื่อยไปนานแล้ว เขานั่งลงตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของโจวฉี่หมิง ดื่มชาไปตามใจชอบ

ไม่นาน โจวฉี่หมิงก็กลับมาแล้ว

“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอครับ” หลิวเกินไหลทักทายคำหนึ่ง

โจวฉี่หมิงไม่ได้สนใจเขา เขาปิดประตูห้องทำงานอย่างระมัดระวัง แล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่างดูอีกที ถึงได้เดินเข้ามาใกล้หลิวเกินไหล กระซิบเสียงเบาว่า “ฉันจะถามแกเรื่องหนึ่ง แกต้องตอบตามตรงนะ”

“เรื่องอะไรครับ ทำไมต้องทำจริงจังขนาดนี้” หลิวเกินไหลภายนอกสุขุม แต่ในใจแอบคำนวณอยู่เงียบๆ

“สามคนที่ป่าเล็กๆ นอกเมืองนั่น เป็นแกที่ฆ่าใช่ไหม” โจวฉี่หมิงจ้องมองตาของหลิวเกินไหลไม่วางตา

หา

หลิวเกินไหลชะงักไป

คิดถึงเขาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

เมื่อกี้เขายังครุ่นคิดอยู่เลยว่าเรื่องที่โจวฉี่หมิงจะถามใช่เรื่องนี้รึเปล่า แต่ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ นี่เพิ่งจะผ่านมาไม่ถึงสองวัน ต่อให้มีกล้องวงจรปิดในยุคหลัง อยากจะหาเขาเจอก็คงจะไม่เร็วขนาดนี้!

“เอาล่ะ แกไม่ต้องตอบแล้ว” โจวฉี่หมิงได้คำตอบจากการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของหลิวเกินไหลแล้ว “ไอ้หนูอย่างแกนี่ใจกล้าเกินไปแล้ว แกรู้ไหมว่าพวกเขาเป็นใคร สายลับที่ผ่านการฝึกพิเศษของหน่วยสืบราชการลับจวินถ่ง! แต่ละคนฝีมือไม่เลวเลย คนธรรมดาสามห้าคนยังเข้าใกล้ไม่ได้เลย แกยังกล้าไปสู้กับสามคนพร้อมกัน… แกฆ่าพวกเขาได้อย่างไร”

“ไม่ใช่สิครับลุงโจว ไม่มีหลักฐานอะไรเลย ท่านอาศัยอะไรมายืนยันว่าเป็นผมที่ทำ” หลิวเกินไหลถามข้อสงสัยในใจออกมา

“แกคิดว่าลุงโจวของแกกินข้าวเปลืองรึไง” โจวฉี่หมิงเหลือกตาใส่เขา “แกมีจักรยาน ที่เกิดเหตุก็มีรอยจักรยานเหมือนกัน แถมยังเป็นรอยใหม่ของจักรยานฟีนิกซ์อีกด้วย แกสวมรองเท้าทหาร ที่เกิดเหตุก็มีรอยรองเท้าทหารเหมือนกัน เบอร์เดียวกับรองเท้าของแก แถมยังเป็นรองเท้าใหม่อีกด้วย”

“ก็แค่สองข้อนี้ ก็ยืนยันได้แล้วว่าเป็นผมเหรอครับ นั่นมันก็อ้างอิงจากหลักฐานที่อ่อนแอเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

“รอยเท้าของพวกเขาสามคนมาจากตลาดนกพิราบมาจนถึงนอกเมือง คืนที่เกิดเหตุแกก็ไปตลาดนกพิราบมา แล้วก็ยังมีหลักฐานที่สำคัญที่สุดอีกอย่างหนึ่ง” โจวฉี่หมิงคีบบุหรี่ด้วยสองนิ้วให้หลิวเกินไหล

“นี่ท่านจะเล่านิทานถึงครึ่งเรื่องแล้วจะมาขอรางวัลรึไง” หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหลักฐานสำคัญที่โจวฉี่หมิงพูดถึงคืออะไร

โจวฉี่หมิงจุดบุหรี่ขึ้นสูบ สูดเข้าไปลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นออกมา “แกฆ่าคนแล้ว ก็ไปที่บ้านพักรับรอง อุณหภูมิที่บ้านพักรับรองสูง หิมะน้ำแข็งที่แกเหยียบมาที่พื้นรองเท้าก็ละลายหมดแล้ว ที่โถงกับห้องที่แกพักอยู่ก็มีใบสนตกอยู่... สถานที่ที่พบศพสามศพนั่นก็คือป่าสนแห่งหนึ่ง”

ให้ตายสิ!

รายละเอียดข้อนี้เขาพลาดไปจริงๆ

โชคดีที่เขาฆ่าสายลับสามคน ไม่ได้กลายเป็นฆาตกร ไม่อย่างนั้นนะ เขามาหาโจวฉี่หมิงก็เท่ากับเดินเข้าสู่กับดัก

“ลุงโจว ท่านเก่งจริงๆ ครับ” หลิวเกินไหลยกนิ้วโป้งให้

“ฉันก็แค่บังเอิญน่ะสิ แกฆ่าคนแล้ว ที่พักก็เป็นที่ที่ป้าโจวของแกทำงานอยู่ แถมป้าโจวของแกยังเป็นคนละเอียด ฉันถึงได้นึกถึงแกได้ ไม่อย่างนั้นนะ ฉันก็คงจะเหมือนกับคนพวกนั้น วิ่งวุ่นไปทั่วเหมือนแมลงวันที่ไม่มีหัว” โจวฉี่หมิงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง “แกยังไม่ได้บอกฉันเลยนะว่าแกฆ่าพวกเขาสามคนได้อย่างไร”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่ใช้สมองหน่อย”

หลิวเกินไหลเล่าเรื่องที่เขาพาไอ้สามคนนั่นไปเดินเล่นเหมือนหมา แล้วก็ฆ่าพวกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวอย่างไรให้ฟัง ทำเอาโจวฉี่หมิงฟังแล้วก็หวาดเสียวไปตามๆ กัน

“ไอ้หนูอย่างแกก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ ที่ไหนๆ ก็กำลังจับพวกเขาอยู่ พวกเขาไม่กล้ายิงปืน ไม่อย่างนั้นนะ ต่อให้แกมีสิบชีวิต ก็ไม่พอให้พวกเขาฆ่าหรอก”

“ลุงโจวครับ เรื่องนี้ท่านจะรายงานขึ้นไปไหมครับ” หลิวเกินไหลถาม

“ทำไมจะไม่ล่ะ แกรู้ไหมว่านี่มันผลงานใหญ่หลวงขนาดไหน พวกเขาสามคนล้วนเป็นผู้ต้องหาหลบหนีของหน่วยสืบราชการลับจวินถ่งที่ทางเมืองประกาศจับ เพื่อจะจับกุมพวกเขา ทางเมืองใช้คนไปเป็นพันคนเลยนะ ไอ้หนูอย่างแกถ้าเป็นตำรวจ ฆ่าพวกเขาได้สามคนในคราวเดียว สามารถเลื่อนตำแหน่งให้แกเป็นสารวัตรสถานีตำรวจได้โดยตรงเลย”

“สารวัตรเหรอครับ ก็แค่ผมเนี่ยนะ ลุงโจวครับ ผมยังไม่ถึงสิบหกเลยนะ!” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“แกก็รู้ว่าแกยังเป็นเด็กอยู่เหรอ” โจวฉี่หมิงถลึงตาสองข้าง “ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีกนะ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือวิ่งไปที่สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด จำไว้รึยัง”

“ที่ไหนจะมีคนแบบท่าน อวยพรให้ผมเจอเรื่อง” หลิวเกินไหลพึมพำ

“แกพูดว่าอะไรนะ”

“ผมบอกว่าผมรู้แล้วครับ”

“ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก…” โจวฉี่หมิงหัวเราะพลางด่า แล้วยื่นมือใหญ่ออกมา “เอามา”

“อะไรครับ” หลิวเกินไหลชะงักไป

“บัตรประจำตัวของสามคนนั่น แล้วก็อาวุธด้วย” โจวฉี่หมิงเคาะโต๊ะ หัวเราะพลางด่า “ยังจะมาไม่ต้องขอบคุณผม นี่คือสิ่งที่ผมควรทำอีก มีแต่ไอ้หนูอย่างแกนี่แหละที่ไม่มีมารยาทขนาดนี้”

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลนึกถึงข้อความที่เขาเหลือไว้ข้างศพ ก็เกาหัวแล้วหัวเราะ

เมื่อหลิวเกินไหลนำบัตรประจำตัวกับปืนของสามคนนั้นออกมาแล้ว โจวฉี่หมิงก็เก็บไปแล้วก็จะไป “ฉันจะเอาของนี่ไปส่งข้างบน แกจะทำอะไรก็ทำไป”

“ไม่ต้องให้ผมไปด้วยเหรอครับ” หลิวเกินไหลถาม

“แกจะไปทำไม แกอยากจะดังรึไง ก็ดูสภาพแขนขาผอมๆ ของแกสิ จะไปแบกรับชื่อเสียงใหญ่โตขนาดนั้นไหวรึไง” โจวฉี่หมิงถลึงตาสองข้าง “แกอยู่เฉยๆ ให้ฉันเลยนะ ผลงานที่เป็นของแก ใครก็แย่งไปไม่ได้หรอก”

ด้วยระดับของโจวฉี่หมิงแล้ว ย่อมไม่สามารถคุ้มครองหลิวเกินไหลได้แน่นอน แต่ข้างหลังหลิวเกินไหลยังมีผู้บังคับการหม่าอยู่ นั่นก็ต่างออกไปแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านไหนเลยจะอยากให้ลูกตัวเองต้องมาใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของการแก้แค้นของสายลับทุกวัน