บทที่ 98: ใบยาสูบ

เมื่อออกจากกองกำลังรักษาความสงบ โจวฉี่หมิงก็ไปยังสำนักงานแขวงก่อนรอบหนึ่ง นำเรื่องนี้ไปรายงานให้หัวหน้าซุนทราบ

กองกำลังรักษาความสงบอยู่ภายใต้การบริหารของสำนักงานแขวง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ โจวฉี่หมิงย่อมต้องรายงานให้ผู้บังคับบัญชาโดยตรงทราบเป็นคนแรก

หัวหน้าซุนนอกจากจะตื่นเต้นแล้ว ก็ยังเป็นห่วงหลิวเกินไหลจนเหงื่อตก

“ฉันจะพาแกไปที่เขตเดี๋ยวนี้ แล้วค่อยไปที่สถานีตำรวจย่อยด้วยกัน เสี่ยวหลิวสร้างผลงานใหญ่หลวงให้แก่แขวงของเราขนาดนี้ พวกเราจะไปทำให้เขาเสียเปรียบไม่ได้”

หัวหน้าซุนก็เข้าใจวิถีของข้าราชการเป็นอย่างดีเช่นกัน สิ่งแรกที่คิดถึงก็คือการรายงานให้ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอทราบ

แน่นอนว่าเธอก็ไม่ได้ลืมหลิวเกินไหล ยิ่งคิดถึงไอ้หนูคนนั้นก็ยิ่งชอบ

“ฉันขอโทรศัพท์ก่อน”

โจวฉี่หมิงเล่าเรื่องที่หลิวเกินไหลมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับผู้บังคับการหม่าแห่งกองทหารรักษาการณ์ให้หัวหน้าซุนฟัง

“ถ้างั้นก็ต้องให้ผู้บังคับการหม่ารู้ก่อน” หัวหน้าซุนพยักหน้า “แกก็โทรจากที่นี่ของฉันเลย พอดีเลยฉันก็จะได้ฟังความเห็นของผู้บังคับการหม่าต่อเรื่องนี้ด้วย”

เมื่อโจวฉี่หมิงโทรศัพท์ถึงผู้บังคับการหม่าได้แล้ว หลังจากอธิบายสถานการณ์ไป ปฏิกิริยาของผู้บังคับการหม่าก็ทำให้พวกเขาแอบตกใจ

“แกรอสักครู่ ฉันจะไปรายงานก่อน แล้วค่อยให้คำตอบแก”

ผู้บังคับการหม่าก็ต้องไปรายงานด้วย!

นั่นก็หมายความว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหลิวเกินไหลไม่ใช่ผู้บังคับการหม่า แต่เป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

ข้างหลังหลิวเกินไหลยังมีคนเก่งกาจขนาดนี้ยืนอยู่…

หัวหน้าซุนกับโจวฉี่หมิงต่างก็แอบดีใจที่ปฏิบัติต่อหลิวเกินไหลได้ไม่เลว ไม่อย่างนั้น ไปมีเรื่องกับคนเข้าแล้วยังจะไม่รู้เลยว่าไปมีเรื่องกับใคร

ผู้บังคับการหม่าโทรศัพท์ถึงรองผู้บังคับการได้ในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อฟังรายงานของผู้บังคับการหม่าจบแล้ว น้ำเสียงของรองผู้บังคับการก็รีบร้อนขึ้นมาเช่นกัน

“แน่ใจนะว่าเป็นเขา”

“แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ร่องรอยที่เกิดเหตุล้วนตรงกับเขาทั้งหมด บัตรประจำตัวกับอาวุธของสามคนนั้นก็อยู่ในมือของเขาด้วยครับ”

“ไอ้หนูคนนี้ไม่พูดไม่จาก็สร้างเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้ฉันซะแล้ว” รองผู้บังคับการทอดถอนใจ “อายุแค่นี้ก็สามารถจัดการสายลับจวินถ่งที่แฝงตัวอยู่ได้สามคนพร้อมกัน สมแล้วที่เป็นเชื้อสายของพ่อมัน”

“ท่านผู้การเก่าครับ เรื่องนี้ต้องรายงานตามจริงขึ้นไปไหมครับ” ผู้บังคับการหม่าถาม

รองผู้บังคับการฟังความหมายของผู้บังคับการหม่าออก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ฉันจะกดเรื่องนี้ไว้เอง ภายในรู้กันว่าเป็นเขาที่ทำก็พอแล้ว ภายนอกไม่ต้องไปประชาสัมพันธ์”

หลิวเกินไหลยังเด็กอยู่ เศษซากของจวินถ่งยังกวาดล้างไม่หมด หากพวกเขารู้ว่าแกนนำสามคนมาพลาดท่าให้กับเด็กน้อยคนหนึ่ง ต่อให้จะแค่เพื่อหน้าตา ก็ต้องมาแก้แค้น

เขาไม่สามารถปล่อยให้ลูกกำพร้าของคู่หูเก่าต้องมาอยู่ในอันตรายตลอดเวลาได้

“จริงสิ” รองผู้บังคับการกล่าวอีกว่า “คนที่บอกข่าวนี้เป็นหัวหน้ากองกำลังรักษาความสงบเหรอ”

“หัวหน้ากองกำลังรักษาความสงบแขวงถนนเป่ยเจีย โจวฉี่หมิงครับ” ผู้บังคับการหม่าตอบ

“เขาสามารถสืบสวนออกมาได้เป็นคนแรกว่าสามคนนั้นเป็นฝีมือของเกินไหลที่ฆ่า แถมยังสามารถมาบอกแกก่อนที่จะรายงานขึ้นไปได้อีก แสดงว่าคนคนนี้มีความสามารถไม่เลว การจัดการเรื่องราวก็รอบคอบดี เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง ซุกตัวอยู่ที่กองกำลังรักษาความสงบก็นับว่าเสียของไปหน่อย”

“ท่านผู้การเก่าครับ เรื่องของโจวฉี่หมิงผมก็ไปสืบมาบ้างแล้วครับ ช่วงนี้เขาจะต้องปลดประจำการแล้ว ข้างบนให้เขาเลือกสองทางเลือก ที่หนึ่งคือเรือนจำเป่ยกวน อีกที่หนึ่งคือสถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟ สวัสดิการที่เรือนจำเป่ยกวนสูงกว่าที่สถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟครึ่งขั้น ตามหลักแล้วคนส่วนใหญ่ก็จะเลือกเรือนจำเป่ยกวน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร โจวฉี่หมิงคนนี้กลับเลือกสถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟ” ผู้บังคับการหม่ารายงาน

กองกำลังรักษาความสงบเป็นหน่วยงานกึ่งทหาร โจวฉี่หมิงยังเป็นทหารประจำการอยู่ ผู้บังคับการหม่าจะไปสืบข่าวของเขาก็ง่ายมาก

“ยอมรับสวัสดิการที่ต่ำกว่าครึ่งขั้น แต่ก็ยังจะไปอยู่แนวหน้า แสดงว่าโจวฉี่หมิงคนนี้มีจิตสำนึกสูงมากทีเดียว! เจ้าหน้าที่แบบนี้ต้องให้ความสำคัญในการบ่มเพาะ” รองผู้บังคับการพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“ท่านผู้การเก่าครับ จะให้ผมจัดการหน่อยไหมครับ ให้ท่านได้พบกับหลิวเกินไหล” ผู้บังคับการหม่าถามอีก

“ยังไม่ถึงเวลา เขาฆ่าสามคนนั้นไปก็เป็นแค่สาขาหนึ่งของคดีใหญ่นี้ ยังมีปลาใหญ่ๆ อีกหลายตัวที่ยังไม่ติดร่างแห รอให้จับพวกเขาได้หมดแล้ว ค่อยไปพบปะกับเขาดีๆ”

…

หลิวเกินไหลไม่ได้อยู่นาน โจวฉี่หมิงเพิ่งจะจากไป เขาก็ไปหาอู๋เจี่ยฟางที่เพิ่งจะได้รับเสื้อผ้าใหม่ กำชับสองสามประโยค แล้วก็ออกจากกองกำลังรักษาความสงบไป

เขาไปยังร้านอาหารของรัฐรอบหนึ่ง นำเสื้อนวมที่หลี่หลันเซียงทำเสร็จแล้วชุดหนึ่งไปส่งให้หลิวหมิ่น

ผ้าสีน้ำเงินด้านนอก ผ้าลายดอกด้านใน ทั้งหนาทั้งนุ่ม โตมาจนป่านนี้ ในที่สุดก็มีเสื้อนวมเป็นของตัวเองสักชุด ทำเอาหลิวหมิ่นดีใจจนขอบตาแดงก่ำ

เมื่อออกจากเมืองสี่จิ่ว หลิวเกินไหลก็ไปยังตำบลอีกรอบหนึ่ง ที่สถานีเครื่องจักรกลการเกษตรของตำบลก็ซื้อพลั่วมาอันหนึ่ง จอบอันหนึ่ง คราดเก็บมูลสัตว์อันหนึ่ง และรถเข็นอีกคันหนึ่ง

ถึงแม้อู๋ฉงซานจะให้ยืมเครื่องมือการเกษตรสองสามอย่างนั้นให้ที่บ้านแล้ว แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นของของกองผลิต ย่อมต้องมีคนพูดจาว่าร้ายอยู่เสมอ ในเมื่อตัวเองซื้อไหว ทำไมต้องไปหาเรื่องยุ่งยากนั้นด้วย

เมื่อออกจากสถานีเครื่องจักรกลการเกษตร หลิวเกินไหลก็ไปยังสหกรณ์ของตำบลอีกรอบหนึ่ง

เมื่อเทียบกับสหกรณ์ของเมืองสี่จิ่วแล้ว สหกรณ์ของตำบลของน้อยกว่ามาก แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่สหกรณ์ของเมืองสี่จิ่วไม่มี... ใบยาสูบ

เขาอยากจะซื้อใบยาสูบให้หลิวซวนจู้มานานแล้ว ครั้งที่แล้วที่มา สหกรณ์พอดีไม่มีของพอดี ครั้งนี้ พอเข้าประตูมาเขาก็เห็นบนชั้นวางของกองอยู่เป็นกองใหญ่

หลิวเกินไหลไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย ลูกอมนมเบิกทาง เขาซื้อใบยาสูบกองนั้นมาทั้งหมด สิบกว่าจินได้ แต่กลับใช้เงินไปไม่ถึงหนึ่งหยวน

ใบยาสูบพวกนี้หากให้หลิวซวนจู้ทั้งหมด ก็เพียงพอให้เขาสูบได้หนึ่งสองปี

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะซื้อบุหรี่มวนให้หลิวซวนจู้ ประเด็นสำคัญคือหลิวซวนจู้เสียดาย อย่าว่าแต่จงหัวกับต้าเฉียนเหมินเลย ต่อให้เป็นต้าเซิงฉ่านที่ถูกที่สุดก็ยังต้องเก้าเฟินต่อซอง ด้วยปริมาณการสูบของหลิวซวนจู้แล้ว วันหนึ่งซองหนึ่งไม่พอแน่นอน หากให้เขาทุกวันใช้เงินหนึ่งเหมากว่ามาสูบบุหรี่ มีหวังได้เสียดายจนตายแน่

สูบบุหรี่ก็เป็นแค่การพักผ่อนหย่อนใจ หากทุกคำที่สูบเข้าไปต้องใจหายใจคว่ำ สู้ไม่สูบเสียเลยยังจะดีกว่า

…

ไปออกกำลังกายที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่งตลอดบ่าย ตอนที่หลิวเกินไหลกลับถึงบ้าน ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว

เมื่อมองดูลูกชายเข็นรถเข็นใหม่เอี่ยมเข้ามาในลานบ้าน สองตาของหลิวซวนจู้กับหลี่หลันเซียงก็เบิกโพลง

“แกซื้อของเล่นนี่มาทำไม มีเงินให้เผาเล่นรึไง”

รถเข็นคันหนึ่งก็สิบห้าหยวนแล้ว พลั่ว จอบ และคราดเก็บมูลสัตว์รวมกันก็อีกหลายหยวน ทำเอาหลิวซวนจู้เสียดายอย่างที่สุด

“จะเผาก็ไม่เผารถหรอกครับ” หลิวเกินไหลชี้ไปที่กระบะรถที่คลุมด้วยเศษกระสอบ “พ่อครับ ท่านดูสิว่านี่คืออะไร”

“แกก็ซื้ออะไรมาอีก… ใบยาสูบ!”

หลิวซวนจู้ดึงเศษกระสอบออกดู ครึ่งหลังของประโยคก็กลายเป็นเสียงอุทาน

“ไอ้หนูคนดี พ่อไม่ได้รักแกเสียเปล่าจริงๆ”

หลิวซวนจู้อุ้มใบยาสูบเจ็ดแปดจินนั้นเข้าไว้ในอ้อมแขน ยิ้มจนตาหยี ลืมไปนานแล้วว่าเสียดายเงินค่ารถเข็นกับพลั่วจอบและคราดเก็บมูลสัตว์

“ดูท่าทางไม่ได้เรื่องของคุณสิ พอเห็นใบยาสูบเข้าหน่อยก็เหมือนกับเห็นพ่อแท้ๆ” หลี่หลันเซียงมีสีหน้ารังเกียจ ไม่รู้ตัวเลยว่าก็ถูกพาออกนอกเรื่องไปด้วย

“พ่อแท้ๆ ของฉันไม่ได้ให้ใบยาสูบฉันนี่ ลูกชายให้ต่างหาก” หลิวซวนจู้ไม่อยากจะรอแม้แต่วินาทีเดียว อุ้มใบยาสูบเข้าห้องด้านในไป

เขาจะเอาใบยาสูบไปอบที่หัวเตียงคัง พรุ่งนี้เช้าขยี้ให้แตกก็สูบได้แล้ว

“เกินไหล จะกินข้าวแล้วนะ แกจะไปไหน”

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลวางรถเข็นลงแล้วจะไป หลี่หลันเซียงก็รีบถาม

“พ่อบอกว่าคุณปู่ผมสู้ใบยาสูบไม่ได้ ผมจะไปฟ้องคุณปู่ผม” หลิวเกินไหลจงใจตะโกนใส่หน้าต่างห้องด้านใน ใบหน้ามีรอยยิ้มชั่วร้าย

“แกกล้า! ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแกคิดจะหาเรื่องเจ็บตัวรึไง”

หลิวซวนจู้วิ่งแน่วออกมา ในมือยังถือใบยาสูบที่ยังปูไม่เสร็จอยู่เลย

“มีปัญญาก็ไล่ตามผมมาสิ!”

หลิวเกินไหลวิ่งเร็วยิ่งกว่า

“ฮ่าๆๆๆ…” ข้างหลังมีเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของหลี่หลันเซียงดังมาเป็นระลอก