บทที่ 99: คุณปู่สุดยอดไปเลย!

เมื่อมาถึงบ้านคุณปู่คุณย่า คุณย่ากำลังทำอาหารอยู่ คุณปู่ไม่อยู่บ้าน หลิวเกินไหลจึงถามว่า “คุณย่าครับ คุณปู่ผมล่ะครับ!”

“แกซื้อใบยาสูบอะไรมา ปู่แกสูบใบไม้ก็ดีอยู่แล้ว”

คุณย่าเหลือบไปเห็นใบยาสูบสี่ห้าจินในมือของหลิวเกินไหลพอดี ก็บ่นพลางรับมา “ปู่แกไปที่ห้องบัญชีแล้ว”

“คุณปู่ไปที่ห้องบัญชีทำไมครับ”

ห้องบัญชีก็คือสำนักงานกองบัญชาการนั่นเอง คนในหมู่บ้านเรียกห้องบัญชีจนชินปากแล้ว ก็เลยเรียกแบบนี้มาตลอด

“กองบัญชาการจะมายึดแม่ไก่แก่ตัวนั้น ปู่แกก็เลยเอาไปส่งให้แล้ว” คุณย่ากล่าวอย่างสบายๆ “ใบยาสูบดีๆ ขนาดนี้ต้องเอาไปอบให้ดีๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นก็เสียของหมด”

หา

หลิวเกินไหลตะลึงไปเลย

กองบัญชาการจะมายึดแม่ไก่แก่ คุณปู่ยังจะเอาไปส่งให้เองอีก... นี่มันนิสัยของตาเฒ่าที่ไหนกัน

คุณปู่ไม่ได้กำลังจะก่อเรื่องอะไรอยู่หรอกนะ!

หลิวเกินไหลที่ไหนเลยจะยังนั่งอยู่ได้ เขาหันหลังก็จะไป

“คุณย่าครับ ผมไปดูหน่อย”

“ไม่ต้องไปๆ ปู่แกไม่เสียเปรียบหรอก” น้ำเสียงของคุณย่ายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม

“ผมไปดูหน่อยดีกว่าครับ!”

สภาพจิตใจของหลิวเกินไหลเทียบกับคุณย่าไม่ได้เลย คุณย่าอายุหลายสิบปีแล้ว ลมฝนอะไรบ้างที่ไม่เคยเจอมา แค่แม่ไก่แก่ตัวเดียว จะไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรได้ คุณย่าไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่เลย แต่หลิวเกินไหลทำไม่ได้

บ้านของคุณปู่คุณย่าอยู่ไม่ไกลจากห้องบัญชี ก็แค่สองซอยเท่านั้นเอง ยังไม่ทันจะเดินไปถึง หลิวเกินไหลก็ได้ยินเสียงฆ้องดังขึ้นหลายครั้ง

ทำไมยังมีคนตีฆ้องอีก

หลิวเกินไหลรีบเร่งฝีเท้าขึ้น

เมื่อเขามาถึงห้องบัญชี ที่หน้าประตูห้องบัญชีก็มีชาวบ้านมามุงดูเรื่องสนุกเต็มไปหมดแล้ว ผู้เฒ่าหลิวกำลังยืนอยู่กลางวงผู้คน ที่เท้าของเขาวางเล้าไก่ไว้ ในมือถือฆ้องอยู่

ที่แท้ ฆ้องก็เป็นคุณปู่ที่ตีเอง

หลิวเกินไหลมองดูชาวบ้านที่ถูกเสียงฆ้องดึงดูดเข้ามา หัวใจที่แขวนอยู่ก็พลันวางลง เขาไม่ได้เบียดเข้าไปกลางวงผู้คน หาบันไดขั้นสูงๆ ขั้นหนึ่ง แล้วยืนขึ้นไป ชะเง้อคอมองดูเรื่องสนุก

“หลิวเถี่ยต้าน แกคิดจะทำอะไร ยังจะมาตีฆ้องอีก คิดจะเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาเลยรึไง” หัวหน้ากองบัญชาการเจิ้งเหล่าตานทำหน้าบึ้งตึง

“ห้าสิบเก้า หลิวเถี่ยต้านเป็นชื่อที่แกจะเรียกได้เหรอ ของที่ไม่มีผู้ใหญ่ไม่มีเด็ก พอได้เป็นหัวหน้ากองบัญชาการแล้วหางก็ชี้ฟ้าเลยนะ จะให้ฉันไปเรียกพ่อแกมาสอนแกหน่อยไหมว่าต้องเรียกคนอย่างไร” ผู้เฒ่าหลิวก็ตีฆ้องไปอีกทีหนึ่ง

“ลุงเถี่ยต้าน ท่านเป็นผู้ใหญ่ ยิ่งควรจะเข้าใจเหตุผล ท่านว่าแม่ไก่แก่ตัวนี้ควรจะทำอย่างไรดี”

ในหมู่บ้านก็มีกฎของหมู่บ้าน อะไรก็วุ่นวายได้ แต่ลำดับอาวุโสวุ่นวายไม่ได้ มีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้ เจิ้งเหล่าตานต่อให้จะโมโหแค่ไหน ก็ไม่กล้ามีเรื่องเพราะเรื่องลำดับอาวุโส

“แกเป็นหัวหน้ากองบัญชาการ ที่ไหนจะมาถึงตาฉันพูด แกให้ฉันเอาแม่ไก่แก่มาส่งมอบ ฉันนี่ก็อุตส่าห์เอามาส่งให้แกด้วยตัวเองแล้วไม่ใช่เหรอ”

ผู้เฒ่าหลิวชักมีดทำครัวออกมาจากเอวด้านหลัง แล้วเหวี่ยงไปมาในอากาศ ทำเอาคนขี้ขลาดสองสามคนตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว

“กลัวว่าพวกแกจะไม่มีมีด ฉันเอามามีดทำครัวที่บ้านมาด้วยแล้ว ขอเพียงแค่แกบอกว่าอยากจะกิน ฉันก็จะสับหัวไก่ลงมาทีเดียวเลย”

ตอนที่พูดประโยคนี้ ผู้เฒ่าหลิวก็เหลือบมองไปที่ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เจิ้งเหล่าตาน

ชายคนนี้อายุสามสิบกว่าปี สวมชุดจงซาน ข้างหลังยังคลุมเสื้อคลุมนวมอีกตัวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้าน หลิวเกินไหลมองดูดีๆ อยู่สองสามแวบ ก็จำได้แล้ว

เจ้านี่เป็นคนจากตำบล ตอนช่วงที่ทำนาไม่ว่าง ไม่น้อยครั้งเลยที่มาขอส่วนบุญในนามของการมาตรวจงาน

“ใครบอกว่าพวกเราจะกิน เราจะเอาไปเลี้ยงต่างหาก” เจิ้งเหล่าตานทำหน้าขรึม “ปศุสัตว์และสัตว์ปีกในหมู่บ้านก็เลี้ยงรวมกันมานานแล้ว ท่านจะมาต่อต้านนโยบายของเบื้องบนรึไง”

“เลิกเอาข้อหาหนักมาโยนให้ฉันได้แล้ว จิตสำนึกของฉันหลิวเถี่ยต้านไม่ต่ำไปกว่าแกห้าสิบเก้าหรอกนะ” ผู้เฒ่าหลิวยกเสียงสูงขึ้น “ต่อนโยบายของเบื้องบน ฉันยกสองมือสนับสนุนเลย การเลี้ยงรวมย่อมดีกว่าการเลี้ยงส่วนตัวอยู่แล้ว”

“ถ้างั้นท่านยังจะมาก่อเรื่องแบบนี้อีกทำไม” เจิ้งเหล่าตานชี้ไปที่ฆ้องกับมีดทำครัวในมือของผู้เฒ่าหลิว

“เรียกทุกคนมา ฉันก็จะมาถามแกห้าสิบเก้าต่อหน้าคนในหมู่บ้านดีๆ นี่แหละ” ผู้เฒ่าหลิวก็ตีฆ้องไปอีกทีหนึ่ง “แกยอมรับใช่ไหมว่าการเลี้ยงรวมดีกว่าการเลี้ยงส่วนตัว”

“นั่นก็แน่นอน” เจิ้งเหล่าตานพยักหน้า

“ถ้างั้นดี ฉันจะถามแกหน่อยว่า แกจะเอาธัญพืชอะไรมาเลี้ยงแม่ไก่แก่ตัวนี้” ผู้เฒ่าหลิวยิ้มกริ่มมองเจิ้งเหล่าตาน

คุณปู่สุดยอดไปเลย!

หลิวเกินไหลนึกว่าคุณปู่จะไปพูดเรื่องสกปรกโสมมในหมู่บ้านเสียอีก ตัวอย่างเช่น พอมีคนจากตำบลมา ก็จะมีหมูตามโควตาขาหักบ้าง มีไก่เป็นโรคระบาดบ้าง แต่ถ้าพูดเรื่องพวกนี้จริงๆ ล่ะก็ ก็เท่ากับฉีกหน้ากันต่อหน้าสาธารณชนแล้ว

ไม่นึกว่าคุณปู่จะลากไปถึงเรื่องธัญพืช

มีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้ เจิ้งเหล่าตานไม่สามารถตอบได้

บอกว่าให้ไก่กินไม่ดี นั่นก็เท่ากับตบหน้าตัวเอง... เขาเพิ่งจะยอมรับไปหยกๆ ว่าการเลี้ยงรวมดีกว่าการเลี้ยงส่วนตัว

บอกว่าให้ไก่กินดี นั่นก็ยิ่งจบเห่ คนมากมายขนาดนี้ยังกินไม่อิ่มเลย แกเจิ้งเหล่าตานยังจะเอาธัญพืชไปเลี้ยงไก่ เป็นอะไรไป ในใจของแกที่เป็นหัวหน้ากองบัญชาการนี่ ชีวิตคนยังสู้ไก่ไม่ได้รึไง

“แน่นอนว่ามีอะไรก็ให้กินอย่างนั้นแหละ กองบัญชาการจะเลี้ยงไก่ตัวหนึ่งอย่างไร ไม่จำเป็นต้องมารายงานแกหรอกใช่ไหม”

สมแล้วที่เป็นหัวหน้ากองบัญชาการ คำถามที่ยากลำบากขนาดนี้ เจิ้งเหล่าตานก็ยังรับมือได้อย่างสบายๆ

“ถ้างั้นพวกเราก็ต้องพูดให้ชัดเจนกันไว้ก่อนนะ แม่ไก่แก่ตัวนี้ ตอนที่ฉันเลี้ยงน่ะ วันหนึ่งออกไข่ฟองหนึ่งนะ ในเมื่อแกบอกว่าการเลี้ยงรวมดีกว่าการเลี้ยงส่วนตัว ถ้างั้นก็ต้องไม่ใช่แค่วันละฟองแล้วล่ะ”

ผู้เฒ่าหลิวเตะไปที่เล้าไก่ทีหนึ่ง “แม่ไก่อยู่ที่นี่แล้ว แกเอาไปเลยตอนนี้ ฉันอยากจะดูเหมือนกันว่ามันจะออกไข่วันละฟองได้ไหม หากได้ก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ได้ นั่นก็คือแกเจิ้งเหล่าตานที่ทำลายการเลี้ยงรวม ต่อต้านนโยบายของเบื้องบนอย่างเปิดเผย!”

ผู้เฒ่าหลิวย้อนกลับมายัดข้อหาหนักให้เขา

เจิ้งเหล่าตานโกรธจนหน้าดำคล้ำ แต่ก็เถียงไม่ออก

ในขณะนั้น ชายคนที่มาจากตำบลก็เอ่ยปากขึ้น “คนไม่ใช่ปราชญ์ ที่ไหนเลยจะไม่มีความผิดพลาด การเลี้ยงรวมถึงจะดี แต่เลี้ยงไก่ตัวหนึ่งไม่ดี ก็ถือเป็นเรื่องปกติ”

“เป็นอะไรไป แกก็ต่อต้านการเลี้ยงรวมด้วยเหรอ” ผู้เฒ่าหลิวไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาเลยแม้แต่น้อย “ยังจะเป็นคนมาจากตำบลอีก มีจิตสำนึกแค่นี้เหรอ ไปๆๆ เราสองคนไปที่ตำบลด้วยกัน ไปพูดคุยกันให้รู้เรื่อง”

ผู้เฒ่าหลิวถือฆ้องมือหนึ่ง ถือมีดทำครัวมือหนึ่ง กำลังจะไปคว้าคอเสื้อของชายคนนั้น

ชายคนนั้นตกใจจนรีบไปแอบอยู่ข้างหลังเจิ้งเหล่าตาน “แกอย่ามาพูดมั่วซั่วนะ ใครต่อต้านแล้ว ฉันยกสองมือสองเท้าสนับสนุนนโยบายของเบื้องบน… หัวหน้าเจิ้ง ท่านรีบห้ามเขาสิ เขาจะฆ่าคนแล้ว”

“หยุดมือ!” เจิ้งเหล่าตานตะโกนเสียงดังลั่น “หลิวเถี่ยต้าน… ลุงหลิว ท่านก็ไร้กฏเกณฑ์เกินไปแล้ว”

“ฉันก็แค่อยากจะพาเขาไปที่ตำบลเพื่อตัดสินความกันให้รู้เรื่อง ทำไมถึงจะไร้กฏเกณฑ์แล้วล่ะ” ผู้เฒ่าหลิวยกมีดทำครัวในมือขึ้น “แกพูดถึงมีดเล่มนี้เหรอ ฉันก็พูดไปนานแล้วว่าเอามาไว้ฆ่าไก่ ใครจะไปรู้ว่าความกล้าของเขายังน้อยกว่าไก่อีก

ฉันว่ายังไม่ต้องไปยุ่งยากขนาดนั้นแล้วล่ะ เขาไม่ใช่ว่าอยากจะกินไก่เหรอ ก็ไม่ต้องรอให้มันเป็นโรคระบาดหรอก ตอนนี้ฉันก็เชือดทีเดียวเลยแล้วกัน ต้มให้เขากิน”

“หัวหน้าเจิ้ง รีบห้ามเขาสิ” ชายคนที่มาจากตำบลตะโกนเสียงดัง

หากผู้เฒ่าหลิวฆ่าไก่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้จริงๆ ชื่อเสียงของเขาก็คงจะเหม็นเน่าไปแล้ว รวมถึงมีคนไม่หวังดีมาเล่นงานอีก ไม่แน่ว่าอนาคตก็คงจะจบสิ้นไปแล้ว

“ลุงหลิวๆ ไก่ตัวนี้ท่านก็เอากลับไปเลี้ยงเองเถอะครับ!” เจิ้งเหล่าตานรีบห้ามผู้เฒ่าหลิวไว้

“เป็นอะไรไป ส่วนรวมไม่เลี้ยงแล้วเหรอ” ผู้เฒ่าหลิวก็แค่ทำท่าไปอย่างนั้นเอง ที่ไหนเลยจะฆ่าไก่จริงๆ พอเจิ้งเหล่าตานเอ่ยปาก เขาก็หยุดลง

“ส่วนรวมตอนนี้ก็ลำบากเหมือนกัน ไม่มีธัญพืชมากพอจะเลี้ยงไก่ รอให้ธัญพืชของส่วนรวมเหลือเฟือแล้ว ท่านค่อยเอามาส่งให้ส่วนรวมเลี้ยง” เจิ้งเหล่าตานหาทางลงให้ตัวเอง

“ถ้างั้นฉันก็เอากลับไปจริงๆ แล้วนะ”

ผู้เฒ่าหลิวเหน็บมีดทำครัวไว้ที่เอวด้านหลัง หิ้วเล้าไก่ขึ้นมา แล้วเดินกลับบ้านไปอย่างองอาจ ราวกับแม่ทัพผู้มีชัย