บทที่ 100: ผมก็แค่แกล้งมายั่วโมโหลุงนั่นแหละ

พอผู้เฒ่าหลิวจากไป ฝูงชนก็แยกย้ายกันไป

หลิวเกินไหลรีบวิ่งตามไป รับเล้าไก่มาจากมือของผู้เฒ่าหลิว

ผู้เฒ่าหลิวระวังตัวอยู่แล้ว พอเห็นว่าเป็นหลานรัก ถึงได้ยอมปล่อยมือ

“เป็นไอ้หนูแกนี่เอง แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ท่านตีฆ้องทีหนึ่งผมก็มาแล้วครับ” หลิวเกินไหลยกนิ้วโป้งให้ “คุณปู่ครับ เมื่อกี้ท่านสุดยอดจริงๆ”

“ไอ้หนูอย่างแกก็เรียนรู้ไว้ซะ!” ผู้เฒ่าหลิวไพล่มือไว้ข้างหลัง “ปู่แกคนนี้ท่องยุทธจักรมาตั้งหลายปี ชั้นเชิงล้ำลึกจะตายไป แค่ไอ้หนูห้าสิบเก้านั่นยังจะมาอยากได้ไก่ของฉันอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!”

“คุณปู่ครับ มาสักมวน”

หลิวเกินไหลนับถือตาเฒ่าคนนี้จริงๆ

แค่เรื่องเมื่อครู่นี้ หากเปลี่ยนเป็นเขา รับรองว่าทำได้ไม่สวยงามเท่าคุณปู่แน่ ทั้งรักษาแม่ไก่แก่ไว้ได้ แถมยังไม่ฉีกหน้ากัน ที่สำคัญคือยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรมมาโดยตลอด ทำให้คนไม่ยอมรับก็ไม่ได้

ผู้เฒ่าหลิวจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์ แล้วก็ไพล่มือไว้ข้างหลังอีกครั้ง ฆ้องทองเหลืองใบนั้นก็แกว่งไปมาตามจังหวะการเดินของเขาอยู่ข้างหลัง

“คุณปู่ครับ ฆ้องนี่มาจากไหนเหรอครับ ตอนหนุ่มๆ ท่านไม่ใช่ว่าเคยแสดงละครลิงหรอกนะครับ” หลิวเกินไหลยิ้มถาม

“คนยังไม่มีจะกินเลย จะไปแสดงละครลิงเหลวไหลอะไร นี่เป็นของที่ปู่แกใช้ตอนที่พาคนทั้งบ้านหนีภัยแล้ง รวบรวมคนมาขายยา แกไม่ทำให้มันดังหน่อย ใครจะไปรู้ว่าแกขายอะไร”

“คุณปู่ยังเคยขายยาอีกเหรอครับ ท่านรู้เรื่องแพทย์แผนจีนด้วยเหรอ” หลิวเกินไหลประหลาดใจ

ไม่เคยได้ยินเลยว่าผู้เฒ่าหลิวจะมีความรู้ทางการแพทย์!

“ฉันจะไปรู้เรื่องแพทย์แผนจีนเหลวไหลอะไร ฉันขายยาพลังช้างสาร กินแล้วไม่ตาย แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ตอนที่หนีภัยแล้งปีนั้น หากไม่ใช่เพราะฉันมีฝีมือด้านนี้ คนทั้งบ้านก็คงจะอดตายไปนานแล้ว” ผู้เฒ่าหลิวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ให้ตายสิ!

ที่แท้คุณปู่ก็คือนักต้มตุ๋นพเนจรที่ขายยาพลังช้างสารในตำนานนั่นเอง

หลิวเกินไหลแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

ทางกลับบ้านก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ บุหรี่มวนหนึ่งยังไม่ทันจะสูบหมด สองปู่หลานก็เข้าประตูบ้านแล้ว

“กลับมาแล้วเหรอ”

คุณย่าเรื่องที่คุณปู่สามารถนำแม่ไก่แก่กลับมาได้นั้น ไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เธอรับเล้าไก่มาจากมือของหลิวเกินไหล วางไว้ที่หน้าประตูส่งๆ แล้วให้อาหารเป็นรำข้าวที่ผสมน้ำจนเปียก ก่อนจะไปทำอาหารต่อ

ผู้เฒ่าหลิววางมีดทำครัวลงบนเตาไฟ แล้วก็เข้าห้องไปเก็บฆ้อง หลิวเกินไหลไม่ได้ตามเข้าไป เขานั่งอยู่บนธรณีประตูห้องครัว มองดูคุณย่าทำอาหาร

ไม่นาน ในห้องด้านในก็พลันมีเสียงอุทานของผู้เฒ่าหลิวดังขึ้น

“ใบยาสูบเยอะขนาดนี้! หลานรัก ทั้งหมดนี่เป็นของที่แกหามาให้ปู่ใช่ไหม!”

“ดูสิ ฉันว่าแล้วไหมล่ะ จมูกของปู่แกดีกว่าหมาเสียอีก” คุณย่าแปะแป้งทอดข้างหม้อไปพลางหัวเราะไปพลาง “ฉันจงใจไม่บอกเขา ก็แค่อยากจะดูว่าเขาจะหาเจอเมื่อไหร่ นี่เพิ่งจะเข้าห้องไป เขาก็ได้กลิ่นแล้ว”

“หลานรักของฉัน” ผู้เฒ่าหลิวเดินออกมาจากห้องด้านใน ยิ้มจนหน้ายับย่น ไม่ได้ใส่ใจคำเหน็บแนมของยายเฒ่าเลยแม้แต่น้อย “ทั้งให้เหล้า ทั้งให้บุหรี่ ปู่แกคนนี้ไม่เคยได้เสวยสุขจากพ่อแกเลย กลับได้มาเสวยสุขจากหลานรักแทน”

“ตาเฒ่าอย่างคุณก็รู้จักแต่เหล้ากับบุหรี่ ยังมีธัญพืชอีกตั้งมากมาย ทำไมคุณไม่พูดล่ะ” คุณย่ากล่าวอย่างรังเกียจ

“นี่ก็เหลือไว้ให้แกพูดไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันพูดหมดแล้ว แกจะพูดอะไรล่ะ”

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย เหตุผลของผู้เฒ่าหลิวนี่ก็เข้าทีอยู่เหมือนกัน ยายเฒ่าชั่วขณะหนึ่งถึงกับเถียงไม่ออก

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลฉีกยิ้มกว้าง แล้วหยิบห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อแนบตัว ยื่นส่งให้ผู้เฒ่าหลิว

“นี่มันอะไรอีก” ผู้เฒ่าหลิวเปิดห่อกระดาษน้ำมันออกทีละชั้นๆ เผยให้เห็นผงสีแดงเข้มห่อหนึ่ง

“นี่คือเลือดหัวใจกวางครับ หมอจีนโบราณผู้เฒ่าเล่อที่ถงเหรินถังบอกว่า เลือดหัวใจกวางสามารถชะลอความแก่ ยืดอายุขัยได้ ผมก็เลยซื้อมาให้พวกท่านหน่อย ตอนที่คุณย่าต้มโจ๊ก ก็ใส่ไปหน่อยหนึ่งก็พอแล้วครับ”

เลือดหัวใจกวางของกวางหกตัวทั้งหมดถูกตากแห้งอยู่ในมิติแล้ว รวบรวมมาแล้วก็ได้แค่ห่อเล็กๆ แค่นี้ หลิวเกินไหลเอามาทั้งหมดเลย

“ดีๆๆ นี่มันของดีนี่นา” ผู้เฒ่าหลิวก็ยิ้มแก้มปริ “ย่าแกช่วงนี้แก่ไปเยอะแล้ว พอดีเลยเอามาให้แกบำรุงหน่อย”

“ตาเฒ่าสารเลวอย่างคุณพูดจาอะไร มีแต่ฉันที่แก่ คุณไม่แก่รึไง คุณไม่ใช่ว่ารังเกียจที่ฉันแก่แล้ว อยากจะไปหาเด็กสาวๆ เหรอ” คุณย่าถลึงตาสองข้าง

เอาล่ะสิ คราวนี้คุณปู่ถือว่าประจบผิดที่แล้ว

ผู้หญิงอายุเท่าไหร่ก็ไม่อยากให้คนอื่นมาว่าตัวเองแก่ คุณย่าก็เหมือนกัน

“ฉันแก่ๆๆ แกยังสาวอยู่เลยนะ แกทำแล้วฉันกินก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ” ผู้เฒ่าหลิวยิ้มร่าพลางยัดห่อกระดาษน้ำมันใส่มือคุณย่า เป็นตาเฒ่าไร้ยางอายโดยแท้

“ฮ่าๆๆๆ…” หลิวเกินไหลอดไม่ไหวจริงๆ แล้ว กุมท้องหัวเราะ

คุณย่าก็ถูกทำให้หัวเราะเช่นกัน เธอถลึงตาใส่ผู้เฒ่าหลิวอย่างแรง แล้วเก็บห่อกระดาษน้ำมันอย่างระมัดระวัง

“หัวเราะอะไรกัน เห็นปู่โดนย่ารังแก แกมีความสุขมากใช่ไหม” ผู้เฒ่าหลิวถลึงตาใส่หลิวเกินไหล

“ฮ่าๆๆๆ…”

หลิวเกินไหลหัวเราะเสียงดังยิ่งขึ้น

“ขืนหัวเราะอีกฉันจะซ้อมแกนะ” ผู้เฒ่าหลิวยกฝ่ามือขึ้น ตอนที่จะฟาดลงมา กลับกลายเป็นสองนิ้ว คีบบุหรี่ที่หลิวเกินไหลยื่นมาให้

“ดูท่าทางไม่ได้เรื่องของคุณสิ” คุณย่าก็หัวเราะเช่นกัน

…

กินข้าวเย็นที่บ้านคุณปู่คุณย่าแล้ว หลิวเกินไหลก็ไปยังกองผลิตที่หนึ่งอีกครั้ง

จากระยะไกล หลิวเกินไหลก็เห็นตะเกียงน้ำมันก๊าดแล้ว คราวนี้ไม่ได้อยู่ที่คอกวัว ไม่ได้อยู่ที่คอกลา แต่อยู่ที่เล้าหมู

ดึกดื่นป่านนี้ ผู้เฒ่าหวังไปที่เล้าหมูทำไม

หลิวเกินไหลหิ้วใบยาสูบสี่ห้าจินที่ให้ผู้เฒ่าหวังเดินเข้าไป

ผู้เฒ่าหวังนั่งยองๆ อยู่ข้างเล้าหมู ตะเกียงน้ำมันก๊าดแขวนอยู่บนฝาเล้าหมู ใต้แสงตะเกียงสลัวๆ หมูนอนนิ่งอยู่ในเล้า สองมือของผู้เฒ่าหลิวกำลังบีบนวดอยู่บนตัวหมู

“ผู้เฒ่าหวัง ลุงทำอะไรอยู่ครับ” หลิวเกินไหลกล่าวด้วยความสงสัย

“จับเห็บ” ผู้เฒ่าหวังไม่หันกลับมาเลย ดึงขาหมูข้างหนึ่ง พลิกตัวหมู

หมูสี่เท้าชี้ฟ้า นอนนิ่งๆ ปล่อยให้ผู้เฒ่าหวังจับพลิกไปมา

“จับเห็บให้หมูเหรอครับ” หลิวเกินไหลตกใจ “ท่านกินอิ่มจนว่างงานรึไง”

“ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแกจะไปรู้อะไร” ผู้เฒ่าหวังด่า “หมูตัวนี้อยู่ที่กองผลิตของเราลำบากจะตายอยู่แล้ว กินไม่ดี ดื่มไม่ดี ปีหนึ่งถึงจะโตได้ร้อยกว่าจินต้นๆ นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาส่งหมูตามโควตาแล้ว ขืนไม่รีบขุนให้อ้วน ปีนี้ของฉันก็เท่ากับทำไปเปล่าๆ”

“ผมนึกว่าลุงจับเห็บแล้ว จะไปกอดมันนอนเสียอีก!” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ไสหัวไปเลย ปากไอ้หนูอย่างแกนี่ไม่มีอะไรดีๆ ออกมาเลยนะ”

ผู้เฒ่าหวังบี้เห็บเสียงดังแก๊บๆ อยู่ห่างจากรั้วเล้าหมู หลิวเกินไหลก็ยังได้ยินเสียงเห็บถูกบี้แตก

“เห็บเยอะขนาดนี้ หมูต้องไม่ยอมกินอาหารดีๆ แน่ ต่อให้กินเข้าไป ก็เลี้ยงเห็บหมด พอดีเลยฉวยโอกาสตอนนี้มีถ่านมีฟืน ฉันจะต้มของร้อนๆ ให้หมูกินหน่อย ให้มันรีบๆ ขุนให้อ้วน”

หลิวเกินไหลลรู้สึกพูดอะไรไม่ออกเล็กน้อย

เขาหาฟืนหาถ่านหินมาให้ผู้เฒ่าหวัง ก็เพื่ออยากจะให้ผู้เฒ่าหวังทำกับข้าว ก่อไฟบนเตียงคัง ตอนกลางคืนนอนจะได้ไม่ต้องหนาวขนาดนั้น ผู้เฒ่าหวังกลับเอาไปให้หมูใช้หมดเลย

แต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ผู้เฒ่าหวังเดิมทีก็เป็นคนเลี้ยงสัตว์ของกองผลิตอยู่แล้ว การเลี้ยงหมูก็คือหน้าที่ของเขา หมูเลี้ยงจนผอม ผู้เฒ่าหวังก็ไม่สามารถไปส่งมอบให้กองผลิตได้

“แกไปรอที่ห้องฉันสิ อย่ามาอยู่ที่นี่เลย เดี๋ยวเห็บก็จะกระโดดใส่ตัวแก” ผู้เฒ่าหวังโบกมือให้หลิวเกินไหล

“ลุงดูสิว่าผมเอาอะไรมาให้” หลิวเกินไหลชูใบยาสูบที่หิ้วอยู่ในมือขึ้น

“ใบยาสูบเหรอ” ผู้เฒ่าหวังตอนแรกก็สองตาเป็นประกาย แล้วก็หันกลับไปอีก “เอากลับไปให้พ่อแกสูบเถอะ ฉันสูบใบไม้ก็ได้แล้ว”

“คิดอะไรอยู่ล่ะครับ ถ้าผมไม่ได้เหลือไว้ให้พ่อผมพอแล้ว จะเอามาให้ลุงได้อย่างไร” หลิวเกินไหลไม่เล่นลิ้นกับผู้เฒ่าหวังเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้หนูอย่างแกนี่พูดจาไม่เป็นเลยนะ” ผู้เฒ่าหวังหัวเราะพลางด่า

“โมโหไหมล่ะครับ ผมก็แค่แกล้งมายั่วโมโหลุงนั่นแหละ ให้ลุงผลาญถ่านกับฟืนของผมเล่น” หลิวเกินไหลยิ้มอย่างชั่วร้าย ในใจสบายขึ้นเยอะ