บทที่ 839: ฉันบริสุทธิ์ยิ่งกว่าลูกกระต่ายขาวเสียอีก

เหยียนเฉินซีก็ขยับเข้ามาใกล้ด้วย จ้องมองหนังสือบนชั้นหนังสืออยู่รอบหนึ่ง รับบุหรี่ที่หลิวเกินไหลยื่นมาให้ ถามว่า: “ปกติแกก็อ่านแต่หนังสือไร้สาระพวกนี้เหรอ?”

“ก็ไม่ได้อ่านบ่อยหรอกครับ ก็แค่เวลาว่างๆ ก็เอามาอ่านฆ่าเวลาเท่านั้นเอง” หลิวเกินไหลฟังออกถึงความหมายแฝงในคำพูดของเหยียนเฉินซี ก็เลยจงใจพูดว่าตัวเองค่อนข้างยุ่ง

ไม่รู้ว่าเหยียนเฉินซีฟังออกหรือเปล่า พูดต่อไปอีกว่า: “แกยังอายุน้อยขนาดนี้ เวลาว่างๆ ควรจะเรียนรู้ให้มากๆ หน่อย อ่านหนังสือพวกนี้มันไม่มีความหมายหรอก”

ถึงขั้นไม่มีความหมายเลยเหรอ ไอ้หมอนี่มันคือสวี่ซานตัวรึไง?

“ฉันอ่านหนังสือพวกนี้ก็คือการเรียนรู้ไง! ตัวอักษรตั้งมากมายฉันก็อ่านไม่ออก ยังต้องไปเปิดพจนานุกรมเลยนะ!” หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นโง่