บทที่ 100 ฉัน ฉินหลาง ขอแจ้งจับบุตรแห่งโชคชะตา ข้อหาประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต

ประโยคเดียว ทำเอาหญิงปากจัดถึงกับยืนอึ้งไปเลย

จู่ๆ เธอก็นึกถึงประสบการณ์เรื่องหนึ่งของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน บริษัทส่งเธอไปทำงานต่างเมือง หลังจากลงเครื่องแล้วเข้าพักในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ตอนนั้นมีคนโทรมาถามว่าเธอต้องการหนุ่มหล่อไหม?

เธอตอบปฏิเสธ แต่ปลายสายกลับบอกว่าหนุ่มหล่อที่แนะนำนั้นสามารถปฏิบัติภารกิจได้ถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ในราคาแค่สองร้อยหยวน

เธอโมโหมาก ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีผู้ชายคนไหนทนได้นานถึงหนึ่งชั่วโมง

แต่สุดท้ายพอลองเรียกมา ปรากฏว่าพอผู้ชายคนนั้นมาถึง ไม่ทันถึงสิบนาทีก็ทิ้งเงินสองร้อยหยวนไว้แล้วเดินจากไป

บัดซบ!

เธอรู้สึกว่าฉินหลางที่อยู่ตรงหน้านี้ พึ่งพาไม่ได้ยิ่งกว่าไอ้หนุ่มที่นายหน้าแนะนำมาเสียอีก!

แถมยังหลอกลวงเก่งอีกต่างหาก!

สามีของตัวเองมีสภาพเป็นยังไงทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะ? อย่างมากก็แค่ห้านาที... ไม่ใช่สิ เป็นแค่โรคลมบ้าหมูธรรมดาๆ ต่างหาก

วันนี้ก็แค่ลืมกินยาก่อนออกจากบ้าน ขอแค่ปล่อยไว้สักพักเดี๋ยวก็หายเองแล้ว

มีอย่างที่ไหนมาหลอกลวงกันแบบไอ้หมอนี่ รักษาไม่ได้ก็บอกให้ส่งไปเผาเลยเนี่ยนะ?!

"ไร้สาระ!"

เฉินผิงอันแค่นเสียงเย็นแล้วก้าวออกมา หญิงปากจัดหวาดกลัวฉินหลาง แต่เขาไม่ได้นึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวออกมาด้วยใบหน้าเย็นชา "ในเมื่อแกไม่รู้วิชาแพทย์ ก็อย่ามาเดาสุ่มซี้ซั้วอยู่ที่นี่ คนคนนี้เห็นได้ชัดว่าแค่อาการลมบ้าหมูกำเริบธรรมดา ขอแค่ฝังเข็มสักหน่อย ก็สามารถบรรเทาอาการและทำให้ฟื้นขึ้นมาได้แล้ว ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่แกพูดมาเลยสักนิด?!"

สิ่งที่เขาพูดนั้นดูมีหลักการ ประกอบกับผู้คนสัญจรไปมาหลายคนก็คิดแบบเดียวกัน จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วยตามๆ กันไป

"พ่อหนุ่ม ดูเหมือนคนป่วยคนนี้อาการจะกำเริบหนักเอาการอยู่นะ พ่อหนุ่มลองดูหน่อยเถอะ พยายามประคองอาการของเขาให้คงที่ก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึงก็แล้วกัน"

"ใช่ๆ อย่าไปขัดขวางการรักษาของคนอื่นเลย พ่อหนุ่มคนนี้พูดจามีเหตุผล ไม่เหมือนคนพูดจาส่งเดชเลยสักนิด"

"ให้เขาลงมือเถอะ!"

"..."

ผู้คนรอบข้างต่างพากันส่งเสียงสนับสนุน

หญิงปากจัดกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นสภาพสามีของตัวเองที่ตาเหลือกค้าง ก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาจริงๆ จึงได้พยักหน้าเห็นด้วย

เฉินผิงอันเดินเข้าไปหาคนป่วย ปรายตามองฉินหลางอย่างเย็นชา "กรุณาหลีกทางด้วยครับ ช่วยเปิดพื้นที่ให้คนป่วยสักหน่อย เขาจะได้มีอากาศบริสุทธิ์หายใจมากขึ้น"

"นายหมายความว่ายังไง? ต่อให้พวกเรารักษาไม่ถูกวิธี แต่พวกเราก็หวังดีนะ นายจะมาดุทำไมล่ะ?"

มู่หยูเยียนดึงแขนฉินหลางเอาไว้ แล้วเอาตัวบังเขาไว้ด้านหลัง คิ้วเรียวขมวดมุ่น เอ่ยสวนกลับไปอย่างไม่พอใจ

"ฮึ! ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับพวกคุณ!"

เฉินผิงอันรู้สึกไม่สบอารมณ์ ในใจลอบคิดว่าผู้หญิงในเมืองใหญ่ล้วนแต่เป็นพวกหน้าเงินเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเอาเสียเลย!

เขาคือผู้สืบทอดหมอเทวดาตัวจริงเสียงจริง ซ้ำยังมีวิทยายุทธ์อันแข็งแกร่งติดตัว คนอย่างฉินหลางจะเอาอะไรมาเทียบกับเขาได้?

ช่างมีตาหามีแววไม่!

ความเย่อหยิ่งในใจทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว ถึงแม้มู่หยูเยียนจะงดงาม แต่สาวงามที่หน้าตาดีหุ่นดีในใต้หล้านี้ยังมีอีกตั้งมากมายก่ายกอง ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีคนที่มอบหัวใจให้เขาปรากฏตัวขึ้นแน่ ไม่เห็นจะต้องไปริษยาเลย

เขาย่อตัวลง หยิบเข็มเงินออกมาจากกระเป๋าใส่เข็มที่พกติดตัว แล้วเริ่มฝังเข็มลงไปบนกระหม่อม ผ่านไปไม่นาน หน้าผากของคนป่วยก็เต็มไปด้วยเข็มเงินปักอยู่หนาแน่นไปหมด

"สุดยอด! สุดยอดไปเลย! พ่อหนุ่มคนนี้ดูอายุยังน้อย แต่ความเร็วในการฝังเข็มกลับลื่นไหลราวกับสายน้ำไหล ถ้าไม่มีทักษะที่สั่งสมมานานหลายสิบปี ไม่มีทางทำได้ขนาดนี้แน่!"

"นั่นสิ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นหมอเทวดาเฒ่าแห่งเมืองเทียนไห่ ความเร็วในการฝังเข็มยังสู้พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ได้เลยนะ"

"เกรงว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะไม่ได้พูดโอ้อวดเกินจริง คงจะมีของดีอยู่กับตัวจริงๆ นั่นแหละ"

"..."

ต้องยอมรับเลยว่า เฉินผิงอันสมกับที่เป็นบุตรแห่งโชคชะตาจริงๆ แค่บังเอิญสุ่มรักษาคนป่วยริมถนน ก็ยังสามารถเจอผู้เชี่ยวชาญที่ดูออกมายืนอวยอยู่ข้างๆ ได้

ทำให้คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสศรัทธามากขึ้นไปอีก

ไม่นานนัก เฉินผิงอันก็ถอนเข็มเงินออกมาทีละเล่ม ชายที่ล้มอยู่บนพื้นมีอาการชักกระตุกน้อยลง และสีหน้าที่เคยซีดเผือด ก็ค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด ริมฝีปากที่สั่นเทาก็เริ่มสงบลง

อื้อ!

ชายคนนั้นค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ผะ... ผมเป็นอะไรไปเหรอ?"

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินผิงอันก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาหันหลังเตรียมจะเดินออกจากที่เกิดเหตุทันที

หมอเทวดาลงจากเขา ช่วยเหลือมวลมนุษย์ รักษาโรคช่วยชีวิตคน ล้วนเป็นสัจธรรมที่ถูกต้องตามหลักฟ้าดิน เขายังต้องไปที่ตระกูลฉู่เพื่อพบกับฉู่เมิ่งเหยา ผู้เปรียบเสมือนคู่หมั้นของเขาอีก จะไปมีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับคนพวกนี้ที่นี่ได้อย่างไร?

หญิงปากจัดพยุงสามีให้ลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยด้วยความหวาดกลัว "ไอ้คนไม่มีหัวใจเอ๊ย ทำเอาฉันตกใจแทบตาย เมื่อกี้ล้มลงไปชักกระตุกอยู่บนพื้นตั้งนาน คนที่ไม่รู้คงนึกว่าแกจะตายไปแล้วซะอีก

โชคดีนะที่เมื่อกี้มีหมอเทวดาน้อยลงมือช่วยแกไว้ แต่เขาไม่พูดอะไรเลย หันหลังเดินจากไปแล้ว เขาเป็นคนดีจริงๆ เมื่อกี้ฉันเข้าใจเขาผิดไปเอง!"

อึก!

เพิ่งจะถามไปได้แค่ประโยคเดียว ชายที่ถูกพยุงให้ลุกขึ้นมาก็หน้าถอดสี สีหน้าดูแย่มาก จู่ๆ ก็เหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ จากนั้นก็อ้วกออกมา เลือดสดๆ กองใหญ่พ่นรดใส่ใบหน้าของหญิงปากจัด

ลมหายใจของเขาโรยรินลงในพริบตา ภายใต้การพยุงอันไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวที่กำลังตกตะลึง ร่างของเขาก็หงายหลังล้มตึงลงไปทันที

"บัดซบเอ๊ย! ตกใจหมดเลย!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง ทำเอาทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

ผ่านไปพักใหญ่ หญิงปากจัดถึงเพิ่งตั้งสติได้ เธอชี้มือไปยังเฉินผิงอันที่ยังเดินไม่พ้นประตูหมุน แล้วแผดเสียงตะโกน "อย่าปล่อยให้ไอ้หมอนั่นหนีไปได้ มันเป็นสิบแปดมงกุฎ!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมไคหยวนก็ไม่ใช่พวกกินมังสวิรัติ รีบเข้าไปขวางหน้าขวางหลังเอาไว้ทันที แน่นอนว่าสาเหตุหลักเป็นเพราะเฉินผิงอันไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงเป็นฝ่ายเดินกลับมาเองด้วย

เขามองดูชายที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นด้วยความตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้

ฉินหลางเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าแสนเสียดาย เขาตบไหล่ของเฉินผิงอันราวกับเป็นผู้อาวุโสในวงการ "พ่อหนุ่ม พี่เคยเตือนแกแล้วนะ ส่งไปเผาซะก็จบเรื่องแล้ว แต่แกดันดื้อดึงอยากจะอวดเก่ง...

วงการแพทย์ช่วยชีวิตคนน่ะ น้ำมันลึกนะเว้ย แกคุมมันไม่อยู่หรอก..."

วี้หว่อ~

หวอออ~

เสียงไซเรนเตือนภัยสองเสียงที่แตกต่างกันดังระงมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เป็นรถสองคัน คันหนึ่งคือรถพยาบาลที่รีบรุดมาจากโรงพยาบาล ส่วนอีกคันคือรถตำรวจ

เป็นฝีมือของผู้จัดการล็อบบี้โรงแรมไคหยวน ที่โทรแจ้งตำรวจไปด้วยในตอนที่เห็นผู้หญิงคนนั้นอาละวาดโวยวาย

เจ้าหน้าที่พยาบาลและตำรวจที่นำทีมโดยเฉินจื่อฉี พุ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง

หมอคนหนึ่งถลกเปลือกตาของชายที่นอนอยู่ขึ้นดู แล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "นี่ใครเป็นคนเอาเข็มมาปักบนหัวคนไข้เยอะแยะขนาดนี้เนี่ย? คิดว่าตัวเองฝังเข็มเป็นหรือไง? ทำอะไรส่งเดชชัดๆ ตอนนี้อาการคนไข้หนักมาก ถึงขั้นอันตรายต่อชีวิตแล้วนะ!"

หญิงปากจัดรีบชี้มือย้อนกลับไปทางเฉินผิงอันและฉินหลาง "ไอ้เด็กนั่นเป็นคนแทงทั้งหมดเลย บนหน้าผากสามีฉันโดนไอ้เด็กนั่นแทงเข็มเงินไปตั้งกี่เล่มก็ไม่รู้ ดูเหมือนเม่นไม่มีผิด เห็นแล้วฉันก็ตกใจแทบตาย!"

เฉินจื่อฉีเดินหน้าตึงเข้าไปหาฉินหลาง สีหน้าของเธอดูแย่มาก "เรื่องนี้ก็เกี่ยวอะไรกับนายอีกแล้วเหรอ?"

กลายเป็นว่าเฉินผิงอันที่อยู่ข้างๆ กลับถูกเมินไปเสียสนิท เธอคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าคนที่ทำเรื่องแย่ๆ คือฉินหลาง

ฉินหลางยักไหล่ ไม่ได้สนใจท่าทีหาเรื่องของเฉินจื่อฉี แต่กลับพลิกมือชี้ไปทางเฉินผิงอัน "คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความ! ผมขอแจ้งจับไอ้หมอนี่ข้อหาประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาตครับ!"