บทที่ 99 ผู้สืบทอดหมอเทวดาแห่งเมืองเยียนจิง ไม่ร้องก็แล้วไป ถ้าร้องต้องทำให้คนตกตะลึง

"ช่วยเลิกสวีทหวานแหววต่อหน้าฉันได้ไหม? หยูเยียนเป็นเพื่อนรักที่สุดของฉันเลยนะ ตอนนี้โดนหมูงาบไปกินก็แล้วไปเถอะ แต่นี่นายยังจะมางาบต่อหน้าต่อตาฉันอีกเหรอ?"

หลินโย่วฉู่เบ้ปากด้วยความน้อยใจ รู้สึกขมขื่นเป็นอย่างมาก

เจ็บปวด! ทรมาน! ตรงหน้าอกมันรู้สึกอึดอัดไปหมด! เหมือนกับว่าของสำคัญในใจถูกใครบางคนแย่งชิงไปอย่างไรอย่างนั้น

"โย่วฉู่ ถึงแม้เธอจะตัวเล็กน่ารัก แต่อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ สมควรจะหาแฟนได้แล้ว" มู่หยูเยียนรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย หลังจากคีบอาหารให้ฉินหลางสองสามครั้ง เธอก็เอ่ยตักเตือนด้วยความหวังดี

หลินโย่วฉู่กลอกตาใส่ทันที "หาแฟนอะไรกัน? พวกผู้ชายเหม็นสาบพวกนั้นไม่มีดีสักคน คุณนายอย่างฉันจะเอาเงินก็มีเงิน จะเอารูปร่างก็มีรูปร่าง ถ้าอยากจะหาจริงๆ แบบไหนล่ะที่จะหาไม่ได้? ทางคุณพ่อคุณแม่ก็เอาแต่เร่งรัดให้ฉันไปดูตัวอยู่ได้ทั้งวัน ไม่รู้ว่าในหัวพวกท่านคิดอะไรอยู่ พวกคู่ดูตัวพวกนั้นชื่อเสียงแย่จะตาย ไม่เห็นจะดีไปกว่าฉินหลางตรงไหนเลย"

พอพูดถึงเรื่องหาแฟน หลินโย่วฉู่ก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด บ่นกระปอดกระแปดอยู่คนเดียวชุดใหญ่

พูดไปพูดมา เธอก็เหลือบมองฉินหลางแวบหนึ่ง ทันใดนั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ในหัวเกิดความคิดบรรเจิดขึ้นมาทันที!

ก็เป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองเหมือนกัน ฉินหลางในเมืองหลวงน่ะถือเป็นคุณชายเสเพลระดับแนวหน้าเลยนะเนี่ย ถ้าพาฉินหลางออกไป แล้วบอกว่าเป็นแฟนของเธอ ใครมันจะกล้ามาดูตัวกับเธออีกล่ะ?!

"ไม่ต้องมามองฉันเลย อย่าแม้แต่จะคิด ไม่มีทาง!"

ฉินหลางปรายตามองแวบหนึ่งแล้วปฏิเสธทันควัน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าในหัวของหลินโย่วฉู่กำลังคิดอะไรอยู่

ยัยผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีเลยสักนิด! มุกเก่าๆ ทั้งนั้น ก็แค่จะให้บุตรแห่งโชคชะตามาเป็นโล่กำบัง จากนั้นความสัมพันธ์ก็จะได้พัฒนาไปอีกขั้น

ตอนนี้บุตรแห่งโชคชะตาอย่างเย่เฟิงก็โดนบริการครบวงจรเผาศพทำลายกระดูกไปเรียบร้อยแล้ว หลินโย่วฉู่ก็เลยเอาไอเดียห่วยๆ นี้มาใช้กับเขาแทนงั้นเหรอ!?

แต่ฉินหลางจะยอมทำให้เรื่องง่ายกลายเป็นเรื่องซับซ้อนไปทำไมล่ะ? หลินโย่วฉู่ที่เป็นพวกชอบความเจ็บปวดแบบนี้ มีความจำเป็นต้องทำให้มันซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?

ยังไม่ทันที่หลินโย่วฉู่จะมีโอกาสได้เอ่ยปาก ประตูห้องอาหารส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก พนักงานเสิร์ฟก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณหนูใหญ่ แย่แล้วค่ะ ที่หน้าประตูโรงแรมจู่ๆ ก็มีคนหมดสติไป! เห็นบอกว่ากินอาหารของโรงแรมเราแล้วอาหารเป็นพิษ! ผู้จัดการล็อบบี้รีบไปดูแล้วค่ะ แต่คนบ้านนั้นเจาะจงเลยว่าจะขอพบผู้บริหารของเราให้ได้"

หลินโย่วฉู่กลอกตาบน ตอนนี้เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย ดันมาเจอเรื่องพรรค์นี้อีก?

พอหมดสติ สิ่งแรกที่ควรทำไม่ใช่เรียกรถพยาบาลหรือไง ทำไมถึงวิ่งมาขอพบผู้บริหารที่นี่ล่ะ? ทำไมล่ะ? ชัดเจนเลยว่ากะจะมาแบล็กเมล์เรียกเงินใช่ไหม??

"ไปดูกันเถอะ ถึงยังไงก็ไม่ได้มีธุระอะไรแล้ว พวกเราไปเป็นเพื่อนเธอเอง" มู่หยูเยียนเอ่ยขึ้นอย่างใส่ใจ

หลินโย่วฉู่พยักหน้า ทั้งสามคนพากันลงลิฟต์ตรงไปยังล็อบบี้ทันที

ภายในล็อบบี้ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว มีทั้งผู้จัดการล็อบบี้ของโรงแรมไคหยวนและพนักงานคนอื่นๆ รวมไปถึงลูกค้าที่มายืนมุงดูเหตุการณ์

"พวกคุณคนไหนเป็นผู้รับผิดชอบโรงแรมนี้? ดูสิ ดูเอาไว้ สามีของฉันกินอาหารของร้านพวกคุณเข้าไป ตอนนี้ถึงได้หมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้ พวกคุณต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด!" หญิงปากจัดคนหนึ่งแผดเสียงตะโกนอย่างดุดัน

ผู้จัดการล็อบบี้เดินเข้ามา กระซิบที่ข้างหูของหลินโย่วฉู่เบาๆ "คุณหนูใหญ่ ลูกค้าคนนี้ดูเหมือนจะโรคประจำตัวกำเริบ ผู้หญิงคนนี้รู้อยู่แก่ใจดี แต่ก็จงใจมาโวยวายหาเรื่องที่นี่ ก็แค่อยากจะได้เงินชดเชยนั่นแหละครับ เราอย่าไปสนใจเธอเลย รอให้รถพยาบาลมาก่อนค่อยว่ากันอีกที"

เสียงของหญิงปากจัดดังขึ้นไปอีกแปดระดับ "พวกแอบกระซิบกระซาบอะไรกัน คิดจะสมรู้ร่วมคิดกันปกปิดความผิดใช่ไหม? ทุกคนดูเอาไว้นะ เข้ามาดูกันให้เต็มสองตาเลย! โรงแรมนี้ใหญ่โตซะเปล่า แต่พอเกิดเรื่องกลับไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิด เรื่องรับผิดชอบก็ไม่ยอมพูดถึง นี่มันใช่สิ่งที่คนรวยเขาทำกันเหรอ? วันหลังพวกเราจะยังกล้ามากินข้าวที่นี่อีกไหม?!"

หญิงคนนั้นโวยวายใส่ฝูงชนรอบข้าง ท่าทางโกรธเกรี้ยวสุดขีด คอยยุยงปั่นหัวให้มวลชนมีน้ำโหตามไปด้วย

หรือที่เรียกกันภาษาง่ายๆ ว่า ปั่นกระแสนั่นเอง!

ขนาดมู่หยูเยียนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับโรงแรมไคหยวนเลยสักนิด พอได้ฟังแล้วยังรู้สึกโมโหขึ้นมา หญิงปากจัดคนนี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะมาฉวยโอกาสกรรโชกทรัพย์!

"ผมเป็นหมอ ให้ผมดูอาการหน่อยครับ!"

ในวินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าตลาดนัด และสวมรองเท้าผ้าใบที่ซักจนซีดขาว ก็ก้าวออกมาข้างหน้า พลางเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ฉินหลางหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง

คนแปลกหน้าล้มป่วย ลงมือรักษา ช่วยหลินโย่วฉู่แก้ปัญหา แล้วก็ตีสนิทสร้างความสัมพันธ์งั้นเหรอ?

บัดซบ! นี่มันสิทธิพิเศษของบุตรแห่งโชคชะตาชัดๆ! นี่มันคือเฉินผิงอันนี่นา!

ไอ้หมอนี่ลงจากเขามาแล้วเหรอ? เป้าหมายแรกที่คิดจะเข้าไปทักทายกลับกลายเป็นหลินโย่วฉู่งั้นเหรอ?

ฉินหลางกระแอมไอเบาๆ แล้วก้าวออกไปอย่างไม่รีบร้อนเช่นกัน "ผมคือผู้สืบทอดหมอเทวดาแห่งเมืองเยียนจิง โรคพรรค์นี้ผมเคยเห็นมาไม่ต่ำกว่าแปดสิบหรือร้อยเคสแล้ว ให้ผมดูอาการให้เถอะ บางทีอาจจะรักษาให้หายได้ ไม่เห็นต้องมาตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำตัวเหมือนผู้หญิงไร้สกุลอยู่ตรงนี้เลย!"

หญิงปากจัดชี้หน้าไปทางเฉินผิงอัน "แกเป็นใครวะ? แกบอกจะรักษาก็จะให้แกรักษางั้นเหรอ? บ้าไปแล้วมั้ง! แกเป็นคนที่โรงแรมนี้จ้างมาป่วนใช่ไหม?"

เฉินผิงอันถึงกับยืนอึ้ง มารดามันเถอะ! เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ? ไอ้หมอที่อยู่ข้างๆ นี่ต่างหากที่พูดจาหาเรื่อง ทำไมยัยผู้หญิงปากจัดคนนี้ถึงไม่ไปด่าฉินหลาง แต่กลับมาจิกกัดเขาไม่ยอมปล่อยแทนล่ะ?

"ฉันจะบอกแกให้นะ ไอ้อ่อน อย่าคิดจะมาทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า ถ้าสามีฉันเป็นอะไรไป แกนั่นแหละที่จะหนีความผิดไปไม่ได้เป็นคนแรก!" หญิงปากจัดชี้หน้าด่าเฉินผิงอันอีกฉาดใหญ่

เธอไม่ได้โง่นะ! จะอาละวาดทั้งทีก็ต้องรู้จักเลือกคนด้วยสิ! ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนชนชั้นเศรษฐี แต่ก็ยังมีสายตาที่เฉียบแหลมอยู่บ้าง คนหนึ่งใส่เสื้อผ้าตลาดนัดแบกะดิน ส่วนอีกคนกลับดูหล่อเหลาสง่างามราศีจับ

จะด่าใครก็คือด่าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? แน่นอนว่าก็ต้องเลือกด่าคนที่ดูรังแกง่ายกว่าสิ!

"พวกนายหลายคนเข้าไปจับตัวผู้หญิงคนนั้นไว้ เดี๋ยวฉันจะลองตรวจดูเอง" ฉินหลางหันไปออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของล็อบบี้หลายคน

หลินโย่วฉู่อยากจะเข้าไปห้าม แต่พอถูกมู่หยูเยียนที่แสนจะเชื่อฟังซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ปรายตามอง เธอก็ยอมช่วยสั่งการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแต่โดยดี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนเข้ามาขวางหน้าหญิงปากจัดเอาไว้ เปิดทางให้ฉินหลางเดินเข้าไปจับชีพจรชายที่หมดสติและกำลังชักกระตุกอยู่ได้โดยไม่มีใครคอยขัดขวาง

คิ้วของเขาเดี๋ยวก็ขมวดมุ่น เดี๋ยวก็คลายออก ในมุมอับสายตา เขาใช้เข็มเงินแทงลงไปบนร่างของชายที่หมดสติอยู่หลายครั้งติดต่อกัน ก่อนจะเก็บกลับคืนมาโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น

ฉินหลางลุกขึ้นยืน เอามือลูบเสื้อสูทที่มีรอยยับเล็กน้อยให้เรียบตึง

หลินโย่วฉู่เดินเข้ามา เอ่ยถามด้วยความสงสัย "นายรู้เรื่องวิชาแพทย์จริงๆ เหรอ? คนคนนี้ป่วยเป็นอะไรล่ะ?"

ฉินหลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึง"

"แล้วทำไมนายไม่รักษาเขาให้หายล่ะ? ยัยผู้หญิงคนนั้นมาโวยวายหาเรื่องที่นี่ มันส่งผลเสียต่อชื่อเสียงโรงแรมของเรานะ" หลินโย่วฉู่บ่นอุบอิบเสียงเบา

ฉินหลางกลอกตาบน "ก็โรคไม่ตรงสายงานน่ะสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

เขาตะโกนเสียงดังใส่หญิงปากจัดคนนั้น "เลิกอาละวาดโวยวายได้แล้ว ไม่มีอะไรน่าตกใจหรอก ติดต่อคนของโรงบรรจุศพให้ขับรถมารับ แล้วส่งไปเผาได้เลย..."