บทที่ 98 หลินโย่วฉู่: ฉัน! คนโสดที่ถูกหลอกมาฆ่าปิดประตูตีแมว

"หลังจากทะลุมิติมา ฉันทำอะไรไปบ้างเนี่ย?"

"ทำไมแต่ละวันถึงเอาแต่วนเวียนอยู่กับผู้หญิง?"

"หรือว่านี่คือชีวิตใหม่ของฉัน?! ชีวิตของฉันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!"

"ช่างเหลวแหลกเกินไปแล้ว!"

ฉินหลางนอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอยและว่างเปล่า ซ้ำยังสะลึมสะลือเป็นอย่างมาก

หนึ่งนาที...     

สองนาที...     

สามนาทีผ่านไป...

ความคิดในหัวของฉินหลางค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น สมองปลอดโปร่ง

ชีวิตแบบนี้... โคตรจะดีเลยไม่ใช่หรือไง!     

ยังมีอะไรให้ต้องบ่นอีก?

แล้วเมื่อกี้ทำไมเขาถึงมีความคิดว่าชีวิตแบบนี้มันเหลวแหลกได้ล่ะเนี่ย?

พอก้มหน้ามองลงไป ถึงได้ตระหนักรู้อย่างถ่องแท้    

อ้อ!     

ที่แท้เมื่อกี้ก็คือช่วงเวลาแห่งความบรรลุธรรมหลังเสร็จกิจนี่เอง...

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*3"

ตะวันโด่งชี้ฟ้า     

ซู่เสี่ยวเสี่ยวถึงค่อยมีโอกาสไปเติมเต็มความฝันในการเป็นครูที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยต้องเดินเกาะกำแพงออกไป

ชีวิตนั้นยากลำบาก แต่ก็ยังต้องก้าวเดินต่อไป     

ในเมื่อไม่มีวิธีพลิกสถานการณ์ งั้นก็ต้องเรียนรู้ที่จะสนุกไปกับมัน!     

และซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มเรียนรู้ที่จะสนุกกับมันแล้ว

ส่วนฉินหลางก็ไปร่วมงานเลี้ยงตามคำเชิญของมู่หยูเยียน

เป็นเพราะมู่หยูเยียนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉินหลาง รอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนรักอย่างมู่หยูเยียนกับหลินโย่วฉู่จึงได้รับการซ่อมแซม

หลินโย่วฉู่ไม่ใช่เด็กผู้หญิงประเภทที่ไม่รู้จักบุญคุณคน เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่บาร์ควีนส์ในครั้งก่อน เธอจึงจงใจฝากมู่หยูเยียนมาเชิญฉินหลางไปทานอาหาร เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ

รถมายบัคจอดสนิทที่หน้าประตูโรงแรมไคหยวน หลินโย่วฉู่กับมู่หยูเยียนยืนรออยู่นานแล้ว

"ทำไมหน้าคุณซีดเป็นไก่ต้มเหมือนพ่อฉันเลยล่ะ?"

หลินโย่วฉู่เอ่ยปากถามด้วยความประหลาดใจตั้งแต่แวบแรกที่เห็นฉินหลาง

ฉินหลางกลอกตา จะไม่ให้ซีดได้ยังไง?     

สูญเสียเรี่ยวแรงไปตั้งเท่าไหร่แล้วล่ะ?

"ไม่เป็นไรๆ วันนี้ฉันให้พ่อครัวเตรียมของไว้ให้แล้ว รับรองว่าบำรุงร่างกายคุณได้เป็นอย่างดีแน่!" หลินโย่วฉู่ตบหน้าอกตัวเอง แสดงความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ทั้งสามคนกลับมายังห้องอาหารส่วนตัวที่เคยเกิดเหตุการณ์มิตรภาพจอมปลอมเมื่อคราวก่อนอีกครั้ง

หลินโย่วฉู่ยกแก้วเหล้าขึ้น เอ่ยกับฉินหลางด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้เมื่อคราวก่อน ถ้าไม่ได้คุณ เกรงว่าพวกนั้นคงจะจับฉันไปขังไว้จริงๆ ฉันไม่พูดอะไรมากแล้วกัน ความรู้สึกทั้งหมดอยู่ในเหล้าแก้วนี้แล้ว!"

อึก!     

เหล้าแก้วเล็กถูกกระดกรวดเดียวจนหมด หลินโย่วฉู่คว่ำแก้วลง ไม่มีเหล้าหยดลงมาแม้แต่หยดเดียว     

ช่างใจนักเลงเสียจริง!

"ฉินหลาง ฉันหลินโย่วฉู่ขอประกาศไว้ตรงนี้เลยนะ วันข้างหน้าถ้าคุณมีเรื่องอะไร ก็มาหาฉันได้เลย ถ้าเรื่องไหนที่พอจะช่วยได้ ฉันไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน!" หลินโย่วฉู่นั่งลง ดวงตาสีดำสองข้างของแพนด้าสมบัติของชาติที่สกรีนอยู่บนเสื้อยืดตรงหน้าอก ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ฉินหลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม "โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในเมืองเทียนไห่ บ้านเธอเป็นคนเปิดใช่ไหม?"

หลินโย่วฉู่พยักหน้า "ใช่แล้ว คุณรู้ได้ยังไงเนี่ย? ถึงยังไงเมืองเทียนไห่ก็ถือว่าเป็นฐานที่มั่นทางธุรกิจของตระกูลหลินเราแหละนะ ที่เมืองหลวงมีตระกูลเศรษฐีเยอะเกินไป สู้เขาไม่ไหว ทางตระกูลก็เลยย้ายศูนย์กลางทางเศรษฐกิจมาที่เมืองเทียนไห่น่ะ"

มู่หยูเยียนถามด้วยความประหลาดใจ "โย่วฉู่ ทำไมอะไรที่เกี่ยวกับการหาเงิน ตระกูลของเธอถึงได้เข้าไปมีส่วนร่วมหมดเลยล่ะ? หาเงินเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ฮี่ๆ... ก็บ้านฉันรวยนี่นา!" หลินโย่วฉู่เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "คนตระกูลหลินของเราเกิดมาเพื่อทำธุรกิจอยู่แล้ว แต่ละคนมีหัวการค้ากันทั้งนั้นแหละ"

"นั่นน่ะสิ" ฉินหลางเอ่ยสนับสนุนอยู่ด้านหลัง

หากจะบอกว่าตระกูลหลินหาเงินเก่ง ฉินหลางขอยกมือยกเท้าสนับสนุนเลย

เรื่องหาเงินเนี่ย ใครไร้ศีลธรรมที่สุด หน้าด้านที่สุด ก็ยิ่งหาเงินได้เยอะที่สุดนั่นแหละ

ตระกูลหลินหน้าด้านขนาดไหนน่ะเหรอ?     

ก็สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษนั่นแหละ

นายท่านผู้เฒ่าของตระกูลหลินถือเป็นคนที่หาเงินเก่งที่สุดแล้ว สมบัติที่ทิ้งไว้ให้ ถึงจะไม่ถึงขั้นมั่งคั่งเทียบเท่าประเทศ แต่ก็ต้องเป็นทรัพย์สินก้อนโตอย่างแน่นอน

หามาได้ยังไงน่ะเหรอ?     

ก็ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นไปขูดรีดมาน่ะสิ!

ไร้ศีลธรรมถึงระดับไหนน่ะเหรอ?     

ตอนใกล้จะตาย แม้แต่น้องชายก็ยังโดนระเบิดจนเละ!

"พอดีเลย เดี๋ยวฉันอาจจะมีเพื่อนคนหนึ่งต้องไปรบกวนเธอ ก็เลยขอบอกไว้ล่วงหน้าก่อนน่ะ" ฉินหลางหัวเราะ

เรื่องของหลินซีเอ๋อร์ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปตามหาผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าอะไรนั่นจริงๆ หรอก ขืนเชิญปรมาจารย์ระดับนั้นมาสักรอบ เรื่องราวคงเอิกเกริกวุ่นวายใหญ่โต มันจะไม่สะดวกต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ของเขากับหลินซีเอ๋อร์ในขั้นต่อไป

อีกอย่าง ขาของหลินซีเอ๋อร์ผ่านการฟื้นฟูจากเขา ก็สามารถหายดีได้ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว ขอแค่ผ่าตัดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อจัดกระดูกที่เคลื่อนผิดรูปในร่างกายให้เข้าที่เข้าทางก็สามารถหายขาดได้แล้ว ไม่เห็นต้องพึ่งพาผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์เลย แค่หมอที่เก่งๆ หน่อยก็เหลือแหล่แล้ว

ที่พูดให้สองแม่ลูกตระกูลหลินฟังนั่น ล้วนแต่จงใจพูดให้เรื่องมันดูยุ่งยากและลำบากเข้าไว้เท่านั้นแหละ    

ถึงตอนนั้นค่อยไปตกลงกับหลินโย่วฉู่ จัดฉากให้มันดูใหญ่โตอลังการหน่อย ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง?

ในระหว่างที่พูดคุยกัน ก็มีพนักงานเสิร์ฟทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟบนโต๊ะอย่างต่อเนื่อง

เมนูผัดเผ็ดตัวเดียวอันเดียวถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ ล้วนครบถ้วนสมบูรณ์ แค่ดูก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว

มุมปากของฉินหลางกระตุก เขามองไปทางหลินโย่วฉู่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความฉงน "นี่น่ะเหรอที่คุณบอกว่าจะเอามาบำรุงฉันน่ะ?"

หลินโย่วฉู่พยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่แล้ว พ่อของฉันก็หน้าซีดบ่อยๆ เหมือนกัน พอหน้าซีดทีไรก็กินเมนูนี้แหละ ได้ผลชะงัดนักเชียวล่ะ"

มู่หยูเยียนใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาสลัดหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอามาพิจารณาอยู่ตรงหน้าครู่หนึ่ง แต่มองไม่ออกว่าเป็นตัวอะไรกันแน่ จึงถามด้วยความสงสัย "นี่คือเมนูอะไรเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ยิ่งเรื่องเคยกินนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย"

เอ่อ...     

หลินโย่วฉู่อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดี

แต่ฉินหลางกลับหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเอ่ยว่า "เป็นอวัยวะส่วนหนึ่งน่ะ เอาไว้บำรุงร่างกาย"

"อวัยวะเหรอ? อวัยวะอะไรล่ะ บนตัวคนเรามีไหม?" มู่หยูเยียนเอียงคอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด จ้องมองเข้าไปในดวงตาอันลึกล้ำของฉินหลาง     ท่าทางราวกับนักเรียนหญิงที่กำลังถามคำถามอาจารย์ด้วยความสงสัยใคร่รู้

"เรื่องนี้..." ฉินหลางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "อวัยวะส่วนนี้บนตัวฉันน่ะมีนะ แต่บนตัวของหลินโย่วฉู่ไม่มีหรอก"

มู่หยูเยียนส่ายหน้า "แล้วบนตัวฉันล่ะมีไหม?"

ฉินหลางปั้นหน้าขรึม พยายามกลั้นขำอย่างเอาเป็นเอาตาย "บนตัวเธอน่ะ บางเวลาก็มี บางเวลาก็ไม่มี"

"หา?"    

ต่อให้มู่หยูเยียนจะไม่เคยกินเมนูนี้มาก่อน แต่โดนใบ้ซะขนาดนี้แล้ว จะยังไม่เข้าใจอีกหรือ?

เธอตกใจจนมือสั่น ชิ้นส่วนที่คีบไว้จึงร่วงหล่นลงมาเปื้อนกระโปรงของเธอทันที

ฉินหลางเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าแฝงแววหยอกล้อ "โอ้โห ไอ้เจ้านี่มันร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย โดนสับจนเละแถมยังเอาไปผัดจนสุกแล้ว ดันยังจำทางกลับบ้านได้อีกเหรอ?"

"เอาแต่รังแกกันอยู่ได้!"     

ใบหน้าอันงดงามของมู่หยูเยียนแดงซ่าน เธอค้อนขวับส่งค้อนวงใหญ่ให้ฉินหลางอย่างขัดเขิน แล้วรีบใช้ตะเกียบคีบชิ้นส่วนบนกระโปรงทิ้งไปทันที

เธอตีลงบนไหล่ของฉินหลางเบาๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน "คุณนี่น่าเกลียดจริงๆ เลย..."

ฉินหลางยักไหล่ "งั้นก็ดีเลย ในเมื่อฉันน่าเกลียดขนาดนั้น คราวหน้าฉันก็แค่ไม่ยอมให้มันกลับบ้านก็สิ้นเรื่อง"

"ยังจะพูดอีก มีคนอยู่นะ!" มู่หยูเยียนหน้าแดงก่ำ รีบเอื้อมมือไปปิดปากฉินหลางไว้

ทั้งสองคนหันไปมองทางหลินโย่วฉู่พร้อมกัน

"โฮ่ง! (ฉัน)..."     

หลินโย่วฉู่อยากจะร้องไห้ เธออ้าปากค้าง หลุดเสียงฉันออกมาได้แค่คำเดียว

ไม่เอาแบบนี้สิ!     

วันนี้เธอเป็นเจ้าภาพนะ!     

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมาโสดที่ถูกหลอกมาฆ่าปิดประตูตีแมวล่ะเนี่ย? แถมยังโดนตอนจนเหี้ยนอีกต่างหาก!

เธอก้มลงมองแวบหนึ่ง     

อ้อ!     

ไอ้ของพรรค์นั้นเธอไม่มีนี่นา!