บทที่ 97 พี่เลี้ยงซู่เสี่ยวเสี่ยววิวัฒนาการ คุณครูซู่เสี่ยวเสี่ยว

"ขอโทษทีนะ ทำเตียงของเธอเปียกหมดเลย"     

ฉินหลางฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้เล็กน้อย ขยับตัวไปมา เช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความกระอักกระอ่วน แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

หลินซีเอ๋อร์นอนคว่ำอยู่ตรงนั้น ส่ายหน้าไปมา "ขอบใจนะ ถึงจะเจ็บมาก แต่ฉันรู้สึกว่าขาเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาบ้างแล้ว"

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา คนในครอบครัวพาเธอไปรักษามาไม่รู้กี่โรงพยาบาล แต่ก็คว้าน้ำเหลวกลับมาทุกครั้ง

อย่าว่าแต่รักษาให้หายเลย แม้แต่สาเหตุของโรคก็ยังหาสรุปไม่ได้

แต่ตอนนี้ การลงมือของฉินหลาง ทำให้เธอจุดประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แถมยังเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่มากด้วย

ขาทั้งสองข้างของเธอมีความรู้สึกแล้ว รู้จักความเจ็บปวดแล้ว!

ในที่สุดก็มีโอกาสได้เป็นเด็กผู้หญิงปกติเสียที!

เถ้าแก่เนี้ยรีบก้าวเข้ามาถามด้วยความร้อนรน "ท่านหมอเทวดาน้อย ขาของซีเอ๋อร์เดินได้แล้วหรือ?"

โจวเจ๋อชิงก็จ้องมองด้วยสีหน้าคาดหวังเช่นกัน

ฉินหลางโบกมือพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "จะไปง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง? เป็นอัมพาตมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ต่อให้รักษาได้ ก็ไม่ใช่ว่าจะหายได้ในชั่วข้ามคืน ต้องค่อยๆ ปรับสภาพร่างกายไป ถ้าผมมีเวลาว่าง ก็จะมาช่วยนวดกระตุ้นและปรับสมดุลร่างกายให้ลูกสาวของคุณบ่อยๆ     

ขณะเดียวกัน ผมก็จะช่วยติดต่อผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าทางฝั่งเมืองหลวงให้ด้วย เพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับเวลาผ่าตัดที่แน่นอนกับเขา"

ด้วยวิชาแพทย์ขั้นสูง พูดกันตามตรง ลำพังแค่ฉินหลางคนเดียว ก็สามารถทำให้หลินซีเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนได้ชั่วคราวในเวลาอันสั้น

ทว่า ก็เป็นเพียงการลุกขึ้นยืนได้ชั่วคราวเท่านั้น

เพื่อให้หลินซีเอ๋อร์สามารถเดินเหินได้อย่างไร้กังวล เขาจำเป็นต้องร่วมมือกับศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในด้านนี้ เพื่อร่วมกันวินิจฉัยและรักษา ถึงจะทำให้หลินซีเอ๋อร์หายดีได้อย่างแท้จริง

ที่เขาพูดแบบนี้ ล้วนมีมูลความจริง ไม่ใช่การใช้ข้ออ้างเรื่องการรักษาเพื่อจงใจเพิ่มโอกาสในการใกล้ชิดกับหลินซีเอ๋อร์อย่างแน่นอน

และยิ่งไม่ใช่การตั้งใจทำให้ขั้นตอนการรักษายุ่งยากซับซ้อน เพื่อให้สองแม่ลูกตระกูลหลินและโจวเจ๋อชิงได้รับรู้ว่าเขาต้องทุ่มเทแรงกายและเส้นสายไปมากขนาดไหน

"ท่านหมอเทวดาน้อย! ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ที่ยอมยื่นมือเข้าช่วย ขอเพียงคุณรักษาซีเอ๋อร์ให้หายได้ ครอบครัวของเรา... ครอบครัวของเรา..."

เถ้าแก่เนี้ยกุมมือของฉินหลางไว้แน่น ตื่นเต้นดีใจจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

เธออยากจะเอ่ยปากตอบแทน แต่เมื่อมองดูรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของฉินหลาง รวมถึงวิชาแพทย์อันล้ำเลิศและเส้นสายระดับนี้แล้ว ก็ไม่รู้เลยว่าครอบครัวของตนจะมีอะไรที่สามารถตอบสนองความต้องการของเขาได้บ้าง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ลำพังแค่ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าด้านระบบประสาทในเมืองหลวง คนเหล่านั้นล้วนเป็นบุคคลระดับหมอหลวงทั้งสิ้น

ใครจะไปเชิญตัวมาได้ง่ายๆ?

ถึงแม้ในหนึ่งสัปดาห์จะมีการออกตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ สักครึ่งค่อนวัน แต่โควตาก็ถูกจองเต็มไปตั้งนานแล้ว

หากไม่มีคำรับรองของฉินหลาง เกรงว่าชาตินี้หลินซีเอ๋อร์คงไม่มีโอกาสได้พบกับหมอหลวงระดับนั้นเป็นแน่!

ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ!

เถ้าแก่เนี้ยมีความรู้สึกอยากจะคุกเข่าลงไปกองกับพื้น โชคดีที่โจวเจ๋อชิงที่อยู่ด้านข้างช่วยดึงตัวเอาไว้

ฉินหลางรีบช่วยประคองเถ้าแก่เนี้ยให้ลุกขึ้นมา เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "คุณป้าอย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเลย ที่ได้ช่วยเหลือ ผมเองก็ดีใจเหมือนกัน     

อย่างขาทั้งสองข้างของลูกสาวคุณป้า ตอนอยู่ข้างนอกผมยังจ้องมองอยู่นานเลย ไม่ใช่ว่ามองเห็นความผิดปกติอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะมันสมบูรณ์แบบเกินไปต่างหาก ลูกสาวคุณป้ายังเกือบจะคิดว่าผมเป็นคนไม่ดีไปแล้วเชียว"

เมื่อพูดถึงความเข้าใจผิดเมื่อครู่นี้ หลินซีเอ๋อร์ก็มุดหน้าซุกหมอนด้วยความขวยเขิน

คิดไม่ถึงเลยว่าความคิดในใจของตัวเอง จะถูกฉินหลางมองออกจนทะลุปรุโปร่ง

เป็นเพราะเธอแสดงออกชัดเจนเกินไปหรือเปล่า?     

หรือว่าเป็นเพราะฉินหลางฉลาดเกินไปกันแน่?

"คืนนี้รักษาแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ต้องให้เวลาซีเอ๋อร์ปรับตัวสักระยะ ไว้มีเวลาว่างผมจะมาใหม่"

เห็นได้ชัดว่าสามารถพูดปลอบใจเพิ่มได้อีกสองสามประโยค เพื่อให้สองแม่ลูกตระกูลหลินคลายความกังวล แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ทำ

แกล้งพูดจาคลุมเครือแบบนี้ แม้แต่เวลาที่จะมาเยือนในครั้งหน้าก็ยังไม่เอ่ยถึง

นี่คือทักษะจำเป็นฉบับคลาสสิกของคนเลว 'การทิ้งเชื้อให้อยาก'

ก่อนที่ฉินหลางจะมาหาในครั้งต่อไป หลินซีเอ๋อร์จะต้องตกอยู่ในสภาวะว้าวุ่นใจ และใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดถึงเขาอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า ฉินหลางไม่ได้คิดหลงตัวเองไปว่าการใช้เวลาด้วยกันเพียงสั้นๆ จะทำให้หลินซีเอ๋อร์เกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นมาได้ แต่การที่ทำให้เธอเฝ้าคิดถึงและจดจำเขาได้ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากแล้ว!

หลังจากนั้น ฉินหลางและโจวเจ๋อชิงก็ลงไปชั้นล่าง ทานบะหมี่ที่ใส่เนื้อตุ๋นจนพูนชามไปสองชาม นั่งคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง แลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ซู่เสี่ยวเสี่ยวนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของฉินหลาง ขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือ ทำปากจู๋อย่างงัวเงีย ก่อนจะประทับรอยจูบลงบนพวงแก้มของฉินหลางอย่างแผ่วเบา

"นอนต่ออีกหน่อยเถอะ เมื่อคืนกว่าจะกลับก็ดึกมากแล้ว วันนี้ยังจะไปสถานีเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกหรือ?" ฉินหลางลูบศีรษะของเธอด้วยความเอ็นดู

ซู่เสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างว่าง่าย ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา ใช้เส้นผมคลอเคลียพวงแก้มของฉินหลางไปมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงได้ชอบความใกล้ชิดกับคุณชายแบบนี้ รู้สึกได้ถึงความหวานชื่นในหัวใจอยู่เสมอ

"ตอนนี้สภาพแวดล้อมที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีขึ้นมากแล้ว คุณแม่ธิการก็มีแรงกายแรงใจที่จะไปสอนหนังสือเด็กๆ มากขึ้น ถึงฉันจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แต่ถ้าให้สอนหนังสือเด็กๆ ก็ยังพอไหว พอจะช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้าง"

ฉินหลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "ถึงแม้โรงเรียนจะยังสร้างไม่เสร็จ แต่ฉันสามารถจ้างครูไปสอนก่อนได้ ไม่เห็นจะต้องให้เธอไปวิ่งวุ่นหัวปั่นทุกวันเลย เห็นเธอเหนื่อยแบบนี้ฉันก็ปวดใจนะ"

"แต่ฉันชอบเป็นครูนะ" ซู่เสี่ยวเสี่ยวพึมพำเสียงอ่อน วางมือทาบลงบนหน้าอกของฉินหลาง เอ่ยเสียงหวาน "อีกอย่าง อยู่ที่บ้าน คุณชายก็ไม่ยอมให้ฉันทำงานบ้านทุกวัน ปล่อยฉันว่างไว้ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่ดีนี่นา"

"เธอนี่นะ!" ฉินหลางยื่นมือไปใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ "ว่างไม่ได้เลยใช่ไหม ถึงจะไปช่วยงาน แต่ก็ต้องหาเวลาพักผ่อนให้ตัวเองบ้างสิ เอาแต่ทำตัวให้วุ่นวายอยู่ตลอดเวลา ไม่คิดบ้างหรือไงว่าฉันที่มองดูอยู่จะรู้สึกยังไง?"

"คุณชาย..."

นัยน์ตาคู่สวยของซู่เสี่ยวเสี่ยวสั่นไหว ภายในใจอบอุ่นไปหมด

"ยุ่งหน่อยก็ดีเหมือนกัน ตอนแรกฉันกะจะจ้างครูอยู่แล้ว ในเมื่อเธออยากจะเป็นครู งั้นก็ถือว่าฉันจ้างเธอก็แล้วกัน" ฉินหลางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น "เอาแบบนี้ดีไหม ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอ เป็นครูแต่ไม่ได้เงินเดือนมันก็ดูยังไงๆ อยู่นะ"

"ไม่เอา ฉันไม่เอาเงินเดือนนะ!" ซู่เสี่ยวเสี่ยวตกใจจนสะดุ้ง รีบสวมกอดลำคอของฉินหลางไว้แน่น "ฉันยังติดหนี้คุณชายอยู่อีกตั้งเยอะแยะ การเป็นครูนี่ฉันก็สมัครใจไปทำเอง ฉันไม่ขอรับเงินสักแดงเดียวเลย     

ถ้าชาตินี้ฉันใช้หนี้ไม่หมด ชาติหน้า หรือชาติหน้าๆ นู้น ฉันก็จะมาคอยปรนนิบัติคุณชาย เพื่อชดใช้หนี้สินให้คุณชายให้หมด"

เด็กผู้หญิง โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างซู่เสี่ยวเสี่ยว มักจะหวาดกลัวการสูญเสียมากที่สุด และรู้คุณค่าของการทะนุถนอมสิ่งที่มีอยู่

ซู่เสี่ยวเสี่ยวในอดีต ไม่รู้จักวิธีแสดงความรู้สึกของตัวเอง

แต่ซู่เสี่ยวเสี่ยวในตอนนี้ ได้เรียนรู้วิธีการชำระดอกเบี้ยแล้ว

เธอทำได้อย่างชำนาญ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วประทับริมฝีปากจูบลงไป

ไม่มีอะไรต้องมัวมาเขินอายอีกแล้ว ถึงยังไงก็ตกเป็นคนของคุณชายแล้วนี่นา