บทที่ 96 มอบบุญคุณให้โจวเจ๋อชิง วิชาแพทย์ขั้นสูงสำแดงเดช

หลินซีเอ๋อร์ก้มหน้าลง ยากจะปิดบังความรู้สึกสิ้นหวังเอาไว้ได้ "ไปตรวจที่โรงพยาบาลมาหลายครั้งแล้ว พวกศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นก็หาสาเหตุที่แท้จริงไม่พบ บอกว่าอาจจะเป็นปัญหาทางระบบประสาท หรือไม่ก็อาจจะเป็นความผิดปกติของข้อต่อและไขกระดูก สรุปก็คือยืนไม่ได้นั่นแหละ"

ฉินหลางถามต่อด้วยความสงสัย "มีความรู้สึกไหม?"

หลินซีเอ๋อร์ส่ายหน้า "ไม่มีเลย"

"ไม่ถูกสิ ขาคู่นี้สวยงามขนาดนี้ ผิวพรรณก็ผุดผ่องราวกับหยก ถ้ามีปัญหาที่ไขกระดูกจริงๆ ก็ไม่น่าจะเติบโตมาได้อย่างสมบูรณ์แบบแบบนี้นี่นา อีกอย่าง ถ้าไขกระดูกมีปัญหา มันก็น่าจะส่งผลกระทบไปทั้งตัวสิ"

ฉินหลางแสร้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก ทำท่าทางสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก

โจวเจ๋อชิงถามด้วยความสงสัย "นี่นายรู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วยหรือ?"

ฉินหลางพยักหน้า "ก็พอรู้มานิดหน่อย"

เขาหันไปมองหลินซีเอ๋อร์ อ้าปากออกอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

หลินซีเอ๋อร์เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "คุณมีอะไรอยากจะถามก็ถามมาเถอะ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้วล่ะ ยืนไม่ได้ก็คือยืนไม่ได้ ไม่ใช่ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้เสียหน่อย"

ฉินหลางดึงเข็มเงินออกมาเล่มหนึ่ง แล้วยิ้มบางๆ "ผมอยากจะขอลองวิชาแพทย์ของตัวเองดูสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า"

โจวเจ๋อชิงเอ่ยด้วยความกังวล "ถ้าไม่ค่อยเชี่ยวชาญล่ะก็ อย่าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่านะ การฝังเข็มของแพทย์แผนจีนถึงจะวิเศษก็จริง แต่บ่อยครั้งก็มักจะเกิดข้อผิดพลาดได้"

แต่หลินซีเอ๋อร์กลับดูไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไรหรอก ถึงยังไงก็ไม่มีความรู้สึกอยู่แล้ว โดนฝังเข็มดูสักทีจะเป็นไรไป ลองดูก็ลองดูเถอะ"

ฉินหลางลุกจากที่นั่ง ก้าวไปข้างหน้า แล้วคุกเข่าลงข้างรถเข็นของหลินซีเอ๋อร์ เขาหยิบเข็มเงินออกมาทีละเล่ม แล้วแทงลงไปที่ตำแหน่งต่ำกว่าเอวอันบอบบางของเธอลงมาหนึ่งนิ้วอย่างลื่นไหล

วิชาแพทย์ขั้นสูงที่สุ่มได้จากระบบ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

ต่อให้เฉินผิงอันมาอยู่ที่นี่ ก็ใช่ว่าจะเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ไปกว่าฉินหลาง อย่างน้อยตอนนี้เฉินผิงอันก็ยังไม่พัฒนาไปจนถึงช่วงท้ายเรื่อง วิชาแพทย์ยังไม่ถึงขั้นบรรลุจุดสูงสุดอย่างแท้จริง!

"มันรู้สึกซ่าๆ ชาๆ เหมือนมีแมลงตัวเล็กๆ กัดอยู่เลย" หลินซีเอ๋อร์ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น "แต่ว่า ตรงนั้นของฉันมันก็มีความรู้สึกอยู่แล้วนี่นา"

และประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง เถ้าแก่เนี้ยก็ยกบะหมี่เนื้อตุ๋นสองชามออกมาพอดี

เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ยถาม แต่ใครจะคิดว่าฉินหลางกลับใช้สันมือสับลงไปที่หัวเข่าของหลินซีเอ๋อร์เบาๆ

แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กๆ แต่ขาซ้ายของเธอกลับกระตุกขึ้นมาเป็นแนวโค้งอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่รู้ตัว

เคร้ง!

เถ้าแก่เนี้ยยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ บะหมี่เนื้อตุ๋นสองชามในมือร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายเกลื่อนกลาด น้ำซุปกระเด็นโดนหน้าแข้ง เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

เธอรีบก้าวเข้าไปหาด้วยความตื่นตระหนก ร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจสุดขีด น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลอเบ้า "ซีเอ๋อร์ ขาของลูก... ขาของลูกมีความรู้สึกแล้วงั้นหรือ?"

หลินซีเอ๋อร์เองก็เบิกตากว้าง ดีใจจนแทบเนื้อเต้น "ปฏิกิริยาสะท้อนกลับของหัวเข่า นี่คือปฏิกิริยาสะท้อนกลับของหัวเข่า เป็นไปได้ยังไงกัน? เห็นอยู่ชัดๆ ว่าขาทั้งสองข้างของฉันไม่มีความรู้สึกเลยแท้ๆ ทำไมถึงเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับได้ล่ะ?!"

ฉินหลางบิดเข็มเงินที่อยู่ด้านหลังของหลินซีเอ๋อร์ แทงให้ลึกลงไปอีก และในขณะเดียวกันก็ออกแรงสับไปที่หัวเข่าของเธอให้แรงขึ้น

พรึ่บ!

ขาข้างหนึ่งยกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปที่ฉินหลางซึ่งเพิ่งจะขยับตัวมาอยู่ตรงหน้าหลินซีเอ๋อร์พอดี

ฉินหลางรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ขาซ้ายของหลินซีเอ๋อร์จึงพาดข้ามไหล่ของเขาไปตามแรงเหวี่ยง

เขาเงยหน้าขึ้น หลินซีเอ๋อร์รีบเอามือปิดชายกระโปรงเอาไว้ เขาเพียงแค่ปรายตามองแวบเดียว ก็รีบดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว ยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ ก็ต้องรักษามารยาทพื้นฐานเอาไว้ก่อน

"อะแฮ่ม... ขอโทษที ผมออกแรงเยอะไปหน่อย" ฉินหลางหัวเราะแก้เก้อ มือข้างหนึ่งจับข้อเท้าอันบอบบางและขาวกระจ่าง วางเท้าของหลินซีเอ๋อร์ลงบนที่พักเท้าของรถเข็นอย่างนุ่มนวล "ดูจากตรงนี้แล้ว น่าจะไม่ใช่ปัญหาเรื่องข้อต่อหรือไขกระดูกแล้วล่ะ"

"แล้วมันคือปัญหาอะไรล่ะ?" โจวเจ๋อชิง หลินซีเอ๋อร์ และเถ้าแก่เนี้ย เอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ฉินหลางปรับสีหน้าให้จริงจัง "โรคประสาท!"

"เป็นปัญหาเกี่ยวกับระบบประสาท อาการแบบนี้ด้วยวิธีการรักษาทางการแพทย์ในปัจจุบัน มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะวินิจฉัยผิดพลาด ต่อให้เป็นที่เมืองหลวง ก็ยังมีผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในด้านนี้น้อยมาก รักษายากทีเดียว"

"ท่านหมอเทวดาน้อย คุณรู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ไหม? หรือว่าคุณพอจะรักษาโรคของซีเอ๋อร์ได้หรือเปล่า?" เถ้าแก่เนี้ยมีสีหน้าร้อนรนใจ เดิมทีเธอไม่ควรจะเชื่อใจชายหนุ่มที่ยังอายุน้อยขนาดนี้เลย

แต่ฉากอันน่าอัศจรรย์ใจเมื่อครู่นี้ ก็ได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอแล้ว

ขาของลูกสาวไม่มีความรู้สึก นี่คือสิ่งที่รับรู้กันมาตลอดยี่สิบปี แต่เมื่อสักครู่นี้ แค่ถูกชายหนุ่มตรงหน้าเอาเข็มจิ้มไปสองที กลับเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับของหัวเข่าได้

ถ้าไม่ใช่หมอเทวดาน้อย แล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?

"ผมเองก็ไม่กล้ารับประกัน ผู้เชี่ยวชาญน่ะผมก็พอรู้จักอยู่หรอก แต่เขาก็ใช่ว่าจะว่างมาให้เสมอไป พวกนั้นเป็นตัวตนระดับหมอหลวงเลยเชียวนะ ยิ่งไปกว่านั้น ขาคู่นี้ของลูกสาวคุณก็มีปัญหาจุกจิกอยู่บ้าง ยังต้องได้รับการบำรุงฟื้นฟูเสียก่อน ไม่อย่างนั้นต่อให้ผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนตะวันตกมาเอง ก็ยังยากที่จะจัดการกับเส้นประสาทที่ซับซ้อนเหล่านั้นให้เข้าที่เข้าทางได้ทีละเส้น หากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ก็อาจส่งผลให้เป็นอัมพาตครึ่งซีกไปตลอดชีวิตได้เลย"

ฉินหลางกัดฟันแน่น หันไปมองโจวเจ๋อชิงที่ยืนทำหน้าคาดหวังอยู่ด้านข้าง "สำนักมีกฎข้อห้ามเอาไว้! เดิมทีผมไม่ควรจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง แต่ว่าคุณหลินซีเอ๋อร์มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับศาสตราจารย์โจว และวันนี้ผมก็ยังเป็นหนี้น้ำใจศาสตราจารย์โจวอีกด้วย งั้นก็ขอแหกกฎสำนักสักครั้งก็แล้วกัน!"

สำนักงั้นหรือ? สำนักบ้าบออะไรกัน!

เขาจงใจพูดไปแบบนั้นเองแหละ เพื่อที่จะยัดเยียดเหตุผลในการลงมือรักษาหลินซีเอ๋อร์ของตัวเอง ไปให้กับโจวเจ๋อชิงแบบหน้าด้านๆ

มันก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกต่อหน้าสองแม่ลูกตระกูลหลินว่า ศาสตราจารย์โจว ผมเพื่อคุณแล้วถึงขนาดยอมแหกกฎของสำนักเลยนะ จริงใจพอไหมล่ะ?

ก็แค่มอบบุญคุณให้เท่านั้นเอง!

แค่พูดไม่กี่ประโยค ฉินหลางไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นการเสียเวลาเลยสักนิด

ทั้งสามคนเดินขึ้นไปยังชั้นสองของร้านบะหมี่ ท่ามกลางสายตาของลูกค้าเพียงไม่กี่คนในร้าน

...

ห้องนอนของหลินซีเอ๋อร์ ตกแต่งอย่างเรียบง่าย

เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือ "ฉันกลัวนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวตอนฝังเข็มช่วยเบามือหน่อยได้ไหม?"

ฉินหลางส่ายหน้า "ไม่ได้ครับ ต้องออกแรงสิ ต้องออกแรงให้คุณรู้สึกเจ็บปวด ถึงจะได้ผล"

"วางใจเถอะ ก็แค่ช่วงแรกๆ ที่ยังไม่ค่อยชิน เลยรู้สึกเจ็บปวดรุนแรง พอผ่านไปสักพัก คุณก็จะค่อยๆ ปรับตัวได้เอง"

"ซี๊ด... เจ็บ เจ็บจังเลย"

หลินซีเอ๋อร์เชิดคางมนขึ้น ร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

เถ้าแก่เนี้ยยืนมองอยู่ข้างๆ เอ่ยด้วยความสงสารจับใจ "ท่านหมอเทวดาน้อย ซีเอ๋อร์เขาค่อนข้างกลัวเจ็บ คุณก็เบามือหน่อยเถอะ อย่าออกแรงมากนักเลย..."

ฝ่ามือของฉินหลางค่อยๆ นวดเฟ้นไล่ขึ้นไปตามหน้าแข้งของหลินซีเอ๋อร์ทีละนิ้วๆ และในบางครั้งก็ยังปักเข็มเงินลงไปเป็นระยะ

ทุกครั้งที่ฝังเข็มและฝ่ามือเลื่อนสูงขึ้น หลินซีเอ๋อร์ก็จะสูดปากด้วยความเจ็บปวด เจ็บจนบนหน้าผากที่เกลี้ยงเกลา มีหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมออกมา

โจวเจ๋อชิงฟังบทสนทนาของทั้งสามคนแล้วก็รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดเตือนอะไร ทำได้เพียงเอ่ยปลอบใจอยู่ข้างๆ "การที่ซีเอ๋อร์รู้ความเจ็บ ก็แสดงว่ามันมีปฏิกิริยาตอบสนอง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคุณฉินหลางที่ฉันบังเอิญเจอ จะมีฝีมือเก่งกาจถึงเพียงนี้"

ในใจเธอรู้สึกทอดถอนใจ ถ้าคืนนี้เธอไม่ถูกสะกดรอยตาม ถ้าเธอไม่ร้องขอความช่วยเหลือ ฉินหลางก็คงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย

และยิ่งไม่มีทางถูกพาตัวมาอยู่ตรงหน้าหลินซีเอ๋อร์

หรือว่านี่ก็คือพรหมลิขิตในตำนาน?

ครึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป

ฉินหลางทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ศีรษะหันไปทางผ้าห่ม เขาหันหน้ากลับมา มองดูหลินซีเอ๋อร์ที่เบือนหน้าหนีเช่นกัน แล้วเอ่ยถามว่า

"รู้สึกยังไงบ้าง?"

"เหมือนจะรู้สึกชาๆ ซ่าๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้"

ขาของหลินซีเอ๋อร์ยังคงมีความรู้สึกชาอยู่บ้าง เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก