บทที่ 95 ศาสตราจารย์สาวแสนสวยกับดาวมหาลัยสามัญชน สองโฉมงามสะท้านปฐพี

โจวเจ๋อชิงส่ายหน้า "ฉันก็อยากจะลงมือทำบะหมี่ให้คุณกินอยู่หรอกนะ..."

"เพียงแต่คืนนี้ฉันออกมาทำธุระ ต้องไปเยี่ยมนักศึกษาคนหนึ่งของฉันพอดี แล้วที่บ้านของเธอก็เปิดร้านขายบะหมี่ด้วย ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าคุณฉินหลางไม่รังเกียจ พวกเราน่าจะไปลองชิมดู รสชาติอร่อยใช้ได้เลยล่ะ"

"ถ้างั้นผมก็ขอรับความหวังดีนี้ไว้ก็แล้วกัน" ฉินหลางไม่พูดจาล้อเล่นอีก

ถึงแม้บนใบหน้าของโจวเจ๋อชิงจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่แท้จริงแล้วเธอซ่อนความรู้สึกไว้ลึกมาก นักศึกษาที่สามารถเข้าใกล้ชิดกับเธอได้นั้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แล้วตอนนี้ยังบอกอีกว่าที่บ้านเปิดร้านขายบะหมี่

ถ้าอย่างนั้นนอกจากดาวมหาลัยสามัญชนอย่างหลินซีเอ๋อร์แล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?

ถึงแม้การที่โจวเจ๋อชิงลงมือทำบะหมี่ให้กินด้วยตัวเอง

จะดึงดูดใจฉินหลางได้อย่างมหาศาลก็ตามที

แต่เรื่องความหนักเบา รีบด่วน และความเหมาะสมนั้น

ฉินหลางก็ยังสามารถควบคุมกะเกณฑ์มันได้!

ทั้งสองคนเดินออกจากสถานีตำรวจมาด้วยกัน เรียกแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังถนนสายของกิน

การได้เดินเคียงข้างกับศาสตราจารย์สาวแสนสวยที่ดูเป็นผู้ใหญ่และเพียบพร้อมด้วยสติปัญญาอย่างโจวเจ๋อชิง

ดึงดูดสายตาของผู้คนสัญจรไปมาให้หันมามองได้อย่างล้นหลาม โชคดีที่ฐานะของฉินหลางคือตัวร้าย คนที่เดินผ่านไปมาอย่างมากก็แค่รู้สึกอิจฉาริษยา แต่ก็ไม่มีใครกล้าหลุดปากพูดจาพล่อยๆ ออกมา

ทั้งสองคนหยุดยืนอยู่หน้าร้านบะหมี่เสี่ยวหลิน

เถ้าแก่เนี้ยในร้านบะหมี่พอเห็นโจวเจ๋อชิง ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอย่างสนิทสนมทันที "อาจารย์โจว มาแล้วหรือ? แล้วท่านนี้... แฟนของคุณหรือเปล่า?"

เถ้าแก่เนี้ยเหลือบมองฉินหลางที่ยืนอยู่ข้างกายโจวเจ๋อชิง รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเอาการ

ต่อให้มายืนอยู่ข้างๆ สาวงามสะพรั่งอย่างโจวเจ๋อชิง ก็ไม่ได้ดูขัดตาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยิ่งดูเหมาะสมคู่ควรกันเสียด้วยซ้ำ

"เขาเป็นเพื่อนของฉันเอง แวะมาชิมฝีมือที่ร้านของคุณในคืนนี้น่ะ" โจวเจ๋อชิงอธิบายด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปมองฉินหลาง "คุณจะกินอะไรดี?"

"ตั้งแต่เด็กผมก็ชอบกินบะหมี่เนื้อตุ๋นมาตลอดเลย" ฉินหลางปรายตามองเมนูที่แปะอยู่บนโต๊ะแวบหนึ่ง

โจวเจ๋อชิงพยักหน้า หันกลับไปมองเถ้าแก่เนี้ย "งั้นขอบะหมี่เนื้อตุ๋นสองชามนะ"

"ได้เลย อาจารย์โจวเชิญนั่งก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกซีเอ๋อร์ออกมา" เถ้าแก่เนี้ยเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้ววิ่งเหยาะๆ กลับเข้าไปในร้าน

นอกร้านบะหมี่มีการกางเต็นท์เอาไว้ ด้านในมีโต๊ะเก้าอี้พับวางอยู่สองสามชุด ฉินหลางกับโจวเจ๋อชิงนั่งเผชิญหน้ากัน

โจวเจ๋อชิงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนซึ่งหาได้ยาก "คุณฉินหลางทำงานอะไรอยู่หรือ?"

"ผมงั้นหรือ? ผมก็แค่ลูกเศรษฐีผลาญสมบัติไปวันๆ นั่งกินนอนกินรอวันตายก็เท่านั้นเอง" ฉินหลางไม่คิดจะปิดบัง เอ่ยตอบไปตามตรง "แต่ช่วงนี้ผมใช้เส้นสายย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่แล้วนะ อยากจะหาความรู้ใส่ตัวสักหน่อย เวลาไปรับช่วงต่อธุรกิจครอบครัวในวันข้างหน้า จะได้ไม่ทำมันเจ๊งคามือ"

"จริงหรือ? เพิ่งย้ายมาหรือ? เรียนคณะอะไรล่ะ?" โจวเจ๋อชิงเริ่มรู้สึกสนใจ จึงเอ่ยถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉินหลางยักไหล่ "เศรษฐศาสตร์และการค้าระหว่างประเทศ"

"การค้าระหว่างประเทศงั้นหรือ?" โจวเจ๋อชิงประหลาดใจ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะออกมา "ไม่แน่ว่าฉันอาจจะได้เป็นอาจารย์ของคุณก็ได้นะ"

"อะแฮ่ม ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้งนะ ฉันชื่อโจวเจ๋อชิง เป็นศาสตราจารย์ภาควิชาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยเทียนไห่ แน่นอนว่าก็รับหน้าที่สอนวิชาของคณะอื่นๆ ด้วยเหมือนกัน และตอนนี้ฉันก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้กับนักศึกษาคณะการค้าระหว่างประเทศอยู่ห้องหนึ่งพอดี" โจวเจ๋อชิงวางมาดอาจารย์ ทำตัวจริงจังเคร่งขรึมต่อหน้าฉินหลาง

ฉินหลางแสร้งทำเป็นโง่ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก เอ่ยเอาใจว่า "ถ้าเกิดถูกจัดให้อยู่ในห้องของอาจารย์โจวเข้าจริงๆ วันข้างหน้าก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

ยังไม่ทันที่โจวเจ๋อชิงจะได้ตอบรับ หญิงสาวในชุดเดรสยาวลายดอกไม้ก็บังคับวีลแชร์ไฟฟ้าออกมาจากในร้านบะหมี่

เธอมีรูปร่างหน้าตางดงามหมดจด แผ่กลิ่นอายบริสุทธิ์ผุดผ่อง ผิวพรรณนวลเนียนละเอียดอ่อน สีหน้าเบิกบานใจ นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกาย พวงแก้มสีชมพูระเรื่อประดับด้วยรอยยิ้ม

ดวงตาทั้งสองข้างใสกระจ่างราวกับน้ำพุ ยามที่เหลียวมอง ล้วนแฝงไว้ด้วยท่วงท่าอันสง่างามและสูงส่ง ทำให้ผู้คนที่ได้มองต่างต้องตกตะลึง รู้สึกละอายใจในความต่ำต้อยของตน และไม่กล้าที่จะล่วงเกิน

ทว่าหญิงสาวที่ดูบริสุทธิ์และงดงามเช่นนี้ กลับมีขาทั้งสองข้างที่ไม่สามารถเดินเหินได้ ทำได้เพียงนั่งอยู่บนวีลแชร์เท่านั้น

"อาจารย์โจว มาได้ยังไงหรือ?" หลินซีเอ๋อร์เอ่ยด้วยใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี

เธอกับโจวเจ๋อชิงมีสถานะเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์ แต่แท้จริงแล้วเป็นเหมือนเพื่อนรู้ใจ คุยกันได้ทุกเรื่อง แม้กระทั่งบางครั้งเมื่อเจอเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก แทนที่จะไปบอกพ่อแม่ เธอกลับเลือกที่จะบอกโจวเจ๋อชิงเป็นคนแรก

โจวเจ๋อชิงยิ้มบางๆ ราวกับได้พบหน้าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง เธอเอื้อมมือออกไปหยิกแก้มของหลินซีเอ๋อร์เบาๆ ด้วยท่าทีของพี่สาวแสนใจดี

"ทำไมฉันถึงจะมาไม่ได้ล่ะ? หรือว่าเรื่องของเธอกับหวงเหวินปินที่ลือกันในห้องเรียนจะเป็นเรื่องจริง พอมีแฟนแล้ว ก็เลยไม่สนใจพี่สาวคนนี้แล้วงั้นสิ?"

หลินซีเอ๋อร์รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ไม่ใช่นะ ฉันกับหวงเหวินปินไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ฉันบอกเขาไปตั้งหลายรอบแล้ว แต่เขาต่างหากที่ไม่ยอมตัดใจ เขาไม่ใช่สเปคฉันเลย อีกอย่าง..."

เธอก้มลงมองขาทั้งสองข้างของตัวเอง หลินซีเอ๋อร์ก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เธอรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวดี ถึงแม้จะหน้าตาดีอยู่บ้าง แต่ขาสองข้างเดินไม่ได้ แบบนี้ก็คือคนพิการไปตลอดชีวิตไม่ใช่หรือ?

"อีกอย่างอะไรกันล่ะ?" โจวเจ๋อชิงเอ่ยชื่นชม "ไม่รู้หรือไงว่ามีผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่อิจฉาใบหน้าสวยล่มเมืองของเธอเนี่ย!"

หลินซีเอ๋อร์เบ้ปาก "อาจารย์โจวชอบล้อฉันเล่นอยู่เรื่อยเลย ถ้าเป็นคนอื่นพูดฉันก็พอจะเชื่ออยู่หรอก แต่พอคนสวยๆ อย่างอาจารย์มาพูดแบบนี้ ฉันรู้สึกดีใจไม่ออกเลยสักนิด"

"อาจารย์ก็อิจฉาเธอเหมือนกันนั่นแหละ" โจวเจ๋อชิงหันไปมองฉินหลางที่อยู่ด้านข้าง จงใจพูดหยอกล้อว่า "เธอคิดว่าที่อาจารย์พูดมันถูกไหม? นักศึกษาฉินหลาง?"

ฉินหลางไม่ได้ตอบ แต่กลับขมวดคิ้วมุ่น จ้องเขม็งไปที่เรียวขาสวยงามขาวผ่องของหลินซีเอ๋อร์

หลินซีเอ๋อร์ถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัดใจ จึงดึงชายกระโปรงที่ยาวอยู่แล้วให้ลงมาปิดคลุมอีกนิดโดยสัญชาตญาณ

เธอรู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยปากถาม ตอนแรกยังรู้สึกว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มาพร้อมกับอาจารย์โจวคนนี้ดูหล่อเหลาเอาการอยู่หรอก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่ค่อยชอบหน้าเสียแล้ว

มีที่ไหนกัน เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกก็มาจ้องขาผู้หญิงแบบนี้?

จ้องตาไม่กะพริบ มองเขม็งไม่ยอมละสายตาแบบนี้ มันออกจะเกินไปหน่อยแล้ว

"คุณฉินหลาง?"

โจวเจ๋อชิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

"หืม?" ฉินหลางสะดุ้งราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรหรือ?"

โจวเจ๋อชิงตั้งใจจะช่วยพูดแก้ต่างให้ฉินหลาง จึงเอ่ยยิ้มๆ "ถึงแม้ซีเอ๋อร์จะหน้าตาสะสวย แต่คุณก็ไม่เห็นต้องจ้องเอาเป็นเอาตายขนาดนี้เลย ดูสิ มองจนเธอเขินไปหมดแล้วเนี่ย"

หลินซีเอ๋อร์กลอกตาใส่โจวเจ๋อชิงอย่างขัดเขิน

ทว่าฉินหลางกลับไม่ได้รู้สึกขวยเขินเลยแม้แต่น้อย เขาพูดถ้อยคำที่เตรียมการเอาไว้เนิ่นนานแล้วออกมา "สวยมันก็สวยอยู่หรอก แต่ผมรู้สึกสงสัยมากกว่า

นักศึกษาคนนี้นั่งอยู่บนวีลแชร์ ตามหลักแล้วก็ไม่น่าจะเดินเหินได้ แต่ทำไมขาทั้งสองข้างนี้ ถึงไม่มีทีท่าว่าจะลีบเล็กลงเลย ซ้ำยังเติบโตมาได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้?"

หลินซีเอ๋อร์ ดาวมหาลัยสามัญชน ดอกบัวบริสุทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ในนิยายต้นฉบับ เติบโตจากโคลนตมแต่กลับไร้ซึ่งมลทิน ชำระล้างด้วยน้ำใสแต่ก็ไม่ยั่วยวน

ขาทั้งสองข้างพิการ ไม่อาจรักษาให้หายได้ แต่กลับเรียวยาวตรงสลวย ได้สัดส่วนและขาวผ่อง

นี่คือจุดบอดชิ้นใหญ่ของนักเขียนโง่เง่าคนนั้น แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองในตอนนี้ ฉินหลางก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งกดไลก์ให้กับความโง่เง่าของนักเขียนคนนั้นเสียจริง

จุดบอดนี้มันช่างยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร!

เอาไว้เล่นได้เป็นปีเลยทีเดียว!