บทที่ 94 สองบุตรีแห่งโชคชะตาเริ่มเปิดฉากปะทะกัน

หลังจากนั้น ท่ามกลางเสียงไซเรนของรถตำรวจ ฉินหลางและโจวเจ๋อชิงก็ถูกนำตัวไปยังสถานีตำรวจ แต่ทว่าสถานที่ให้ปากคำกลับแยกกัน

โจวเจ๋อชิงให้การอยู่ในห้องโถงใหญ่ เธอถ่ายทอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและวิธีการแจ้งความของเธออย่างคล่องแคล่ว จนเจ้าหน้าที่ตำรวจตัวน้อยที่ทำหน้าที่บันทึกปากคำอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้เป็นระยะ เพื่อชื่นชมในความฉลาดและไหวพริบของเธอ

ในขณะที่ฉินหลางถูกเฉินจื่อฉีแยกตัวออกไปที่ห้องมืดพิเศษ ซึ่งมีเพียงโต๊ะไม้หนึ่งตัวและโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องแสงจ้าจนแสบตา

เฉินจื่อฉีนั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอปรับโคมไฟให้ส่องตรงไปยังดวงตาของฉินหลาง ในมือถือสมุดจดเล่มเล็ก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความองอาจสง่างามนั้นดูเคร่งขรึม ไม่ยิ้มแย้มแม้แต่น้อย เธอเริ่มอ่านประวัติของเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉินหลาง อายุยี่สิบห้าปี คนเมืองหลวง เพิ่งย้ายมาเมืองเทียนไห่ได้ไม่นาน..."

หลังจากร่ายยาวมาพักใหญ่ เสียงของเธอก็เย็นเยียบลงกะทันหัน แล้วเอ่ยถามอย่างจี้จุด "เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่เกิดคดีฆาตกรรมบนภูเขาหมังตั้ง คุณอยู่ในเหตุการณ์ใช่ไหม?"

ฉินหลางเลิกคิ้วขึ้น เขารู้ดีว่าเฉินจื่อฉีเป็นตำรวจที่ซื่อตรงและไม่เกรงกลัวใคร แต่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่เรื่องบนภูเขาหมังตั้ง เธอก็ยังสืบรู้มาได้?

จะประหลาดใจก็ส่วนประหลาดใจ แต่เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาย้อนถามกลับอย่างติดตลก "คุณตำรวจครับ คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า? รอบนี้ผมเป็นพลเมืองดีที่ช่วยคนไว้นะครับ คุณมาถามผมเรื่องพวกนี้ทำไม? ในเมื่อคุณจำผมได้ขนาดนี้แล้ว ยังจะมีอะไรให้ถามอีก? คดีบนภูเขาหมังตั้งนั่นไม่ได้สรุปปิดคดีไปแล้วเหรอ?"

เฉินจื่อฉีแค่นเสียงเย็น "คดีการปะทะกันของนักฆ่าในทำเนียบนักฆ่าน่ะเหรอ? แกคิดว่าคนในสถานีตำรวจของเราเป็นพวกโง่หรือไง? คราบเลือดตรงนั้น บาดแผลและจำนวนผู้เสียชีวิตมันไม่ได้มีแค่นั้น และโรงพยาบาลเอกชนของแก๊งมังกรดำที่ช่วงนี้มีผู้ป่วยบาดเจ็บเข้ารักษาจำนวนมาก ก็ปฏิเสธความเกี่ยวข้องไม่ได้แน่! ฉินหลาง ฉันรู้ภูมิหลังของแก และรู้ด้วยว่าหลินจวินเป็นคนของแก แต่บางเรื่องที่ทำผิดไปแล้วก็คือผิด! แกต้องชดใช้! ไม่ว่าแกจะเป็นใคร หรือเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็ตาม!"

"คงไม่หรอกมั้ง คงไม่ถึงขั้นที่จะจับผมติดคุกหรอกใช่ไหม?" ฉินหลางแสร้งทำเป็นตื่นตกใจ

"จริงจังหน่อย! ไม่มีใครเล่นตลกกับแกอยู่!" เฉินจื่อฉียังคงรักษาใบหน้าที่เคร่งขรึมและองอาจเอาไว้ ในดวงตามีความโกรธเคืองอัดแน่นอยู่

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือพวกลูกเศรษฐีรุ่นสองที่มีเบื้องหลังแล้วทำตัวเหลวไหลเช่นนี้!

การทวงคืนความยุติธรรมและคลี่คลายคดีความคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับคดีสะเทือนขวัญที่เคยเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของเธอในวัยเด็ก

นั่นทำให้เธอมักจะมีท่าทีเย็นชาเป็นพิเศษเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้กระทำผิด!

ฉินหลางยักไหล่พลางเอ่ยประโยคคลาสสิกของคนเลวว่า "ถ้าคุณคิดแบบนั้น ผมก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน"

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออก เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งในสถานี และมีโจวเจ๋อชิงยืนอยู่ข้างๆ

"เกิดอะไรขึ้น? ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังสอบสวนอยู่?" เฉินจื่อฉีตวาดใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นอย่างไม่สบอารมณ์

เจ้าหน้าที่ตำรวจก้มหน้าด้วยความละอายใจ เขาจะไปกล้าปฏิเสธคำร้องขอของโจวเจ๋อชิงได้ยังไงกัน? อีกอย่าง โจวเจ๋อชิงก็มีเหตุผลสมควรที่จะมาพบกับฉินหลางที่เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอไว้

โจวเจ๋อชิงเดินเข้ามาในห้องสอบสวนด้วยรองเท้าส้นสูงหัวแหลม แล้วเอ่ยอย่างสงสัย "คุณตำรวจคะ คำว่าสอบสวนที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงคะ? คุณฉินหลางเป็นคนดีที่ช่วยชีวิตฉันไว้ แล้วทำไมคุณต้องมาสอบสวนเขาด้วย?"

เฉินจื่อฉีน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ เป็นอีกคดีหนึ่ง ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ก็เชิญกลับไปก่อนได้เลยค่ะ"

"กลับงั้นเหรอ? ฉันจะกลับไปได้ยังไง? ปล่อยให้ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันถูกพวกคุณสอบสวนอยู่ตรงนี้ ถ้าฉันยังนิ่งเฉยได้ ก็เท่ากับใจดำเกินไปหน่อยไหมคะ?" โจวเจ๋อชิงส่ายหน้า ก้าวเดินขึ้นหน้าไปยืนข้างๆ ฉินหลาง กลิ่นหอมจางๆ ที่ชวนให้สดชื่นโชยเข้าจมูกของฉินหลาง

เธอไม่ได้ใช้โทนเสียงแบบถามไถ่อีกต่อไป แต่กลับมีความเด็ดขาดมากขึ้น เธอมองสบตากับเฉินจื่อฉี "ขอถามหน่อยค่ะ คุณมีหลักฐานการกระทำความผิดของฉินหลางไหมคะ? หรือว่ามีพยานคนไหนเห็นตอนที่เขาทำผิดกฎหมายบ้าง?"

เฉินจื่อฉีเงียบกริบ

โจวเจ๋อชิงถามย้ำ "ถ้าไม่มีหลักฐาน แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาสอบสวนเขา? คุณเอาอะไรมาตัดสิน?

หรือเป็นเพราะคุณฉินหลางช่วยชีวิตฉันไว้ และมีน้ำใจพาฉันมาให้ปากคำที่สถานีตำรวจ พวกคุณเลยถือโอกาสนี้มาเหยียบย่ำความดีของคนดีงั้นหรือคะ?"

"ฉัน..." เฉินจื่อฉีอ้าปากเตรียมจะแก้ตัว

เธอเป็นคนซื่อตรง เมื่อต้องเผชิญกับพวกอาชญากรที่มักจะยอมสารภาพถ้าโดนต้อนจนมุม แต่นี่กลับมาเจอพวกปากแข็งอย่างฉินหลาง และศาสตราจารย์สาวผู้เฉลียวฉลาดที่ตรรกะเหนือชั้นแบบโจวเจ๋อชิง เธอถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

จบกัน!

ตอนแรกเธอตั้งใจจะต้อนฉินหลางให้จนมุม เพราะคดีบนภูเขาหมังตั้งมันน่าสงสัยเกินไป และคนที่สามารถบงการพวกอดีตหน่วยรบพิเศษอย่างกลุ่มหลินจวินได้ นอกเหนือจากฉินหลางแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก แต่เมื่อถูกโจวเจ๋อชิงต้อนจนมุมแบบนี้ เธอจะรั้งตัวไว้ได้ยังไง?

"คุณกลับไปได้แล้ว" เฉินจื่อฉีปรายตามองฉินหลางแล้วโบกมือไล่

เธอแค่ยอมถอยไปชั่วคราวเท่านั้น ทันทีที่เธอหาหลักฐานได้ เธอจะกลับมาเอาเรื่องฉินหลางอีกแน่นอน

ฉินหลางยังไม่ทันลุกขึ้น โจวเจ๋อชิงก็วางมือเรียวบางลงบนไหล่ของเขาพลางจ้องเขม็งไปที่เฉินจื่อฉี "ช่วยขอโทษคุณฉินหลางสำหรับความไร้มารยาทของคุณด้วยค่ะ!

ถ้าคุณหาหลักฐานการกระทำความผิดของคุณฉินหลางได้จริงๆ วันนี้คุณจะพูดอะไรไว้ ฉันจะจดจำไว้ทั้งหมด และฉันจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัวด้วย"

"มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจ้าหน้าที่ตำรวจตัวน้อยข้างๆ หัวเราะแห้งๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหัวหน้าถูกต้อนจนมุมถึงขนาดนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงความเห็นใจและเอ่ยเตือน

โจวเจ๋อชิงส่ายหน้า "จำเป็นค่ะ ถ้าพวกคุณที่เป็นตำรวจใช้น้ำใจของอาชญากรเพื่อจับกุมตัวคน ฉันคิดว่านี่ถือเป็นการละเมิดหลักการในการจับกุม เป็นการทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของอาชีพนี้ และทำให้ฉันต้องตั้งคำถามถึงความเป็นมืออาชีพของพวกคุณแล้วล่ะค่ะ!"

สุดยอด!

ฉินหลางนั่งฟังอยู่เงียบๆ จนอยากจะลุกขึ้นไปปรบมือสนับสนุนโจวเจ๋อชิงจากด้านหลัง

พูดได้ดีมาก! มีเหตุผลมาก!

สมแล้วที่เป็นศาสตราจารย์สาวแสนสวยแห่งมหาวิทยาลัยเทียนไห่ ดูสิว่าต้อนเฉินจื่อฉีซะหน้าดำหน้าแดงเชียว

"ขอโทษค่ะ"

เฉินจื่อฉีเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะเดินออกจากห้องสอบสวนไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ฉินหลางมองดูแผ่นหลังอันสง่างามของเธอ ในใจได้วางแผนที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์กับบุตรีแห่งโชคชะตาคนนี้ จาก 'การพบเจอ' ให้กลายเป็นการ 'ล่าเหยื่อ' เรียบร้อยแล้ว!

อยากเล่นกับเขาเหรอ?

ในมือเขายังมีไพ่ตายเรื่องของเฉินจื่อฉีที่ยังไม่ได้หยิบออกมาใช้อยู่นะ!

เก่งนักใช่ไหม? ได้ ถ้างั้นก็ลองเก่งต่อไปสิ มาดูกันว่าเธอจะเก่งได้อีกนานแค่ไหน!

"คุณฉินหลาง ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้คุณต้องขวัญเสีย" โจวเจ๋อชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น

ฉินหลางรีบส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น "ไม่เป็นไรเลยครับ เป็นผมต่างหากที่ทำให้คุณต้องขวัญเสีย"

วัฒนธรรมจีนนั้นลึกซึ้งและกว้างไกล

ต่อให้โจวเจ๋อชิงจะมีความรู้มากมายเพียงใด เธอก็ไม่มีทางคิดไปถึงเรื่องนั้นหรอก เธอจึงเป็นฝ่ายเอ่ยชวน "วันนี้ต้องขอบคุณคุณฉินหลางจริงๆ นะคะ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องเจอเรื่องแย่ๆ แน่เลย

งั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อดึกคุณเอง ไปกินบะหมี่กันไหมคะ?"

ฉินหลางสงสัย "คุณจะลงมือทำเองงั้นเหรอ?"