บทที่ 93 โจวเจ๋อชิง ศาสตราจารย์สาวพราวเสน่ห์

กลางดึกอีกคืนหนึ่ง พระอาทิตย์เพิ่งจะตกดิน แมนดาลาสีเลือดก็มาถึงก่อนเวลาตั้งหลายชั่วโมง

คงเป็นเพราะผลการรักษาที่ยอดเยี่ยม แม้แต่ตัวคนไข้เองก็ยังรู้สึกได้ชัดเจน ช่วงหลายวันมานี้เธอถึงได้มาเช้าขึ้นทุกวัน

น่าเสียดาย!

ฉินหลางไม่มีเวลาช่วย จึงต้องบอกไปตามตรงว่าไม่มีทางรักษาต่อได้

แมนดาลาสีเลือดหันหลังเดินจากไปทันที เพียงแต่ตอนที่หันกลับมามอง สายตาที่จ้องมองฉินหลางนั้น ลดทอนจิตสังหารลงไปบ้าง แต่กลับเพิ่มแววตาตัดพ้อขึ้นมาหลายส่วน

"ติ๊ง! อารมณ์ของนางเอกแมนดาลาสีเลือดเกิดความผันผวน ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

"ติ๊ง! ค่าโชคชะตาของบุตรแห่งโชคชะตาเฉินผิงอันลดลง 500 แต้ม ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +10000"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ช่วงชิงวาสนาของบุตรแห่งโชคชะตาได้สำเร็จ ได้รับรางวัลยันต์มหาเสน่ห์ +1"

"..."

ฉินหลางฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ข้างหู พลางทอดถอนใจ

ตอนที่มีเวลา แมนดาลาสีเลือดก็มาหาบ่อยขึ้นทุกวัน พอตอนนี้ไม่มีเวลา ก็สะบัดหน้าหนีไปเลยงั้นหรือ?

ผู้หญิงนี่มันช่างไร้เยื่อใยจริงๆ!

โชคดีที่ยังมอบแต้มวายร้ายให้ตั้ง 1000 แต้ม ไม่อย่างนั้นคงขาดทุนย่อยยับแน่!

เมื่อเปิดดูแหล่งที่มาของรายได้ในหน้าต่างระบบ ฉินหลางก็พบด้วยความประหลาดใจว่า ตอนนี้เมื่อค่าโชคชะตาของบุตรแห่งโชคชะตาลดลง เขาจะไม่ได้รับผลตอบแทนแค่สิบเท่าอีกต่อไป แต่จะได้รับแต้มวายร้ายตอบแทนถึงยี่สิบเท่า!

ค่าโชคชะตาของเฉินผิงอันลดลง 500 แต้ม เขาได้รับแต้มวายร้ายถึง 10000 แต้ม!

ถ้าเปรียบเย่เฟิงเป็นแกะที่ถูกปล่อยเลี้ยงตามธรรมชาติ เฉินผิงอันก็คงเป็นแกะที่หนีออกจากบ้านมาหลายปีอย่างแน่นอน!

ทำไมล่ะ?

ก็เพราะแกะอย่างเฉินผิงอันเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาตั้งหลายปี ไม่เคยถูกตัดขนเลยน่ะสิ ทรัพยากรถึงได้อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้!

ดึงขนยังไงก็ไม่ต้องกลัวโกร๋น!

ดูต่อไป ในกระเป๋าระบบ มียันต์สีแดงสดแผ่นหนึ่งสะดุดตาเป็นอย่างมาก

ฉินหลางหยิบยันต์มหาเสน่ห์ออกมาจากกระเป๋าระบบ แล้วกดดูตรงช่องคำอธิบาย

ยันต์มหาเสน่ห์ ไอเทมแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง หลังจากใช้งาน โฮสต์จะบังเอิญพบเจอกับบุตรีแห่งโชคชะตาคนใดคนหนึ่งแบบสุ่มในสถานการณ์ต่างๆ และความประทับใจจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ติ๊ง! โฮสต์ต้องการใช้ยันต์มหาเสน่ห์หรือไม่?"

"ตกลง!"

สิ้นเสียง ยันต์มหาเสน่ห์ก็กลายเป็นแสงสีแดง กลืนหายเข้าไปในร่างกายของเขาเป็นสาย

ฉินหลางก้มมองสำรวจตัวเองไปทั่ว ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นของที่มาจากระบบ เรื่องประสิทธิภาพเขาจึงไม่กังวลเลยสักนิด

แค่สงสัยว่าจะเป็นบุตรีแห่งโชคชะตาคนไหนกันแน่? จะสุ่มเจอใครนะ?

เพื่อให้ยันต์ออกฤทธิ์เร็วขึ้น ฉินหลางจึงลุกขึ้น เดินออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกับความรู้สึกอยากรู้อยากลอง

คืนนี้ถึงคิวจวินซื่อเข้าเวรเฝ้าอยู่แถวนั้น พอเห็นคุณชายเดินออกมา เขาก็เดินเข้าไปหา พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "คุณชายจะไปไหน เดี๋ยวผมไปเอารถมาให้"

ฉินหลางโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก แค่จะออกไปเดินเล่นเฉยๆ ถ้านายว่างมากนัก ก็ไปซื้อเครื่องนวดไฟฟ้ามาให้ฉันสักสองอัน เอาแบบไซส์ใหญ่นะ แบบที่ใส่ถ่านทีละหกก้อน ไม่สิ เอาแบบที่ใส่ถ่านแปดก้อนไปเลย!"

จวินซื่อไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เพียงแค่รับคำสั้นๆ แล้วถอยออกไปอย่างว่าง่าย วิ่งไปซื้อของตามคำสั่ง

ส่วนฉินหลางก็เดินออกจากเขตคฤหาสน์ เดินเล่นตามท้องถนนไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย

เดินไปได้ไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากตรอกเล็กๆ ไม่ไกลนัก

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย..."

บัดซบ!

มาแล้วหรือนี่? จะไร้สมองขนาดนี้เลยหรือไง?

ฉินหลางยืนอึ้งอยู่กับที่ มองไปยังตรอกลึกอันมืดมิดแห่งนั้น พลางทอดถอนใจในใจ สมแล้วที่เป็นของจากระบบ พล็อตเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ที่ปกติต้องมีแต่พระเอกเท่านั้นถึงจะเจอ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้เจอด้วยตัวเอง!

เขาก้าวเท้าเดินตรงไปยังตรอกนั้น ก็เห็นกลุ่มนักเลงอันธพาลหน้าตาท่าทางกวนโอ๊ย ย้อมผมสีสันแสบตาราวกับขนไก่ กำลังต้อนหญิงสาวคนหนึ่ง เข้าไปจนมุมอยู่ด้านในสุดของตรอกลึก

หญิงสาวสวมเสื้อยืดสีขาวเข้ารูป กระโปรงทรงสอบสีดำยาวถึงเข่า เข้าคู่กับถุงน่องสีดำและรองเท้าส้นสูงหัวแหลมหนังแก้ว ดูเป็นชุดทำงานแบบมาตรฐาน

ที่สำคัญคือผู้หญิงคนนี้ยังสวมแว่นตากรอบสีแดงสด ซึ่งยิ่งขับเน้นใบหน้าที่ดูอ่อนหวานอยู่แล้ว ให้ดูมีความรู้และภูมิฐานมากยิ่งขึ้น

โจวเจ๋อชิง!

ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นโจวเจ๋อชิง ศาสตราจารย์สาวแสนสวยในนิยายต้นฉบับอย่างแน่นอน!

ไม่ผิดแน่ แว่นตากรอบสีแดงสด เข้าคู่กับชุดทำงานสไตล์อาจารย์สาวแบบนี้ นอกจากภาพลักษณ์ศาสตราจารย์สาวพราวเสน่ห์อย่างโจวเจ๋อชิงแล้ว ยังจะมีใครเอาอยู่ได้อีก?!

ปัง!

ฉินหลางพุ่งเข้าไป ถีบนักเลงคนหนึ่งจนล้มหน้าคะมำกินฝุ่น

ไม่รอให้พรรคพวกที่เหลือตั้งตัวได้ เขาก็แจกจ่ายลูกถีบไปคนละที จนพวกมันล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นกันถ้วนหน้า

เขาไม่ได้ออกแรงมากนัก ไม่อย่างนั้นนักเลงกลุ่มนี้คงตายสนิทไม่มีเหลือ เขาเพียงแค่ทำลายความสามารถในการต่อสู้ของพวกมัน ก่อนจะก้าวเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ พลางเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม คนพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายคุณใช่หรือเปล่า?"

"ขอบคุณนะ ฉันไม่เป็นไร"

โจวเจ๋อชิงขยับแว่นตากรอบสีแดงสดพลางเอ่ยเสียงเบา หน้าอกกระเพื่อมไหวเล็กน้อย

เธอเอ่ยอย่างเชื่องช้า "คุณรออยู่ตรงนี้สักแป๊บนะ ตอนที่ฉันรู้ตัวว่าคนพวกนี้แอบตามมา ฉันก็โทรแจ้งตำรวจไปแล้ว แถมยังแกล้งทำเป็นโทรคุยกับเพื่อนเพื่อบอกสถานที่ให้ตำรวจรู้ด้วย

ตอนแรกฉันกะจะตะโกนขอความช่วยเหลือเพื่อดึงดูดความสนใจของใครสักคน พวกนักเลงนี่จะได้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่คิดเลยว่าจะดึงดูดคุณมาแทน แถมคุณยังจัดการพวกมันจนหมอบไปหมดแล้วด้วย"

ฉลาดหลักแหลม มีความเป็นผู้ใหญ่ ภูมิฐาน อ่อนหวาน รูปร่างเย้ายวน แถมยังมีออร่าความงามระดับศาสตราจารย์สาวแสนสวยคอยส่งเสริม...

ในนิยายต้นฉบับ โจวเจ๋อชิงเรียกได้ว่าเป็นเทพธิดาที่สมบูรณ์แบบเลยทีเดียว

และในการพบกันครั้งแรก ฉินหลางก็เป็นเพียงแค่คนถูกดึงตัวมาเป็นมือปราบจำเป็น เกรงว่าต่อให้เขาไม่ปรากฏตัว โจวเจ๋อชิงก็คงไม่ตกอยู่ในอันตรายอะไรอยู่ดี

แต่ถึงอย่างนั้น การพบกันครั้งแรกนี้ก็ถือว่าไม่ได้ทิ้งความประทับใจแย่ๆ อะไรเอาไว้ นับว่าเป็นความรู้สึกดีๆ ก็แล้วกัน

อีกอย่าง ยันต์มหาเสน่ห์ก็ไม่ได้สร้างความบังเอิญได้แค่ครั้งเดียวเสียหน่อย หลังจากนี้ยังมีโอกาสอีกถมเถไป!

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว งั้นผมอยู่รอเป็นเพื่อนคุณสักพักก็แล้วกัน"

ฉินหลางยิ้มบางๆ ยืนอยู่ข้างๆ คอยลอบมองเสี้ยวหน้าที่งดงามไร้ที่ติของโจวเจ๋อชิงด้วยหางตาเป็นระยะ

ช่วงหลายวันมานี้ เขาก็กำลังปวดหัวคิดหาวิธีพิชิตใจศาสตราจารย์สาวแสนสวยอย่างโจวเจ๋อชิงคนนี้อยู่พอดี

คิดไม่ถึงเลยว่าเป้าหมายของยันต์มหาเสน่ห์จะเป็นเธอ นี่มันโชคหล่นทับชัดๆ ยอดเยี่ยมไปเลย!

วี่หวอ วี่หวอ

ผ่านไปไม่นาน รถตำรวจก็แล่นมาถึง

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเดินลงมาจากรถ รวมถึงตำรวจหญิงในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มอีกหนึ่งนาย

"ใส่กุญแจมือแล้วคุมตัวคนพวกนี้ไป ส่วนคุณสองคน ถ้าสะดวก รบกวนไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจกับฉันด้วย"

โจวเจ๋อชิงหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อย ราวกับดอกบัวน้ำที่กำลังเบ่งบาน เธอมองฉินหลางพลางเอ่ยเสียงนุ่ม "คุณว่างไหม ถ้าไม่ว่างเดี๋ยวฉันช่วยอธิบายให้ คุณจะได้กลับไปก่อน เดิมทีเรื่องวันนี้ก็รบกวนคุณมากพอแล้ว ถ้าต้องรบกวนให้คุณไปสถานีตำรวจอีก ฉันคงรู้สึกเกรงใจแย่"

"ถึงยังไงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พอดีผมกำลังว่างๆ อยู่ด้วย งั้นก็ไปเป็นเพื่อนคุณเลยก็แล้วกัน" ฉินหลางส่งยิ้มอบอุ่น

แต่ในใจของเขากลับเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา

คำอธิบายของยันต์มหาเสน่ห์นี่มันผิดหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่ใช่บอกว่าจะสุ่มพบเจอกับบุตรีแห่งโชคชะตาเพียงคนเดียวหรือไง?

แล้วทำไมแม้แต่ตำรวจหญิงคนสวยอย่างเฉินจื่อฉีถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

ตำรวจหญิงในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถตำรวจตรงหน้านี้ ทั้งดูห้าวหาญทะมัดทะแมง แถมยังมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นสะดุดตาขนาดนี้ นอกจากเฉินจื่อฉีแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?

ต่อให้เขาจะไม่ได้สั่งให้จวินซื่อไปรวบรวมรูปภาพของบุตรีแห่งโชคชะตามา เขาก็กล้าฟันธงเลยว่า ตำรวจหญิงคนนี้ต้องเป็นเฉินจื่อฉีอย่างไม่ต้องสงสัย!

คืนเดียว บังเอิญพบเจอกับบุตรีแห่งโชคชะตาถึงสองคน ตอนที่ยันต์มหาเสน่ห์ออกฤทธิ์ มันดันออกฤทธิ์ทวีคูณขึ้นมาหรือไงกัน?!