บทที่ 92 รักษาโรคของแมนดาลาสีเลือด

ดึกดื่นค่อนคืน

แอ๊ด...

ประตูหลักของห้องนอนถูกงัดแงะจากด้านนอก

แมนดาลาสีเลือดในชุดพรางตัวสีดำปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

ทว่า ครั้งนี้ ฉินหลางไม่ได้เอาเจ๊ฮุ่ยผู้น่าสงสารมาวางไว้ใต้ผ้าห่มเพื่อเป็นตัวตายตัวแทนอีกแล้ว แต่เขากลับเอนหลังพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ มองดูเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของแมนดาลาสีเลือดด้วยรอยยิ้ม "มาแล้วเหรอ?"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่แมนดาลาสีเลือดตั้งใจจะมาฆ่าคนเพื่อล้างแค้นแท้ๆ แต่กลับมีความรู้สึกอยากจะตอบรับออกไปคำหนึ่ง

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ลงมือ ฉินหลางก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "พวกนักฆ่าอย่างเธอไม่เข้าทางหน้าต่างกันหรือไง ทำไมถึงชอบเข้าทางประตูหลักตลอดเลย?"

แมนดาลาสีเลือดปั้นหน้าตึง หน้าต่างบานนั้นทำจากกระจกกันกระสุนสั่งทำพิเศษ คิดว่าเธอไม่รู้เรื่องหรือไง?

ของพรรค์นั้น ต่อให้เอาปืนกลมือมากราดยิง ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ยังสามารถทนทานได้พักหนึ่งเลย อย่าว่าแต่เธอจะหาปืนกลมือมาได้หรือเปล่า ต่อให้มีแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

ขืนเสียเวลาแบบนั้น คนก็หนีไปตั้งนานแล้ว!

อีกอย่าง เธอเป็นนักฆ่านะ ไม่ใช่พลปืนกล!

"เร็วเข้า เอาชุดนี้ไปเปลี่ยนซะ" ฉินหลางหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าห่ม แล้วโยนใส่แมนดาลาสีเลือด

แมนดาลาสีเลือดกัดฟันกรอด เบิกตากว้างจนแทบจะฉีกขาด "ฉินหลาง แกมันสมควรตายจริงๆ!"

ฉินหลางกลอกตา "สมควรตายหรือไม่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? เธอสู้ฉันได้หรือไง? โดนฉันจับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้ ยังจะมายืนขู่ฟ่ออะไรอยู่อีก?

ฉันจะให้โอกาสเธอ เอาชุดนี้ไปเปลี่ยนซะ แล้วฉันจะต่อให้เธอหนึ่งข้าง"

"พูดจริงเหรอ?" แมนดาลาสีเลือดก้มลงมองเสื้อผ้าบนพื้น แม้เนื้อผ้าจะน้อยชิ้นไปหน่อย แต่ถ้ามันสามารถลดทอนความสามารถในการต่อสู้ของฉินหลางลงได้จริงๆ เธอก็ไม่มีอะไรที่ยอมรับไม่ได้

อีกอย่าง ตัวเธอเองเมื่ออยู่ต่อหน้าฉินหลาง ยังจะต้องมีอะไรให้ต้องกังวลอีกงั้นหรือ?

"พูดคำไหนคำนั้น รีบๆ หน่อยได้ไหม?" ฉินหลางเอ่ยเร่งเร้า

แมนดาลาสีเลือดกัดฟัน หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป เมื่อเธอกลับเข้ามาอีกครั้ง ชุดหนังสีดำรัดรูปก็ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันงดงามของเรือนร่างเธอออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ฉินหลางเดินเข้าไปหา ตวัดขาเตะกวาดออกไป ซัดแมนดาลาสีเลือดจนล้มหงายลงกับพื้น เขาใช้เข่ากดแขนของเธอไพล่หลังเอาไว้ พลางเอ่ยข่มขู่ "ยอมสยบไหม?"

แมนดาลาสีเลือดโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม "ไม่ยอม แกมันลอบกัด!"

ลอบกัดงั้นเหรอ??

บัดซบ!

แม้แต่ฉินหลางก็ยังถูกแมนดาลาสีเลือดทำให้ขบขันจนหัวเราะออกมา "เธอเป็นนักฆ่านะ งานที่ทำก็คือการลอบฆ่าคนในมุมมืด แต่ตอนนี้เธอกลับมากล่าวหาว่าฉันลอบกัดเนี่ยนะ? ฉันเคยบอกเธอตอนไหนว่าจะไม่เป็นฝ่ายลงมือก่อน?

อีกอย่าง จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ใช้แขนอีกข้างเลยนะ สิ่งที่พูดไปฉันก็ไม่ได้ผิดคำพูดสักหน่อย"

"ถ้า... ถ้าแน่จริงแกก็ปล่อยฉันสิ เรามาสู้กันซึ่งหน้าเลย!" แมนดาลาสีเลือดสัมผัสได้ถึงพื้นอันเย็นเฉียบที่คุ้นเคย น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว!

ฉินหลางกลอกตา "ฉันคงบ้าไปแล้วถึงได้ยอมสู้กับเธออีกรอบ ก็แค่แขนข้างเดียวไม่ใช่เหรอ? แขนข้างเดียวฉันก็จัดการได้เหมือนกัน!"

เขาลงมือมัดตัวแมนดาลาสีเลือดเอาไว้อย่างชำนาญ

"ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ พรุ่งนี้คืนฉันจะไม่มาแล้ว!" แมนดาลาสีเลือดมีท่าทีหวาดกลัวต่อหน้าฉินหลางเป็นครั้งแรก!

"ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักกลัวงั้นเหรอ?" ฉินหลางใช้มือตบเบาๆ ลงบนใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของแมนดาลาสีเลือด

แมนดาลาสีเลือดจำต้องสะกดกลั้นความโกรธในใจเอาไว้ กัดฟันตอบรับออกไปคำหนึ่ง

"รู้ตัวหรือยังว่าตัวเองประเมินฝีมือสูงเกินไป?"

"ระ... รู้แล้ว..."

ฉินหลางจับเธอแขวนลอยขึ้นไปทันที

"ผิดไปแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไปเถอะ!" แมนดาลาสีเลือดร้องขอความเมตตาด้วยความหวาดผวา

ต่อให้ต้องตาย เธอก็ไม่อยากเผชิญกับความอัปยศอดสูเช่นนี้!

"ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักกลัวงั้นเหรอ? สายไปแล้ว!"

ฉินหลางกลอกตาบน

แมนดาลาสีเลือดพยายามดิ้นรนด้วยความหวาดผวา แต่ฉินหลางได้จัดการจัดแจงทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทำอะไรบุ่มบ่ามเลยแม้แต่น้อย

"ฉินหลาง ฉันจะฆ่าแก!"

"ถ้าแกไม่ฆ่าฉัน คราวหน้าถ้าฉันหาโอกาสได้เมื่อไหร่ ฉันจะสับแกให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!"

"ฉินหลาง ฉันจะกินเนื้อ ดื่มเลือดแก! ความแค้นระหว่างฉันกับแกไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้!"

แมนดาลาสีเลือดกำลังแผดเสียงคำราม

ก็นับว่าโชคดีที่ระบบเก็บเสียงของห้องนอนนั้นยอดเยี่ยมมาก ไม่อย่างนั้นคนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นแน่ๆ

ฉินหลางปิดไฟ หยิบที่อุดหูออกมาจากกระเป๋าระบบ แล้วฟังเพลงจนผล็อยหลับไป

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะจัดการแมนดาลาสีเลือดให้เด็ดขาด แต่ผู้หญิงคนนี้ พูดกันตามตรงแล้ว ฝีมือร้ายกาจมาก ซ้ำยังเป็นเป้าหมายที่สามารถนำมาปั้นต่อได้

ฉินหลางในฐานะหมอเทวดา ย่อมมีหน้าที่ต้องช่วยเธอเอาชนะโรคเกลียดผู้ชายของตัวเองให้จงได้!

หลังจากทำลายความเย่อหยิ่งในใจของเธอจนแหลกสลาย ถึงจะมีโอกาสปราบพยศเธอได้ นักฆ่าสาวอันดับสามในทำเนียบนักฆ่า หากนำมาใช้ทำงานลับๆ ก็ถือว่ามีประโยชน์ไม่เบาทีเดียว!

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากที่แมนดาลาสีเลือดถูกปล่อยตัวลงมา เธอก็ฝืนยืนขึ้นอย่างโซเซ แทบจะต้องเดินเกาะกำแพงออกไป ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะจากไป สายตาที่เธอหันกลับมามองฉินหลางนั้น แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตอันเข้มข้นจนถึงขีดสุด

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น ฉินหลางกลับไม่ค่อยมีเรื่องให้ต้องจัดการมากนัก เขาเอาแต่ครุ่นคิดเป็นระยะๆ ว่าจะวางแผนลอบกัดบุตรแห่งโชคชะตาอย่างไรดี บางครั้งก็วุ่นวายอยู่กับการไปสอนไป๋เสี่ยวอวิ๋นทำการบ้าน และถือโอกาสพูดคุยเรื่องธุรกิจการค้าครั้งใหญ่กับไป๋หยูอวี้ไปด้วย

อีกทั้ง กิจกรรมยามค่ำคืน ก็ยังคงน่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติเช่นเคย

ยังคงเป็นการช่วยรักษาโรคให้กับแมนดาลาสีเลือด ผู้ป่วยหนักที่ยังคงอุตส่าห์ดั้นด้นมาขอรับการรักษาในยามวิกาลอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

วันศุกร์ ท้องฟ้าแจ่มใส ผู้ป่วยแมนดาลาสีเลือดมาเยือนในยามค่ำคืน ฉินหลางว่างจัด จึงจับแขวนลอย บดขยี้ความเย่อหยิ่งของเธอจนแหลกสลาย

วันเสาร์ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ตอนกลางคืนมีฝนตกปรอยๆ ตอนที่ผู้ป่วยแมนดาลาสีเลือดมาขอรับการรักษา อาการกำเริบ มีท่าทีบ้าคลั่งเล็กน้อย ฉินหลางจึงใช้ผ้าขี้ริ้วอุดปาก

วันอาทิตย์ ท้องฟ้าแจ่มใส มีดปอกผลไม้ของผู้ป่วยลืมทิ้งไว้ที่บ้านฉินหลางเมื่อคืนก่อน คืนนี้ผู้ป่วยมาเยือนโดยไม่ได้พกมีดมาด้วย ฉินหลางจึงยื่นส่งให้ ผู้ป่วยกลับปามีดปอกผลไม้ลงบนพื้น ฉินหลางโมโห จึงเฆี่ยนตีที่สะโพกของเธอเพื่อระบายความโกรธ...