บทที่ 91 รักษาคำพูด เฝ้ารอกระต่ายชนตอ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่พิชิตนางเอกมู่หยูเยียนสำเร็จ ได้รับรางวัลแต้มวายร้าย +50,000"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*1"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*2"

"..."

มู่หยูเยียนนอนซบอยู่ในอ้อมอกของฉินหลางจนกระทั่งใกล้ค่ำ ถึงได้สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ

เธอขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลืออย่างงัวเงีย เมื่อพบว่าฉินหลางกำลังนอนเอนหลังพิงหัวเตียงมองเธออยู่ ก็ก้มหน้าลงด้วยความขัดเขินเล็กน้อย

ท่าทีดุดันเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้ สงบลงในที่สุด

ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉินหลางอีกครั้ง เธอกลับมีความรู้สึกต้อยต่ำอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่รับสายเหรอ?" ฉินหลางปรายตามองกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้น พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

มู่หยูเยียนพึมพำเสียงเบา "เป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บริษัทจัดน่ะ เดิมทีกะว่าจะไปร่วมงาน แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากไปไหนแล้ว"

เธอจะไปมีกะจิตกะใจคิดเรื่องอื่นได้ยังไง?

เรื่องงานเลี้ยงหรือไปร้องเพลงเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายลูกน้องอะไรนั่น ถูกโยนทิ้งไว้ข้างหลังตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ เธอแค่อยากอยู่ด้วยกันกับฉินหลาง

ฉินหลางรู้สึกหิวจนไส้กิ่ว เขาหัวเราะอู้อี้ "นี่... นี่ก็ใกล้จะได้เวลากินมื้อค่ำแล้ว เธอไม่คิดจะห่วงความรู้สึกของฉันบ้างเลยหรือไง?"

คืนนี้ซู่เสี่ยวเสี่ยวมีธุระต้องทำ กว่าจะกลับก็ดึกมาก ไม่อย่างนั้นฉินหลางก็คงไม่มานั่งคลอเคลียกับมู่หยูเยียนจนถึงป่านนี้หรอก

คนเราก็เหมือนเหล็ก ข้าวก็เหมือนเหล็กกล้า ไม่ได้กินมื้อเดียวก็หิวจนตาลายแล้ว

มู่หยูเยียนสะดุ้งเฮือก หดคอลง พึมพำอย่างตะกุกตะกัก "ถ้านายรับปากฉันข้อหนึ่ง ฉันจะทำกับข้าวให้นายกิน เอาไหม?"

ข้อเรียกร้อง?

ฉินหลางถอนหายใจ เดาะลิ้น เริ่มรู้สึกไม่ค่อยพอใจขึ้นมาบ้างแล้ว

หรือว่าเป็นเพราะตัวเองถูกได้มาง่ายเกินไป ก็เลยทำให้มู่หยูเยียนไม่รู้สึกถึงความสำเร็จงั้นเหรอ?

นี่เริ่มยื่นข้อเรียกร้องอีกแล้วเหรอ?

เริ่มจะเล่นแง่อีกแล้วใช่ไหม?

มู่หยูเยียนก้มหน้า พึมพำเสียงอ่อน "นายหอมแก้มฉันหน่อยสิ แค่ทีเดียวก็ได้ นะ?"

วันนี้ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ฉินหลางยังไม่ได้แตะต้องพวงแก้มของเธอเลยแม้แต่น้อย

ในใจของเธอยังคงรู้สึกโหวงเหวง รู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้รับความทะนุถนอมอย่างที่เด็กผู้หญิงควรจะได้รับ

จุ๊บ!

ฉินหลางหอมแก้มมู่หยูเยียนไปหนึ่งฟอด

มู่หยูเยียนลุกขึ้น เตรียมตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยไปทำกับข้าวในครัว

หลังจากนั้น มู่หยูเยียนก็ไปอาบน้ำในห้องน้ำ แล้วเข้าไปง่วนอยู่ในห้องครัวอย่างว่าง่าย เธอฮัมเพลงไปพลาง ทำอาหารตามสูตรในโทรศัพท์มือถือไปพลางด้วยท่าทางเงอะงะเล็กน้อย

ยุ่งอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ทำกับข้าวพื้นๆ ออกมาได้สองสามอย่าง

ถึงแม้หน้าตาจะไม่ได้ดูน่ากินจนครบทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ แต่ก็ยังถือว่าพอกินได้ ไม่เหมือนพวกผู้หญิงงี่เง่าในนิยาย ที่เอะอะก็ทำถังแก๊สระเบิด หรือไม่ก็ไฟไหม้อะไรทำนองนั้น

เด็กผู้หญิงที่เก่งกาจอย่างมู่หยูเยียน ต่อให้ไม่เคยเข้าครัวมาก่อน ขอแค่ตั้งใจเรียนรู้สักหน่อย ก็ไม่ถึงกับแย่อะไรนักหรอก

จะไปเกิดความผิดพลาดโง่ๆ แบบนั้นได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น มู่หยูเยียนก็เคยตามเป็นลูกมือคุณแม่ทำกับข้าวในครัวมาแล้วตั้งหลายครั้ง

เธอตัดสินใจแล้วว่า ถ้ามีเวลาว่าง จะทำกับข้าวที่บ้านให้บ่อยขึ้น ตามที่คุณแม่ของเธอเคยบอกไว้ว่า ถ้าอยากจะมัดใจผู้ชาย ก็ต้องมัดกระเพาะของเขาให้อยู่หมัดเสียก่อน!

ตอนนี้เธอคงยังทำไม่ได้แน่ แต่คุณแม่ของเธอทำได้นี่นา!

ถ้าไม่ไหวจริงๆ รอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรงขึ้น ก็ให้ท่านมาพักฟื้นที่เมืองเทียนไห่สักพัก แล้วเธอก็ค่อยเรียนรู้วิชาจากคุณแม่เอาก็ได้!

"ดื่มน้ำซุปหน่อยสิ หน้าคุณดูซีดๆ นะ" มู่หยูเยียนตักซุปกระดูกหมูถ้วยหนึ่งมาวางตรงหน้าฉินหลาง

ฉินหลางจิบเบาๆ เพื่อลิ้มรส มู่หยูเยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างจ้องมองด้วยนัยน์ตาคู่สวย เมื่อเห็นเขากลืนลงไป ก็รีบเอ่ยถามทันที "รสชาติเป็นยังไงบ้าง? เค็มไปหรือจืดไปล่ะ?

ถ้าเค็มไป ฉันจะได้เติมน้ำแล้วต้มใหม่อีกหน่อย ถ้าจืดไป ฉันจะได้ไปเติมเกลือเพิ่ม"

"รสชาติก็โอเคอยู่นะ ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว" ฉินหลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เธอไม่ใช่แม่ครัวสักหน่อย จะไปใส่ใจอะไรขนาดนั้น?"

"ก็ฉันอยากรู้ว่าคุณชอบรสชาติแบบไหนนี่นา ฉันไม่ได้จะทำกับข้าวให้คุณกินแค่ครั้งเดียวสักหน่อย" มู่หยูเยียนลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ฉินหลาง ช่วยคีบกับข้าวใส่ชามให้เขาตั้งมากมาย จากนั้นก็เอามือเท้าคางจ้องมองอยู่ข้างๆ "คุณลองชิมดูทีละอย่างนะ อันไหนไม่อร่อย คราวหน้าฉันจะได้ปรับปรุง"

ฉินหลางถูกจ้องจนรู้สึกขนลุก จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามู่หยูเยียนกำลังอินหนักเกินไปหน่อยแล้ว

ท่าทางแบบนี้ ดูเหมือนจะคิดว่าตัวเองเป็นภรรยาตัวน้อยไปแล้วชัดๆ!

แต่จะว่าไป ความรู้สึกแบบนี้ พูดตามตรงก็ไม่เลวเหมือนกัน

ถือว่าดีเลยล่ะ?

ไม่ว่าจะมีสถานะเป็นอะไร การที่มีคนมาใส่ใจดูแลขนาดนี้ ไม่มีใครรู้สึกไม่ดีหรอก

มู่หยูเยียนอยากจะขยับเข้าไปใกล้ฉินหลางอีกนิด จึงตั้งใจเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้า แต่ดันเผลอไปชนหน้าแข้งเข้าอย่างจัง จนเจ็บต้องสูดปาก

ฉินหลางทำเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ก็ล้วงเอายาชำระไขกระดูกออกมาป้อนเข้าปากมู่หยูเยียน

มู่หยูเยียนกลืนลงไปแล้ว ถึงได้ถามด้วยความสงสัย "ลูกอมอะไรเหรอ? หวานปะแล่มๆ"

ผ่านไปไม่นาน เธอก็รู้สึกร้อนวูบวาบตามร่างกาย แถมยังมีคราบเหงื่อสีดำๆ ซึมออกมาด้วย

ฉินหลางซดน้ำซุปกระดูกหมูไปหนึ่งคำ แล้วเอ่ยอย่างไม่แยแส "ยาชนิดหนึ่งน่ะ วิเศษกว่ายาวิเศษบำรุงโฉมซะอีก ช่วยปรับสมรรถภาพร่างกายได้ ก็ดูสภาพร่างกายเธอตอนนี้สิ คราวหน้าถ้าฉันหายดีแล้ว จะไปทนไหวได้ยังไง?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาคู่สวยของมู่หยูเยียนก็มีม่านน้ำตาเอ่อคลอ

ถึงแม้คำพูดของฉินหลางจะดูเย็นชา แต่จากคำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้รู้ถึงความล้ำค่าของยาชำระไขกระดูกเม็ดนี้ได้ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก

วันนี้ ตัวเองตัดสินใจเดิมพันถูกแล้วจริงๆ!

หลังกินข้าวเสร็จ ภายใต้คำขู่ของฉินหลาง มู่หยูเยียนกลัวว่าตัวเองจะทำตัวน่าเกลียดต่อหน้าเขา จึงรีบโทรเรียกอาหนิงให้ขับรถมารับกลับไปที่พักของตัวเอง

ยามตะวันคล้อยต่ำ อากาศรอบกายตลบอบอวลไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น ความรู้สึกถึงวิกฤตที่ทำให้เสียวสันหลังวาบ ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินหลางเดินไปหยิบตะขอออกมาจากห้องเก็บของอย่างไม่รีบร้อน กลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ยืนขึ้นบนโต๊ะ แล้วตอกตะขอเจาะทะลุเพดานเข้าไปอย่างสุดแรง