บทที่ 90 มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันดีๆ

"มู่หยูเยียน เธอใจเย็นๆ หน่อย มีอะไรพวกเราค่อยๆ พูดกันดีๆ ระหว่างเราอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยนะ!"

"เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไม่ใช่คนแบบที่เธอคิด ต่อให้เธอทำต่อไปเรื่อยๆ ฉันก็ไม่มีทางมอบหัวใจให้เธอหรอก!"

"อ๊าก! มู่หยูเยียน เชื่อไหมว่าถ้าฉันหายดีเมื่อไหร่ ฉันจะสู้ตายกับเธอแน่?!"

"..."

"นายอย่าขยับสิ บนตัวนายมีแผลอยู่นะ" มู่หยูเยียนลูบไล้ใบหน้าของฉินหลางอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรักใคร่อย่างลึกซึ้ง

ฉินหลางผลักมู่หยูเยียนที่โถมตัวเข้ามาออกไป ให้เธอนั่งตัวตรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา "มู่หยูเยียน ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ฉวยโอกาสตอนที่ฉันบาดเจ็บภายในอย่างหนัก มาหวังในร่างกายของฉัน!"

หากเป็นเมื่อวันก่อน ตอนที่มู่หยูเยียนได้ยินคำพูดแบบนี้ เกรงว่าในใจคงจะหวั่นวิตกจนทำอะไรไม่ถูก

แต่ตอนนี้ล่ะ?

เธอจะไม่รู้ความในใจของฉินหลางได้อย่างไร?

ก็แค่พวกปากไม่ตรงกับใจ ในใจคงกำลังโกรธเคืองเรื่องที่เธอเคยทำเอาไว้เมื่อก่อนแน่ๆ

แม้แต่มู่หยูเยียนเองก็ไม่รู้ว่าทำไม สำหรับฉินหลางแล้ว เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้รู้จักกับคนสองคน

ก่อนที่จะมาเมืองเทียนไห่ เธอเกลียดฉินหลางคนนั้นมากๆ ทุกครั้งที่เจอกันเขาจะพูดจาพล่ามไม่หยุด เธอแทบอยากจะถอดถุงน่องของตัวเองยัดใส่ปากเขา เพื่ออุดปากไม่ให้เขาพูดอะไรออกมาอีก!

แต่หลังจากมาถึงเมืองเทียนไห่ ฉินหลางที่เธอเห็นกลับกลายเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง!

จากตอนแรกที่เคยชินกับการต่อต้านเขา จนกระทั่งค่อยๆ ถูกดึงดูด ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งเธอหวาดกลัวที่จะสูญเสียเขาไป จึงได้แสดงพฤติกรรมที่บ้าบิ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในวันนี้ และเธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย

ในใจของเธอกลับรู้สึกแอบดีใจด้วยซ้ำ คิดว่าวันนี้ตัวเองตัดสินใจเดิมพันถูกแล้ว!

ส่วนเหตุผลน่ะหรือ?

แม้ว่าฉินหลางในตอนนี้จะเอาแต่สบถด่าทอไม่หยุด แต่ปากบอกปฏิเสธทว่าร่างกายกลับตอบสนองอย่างซื่อตรง

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็ล่วงเลยผ่านหนึ่งชั่วโมงอันยาวนานไปแล้ว

พวงแก้มของเธอแนบชิดอยู่กับหน้าอกของฉินหลาง สองแขนโอบกอดลำคอของเขา ริมฝีปากพึมพำเรียกชื่อเขาอย่างสะลึมสะลือ "ฉินหลาง..."

ความรักใคร่ที่เต็มเปี่ยมอยู่ในใจ ในวินาทีนี้ ได้ถูกระบายออกมาจนหมดสิ้น และในใจของมู่หยูเยียนก็ไม่ได้มีความเขินอายเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพของฉินหลาง

เธอแค่อยากจะพูด แค่อยากจะบอกให้ฉินหลางได้รับรู้ถึงความรักของเธอ!

ถูกปฏิเสธ ถูกเหยียดหยามงั้นหรือ?

ผลลัพธ์เหล่านี้ เธอไม่ได้เก็บมาคิดเลยสักนิด!

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง มู่หยูเยียนก็ยังคงอิงแอบแนบชิด ไม่มีท่าทีว่าจะผละออกไปเลย

ฉินหลางพยายามอย่างยากลำบากในการหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน จุดไฟ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นควันออกมาเป็นวงแหวน

มู่หยูเยียนเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาคู่สวยมีประกายแปลกประหลาดเล็กน้อย

ฉินหลางหัวเราะร่วน "ฉันลืมไปเลย เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่นี่นา? ถ้าทนไม่ไหว เธอก็กลับไปก่อนเถอะ ฉันไปส่งเธอไม่ได้หรอกนะ"

นัยน์ตาคู่สวยของมู่หยูเยียนสั่นไหว เธอแย่งบุหรี่มาจากมือของฉินหลาง แล้วสูบตามรอยเดิมของเขาเข้าไปหนึ่งอึก จนสำลักไอออกมา ควันที่พ่นออกมาล้วนฟุ้งกระจายสับสนวุ่นวาย จะไปมีวงแหวนควันได้อย่างไร?

เธอส่ายหน้าอย่างดื้อดึง "สิ่งที่นายชอบ ฉันจะพยายามยอมรับมัน ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะยังไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ แต่อย่างน้อยฉันก็เลิกรังเกียจมันได้แล้ว

อีกอย่าง ตอนนี้ต่อให้ฉันอยากจะไป ฉันก็ไปไม่ไหวแล้วล่ะ"

"นายให้อภัยฉันได้ไหม? ต่อไปฉันจะไม่ทำตัวเป็นศัตรูกับนายอีกแล้ว ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองเป็นอะไรไป เมื่อก่อนตอนเจอนาย ฉันเอาแต่รู้สึกเกลียดนายแทบตาย แต่ตอนนี้แค่วันเดียวไม่ได้เจอนาย ฉันก็รู้สึกโหวงเหวงในใจไปหมด"

"ฉันไม่เคยจีบผู้ชายมาก่อน แต่ฉันรู้ตัวว่า ฉันคงจะชอบนายเข้าแล้วล่ะ เป็นความรู้สึกชอบมากๆ เลยด้วย"

"นายจะตบจะด่าฉันยังไงก็เชิญเถอะ ถึงยังไงฉันก็จะหน้าด้านอยู่แบบนี้แหละ ต่อให้นายไล่ฉัน ฉันก็ไม่ไปหรอก ถ้านายยังไม่ยอมรับฉันในวันพรุ่งนี้ ฉันก็จะยังมาหานายอีก!"

มู่หยูเยียนซุกตัวอยู่บนหน้าอกของฉินหลาง พรั่งพรูความในใจที่เต็มไปด้วยความรักออกมามากมาย

ฉินหลางรับฟังอย่างเงียบๆ พลางทอดทอนใจ

ถึงแม้จะชื่อฉินหลางเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่คนคนเดียวกันจริงๆ นั่นแหละ

ความรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเลย!

เพียะ!

ฉินหลางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตีลงบนแผ่นหลังของมู่หยูเยียนเบาๆ

มู่หยูเยียนเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย "ตีเบาแค่นี้เอง? ให้อภัยฉันแล้วใช่ไหม?"

ฉินหลางกลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์

ความรู้ใจบางอย่าง ก็ยังคงต้องอาศัยวันเวลาสั่งสม และค่อยๆ บ่มเพาะไปอย่างช้าๆ สินะ