บทที่ 89 บุตรแห่งโชคชะตาเฉินผิงอัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

นัยน์ตาคู่สวยของแมนดาลาสีเลือดฟื้นคืนสติจากความเลื่อนลอย เธอมองไปทางฉินหลางด้วยความอาฆาตแค้น "นายควรจะฆ่าฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะใช้อุบายทุกวิถีทางเพื่อฆ่านายให้ได้!"

"มีคำพูดนี้ของเธอ ฉันก็วางใจแล้ว" ฉินหลางแก้เชือกสีแดงบนตัวแมนดาลาสีเลือดออก "ตอนนี้เธอไปได้แล้ว ฉันตั้งตารอการลอบสังหารครั้งต่อไปของเธออยู่นะ

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอไว้ คืนนี้ถือว่าเธอโชคดีที่ฉันอารมณ์ดี ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ใจดีช่วยรักษาให้เธอแบบนี้หรอก!"

แมนดาลาสีเลือดดิ้นรนอยู่บนพื้น ค่อยๆ ยืนขึ้นมาอย่างสั่นเทา เธออยากจะสู้แลกชีวิตกับฉินหลาง แต่ร่างกายกลับไม่อำนวย ทั่วทั้งร่างราวกับถูกฉีดยาชา ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย แม้แต่เวลาเดินก็ยังโซเซ

เธอต้องฟื้นฟูพละกำลังกลับมาบ้าง แล้วค่อยมาหาฉินหลางเพื่อแก้แค้น!

หากไม่ฆ่าฉินหลาง ขอสาบานว่าจะไม่ขอเกิดเป็นคน!

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดลง

แมนดาลาสีเลือดจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงสายตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ท่าทางราวกับว่าอีกไม่นานเธอจะต้องกลับมาแน่ๆ

ฉินหลางเผยรอยยิ้มอย่างมีความหมาย ไม่กลัวว่าแมนดาลาสีเลือดจะไม่มาหา แต่กลัวว่าเธอจะหนีเตลิดไปไกลต่างหาก

ผ่านเรื่องราวในค่ำคืนนี้ไป เกรงว่าต่อให้มีงานลอบสังหารค่าจ้างพันล้านมาเสนอให้แมนดาลาสีเลือด เธอก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะทำแล้ว

ในหัวคงเหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือการกำจัดเขา!

ปล่อยเธอไป ท้ายที่สุดเธอก็ต้องกลับมา ยิ่งไปกว่านั้น แมนดาลาสีเลือดเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน จะลงมือเฉพาะกับคนที่ไปแหย่เธอเท่านั้น คนรอบข้างไม่ต้องเป็นกังวลเลย

ของพรรค์นี้มันก็คือคนดีที่จะคอยบุกเข้ามาในห้องนอนตอนดึกๆ เป็นพักๆ เพื่อมาช่วยคลายเหงาให้เขาชัดๆ!

จะไม่ให้เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีได้ยังไง?

...

ค่ำคืนแห่งฝันดี

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซู่เสี่ยวเสี่ยวเตรียมอาหารเช้าเสร็จตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วก็ออกไปดูแลเด็กๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ฉินหลางทานอาหารเช้าไปพลาง มองจวินซื่อที่เดินเข้ามาไปพลาง เอ่ยเสียงเรียบ "จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

จวินซื่อลูบท้ายทอยด้วยความเก้อเขิน "จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าความดีความชอบดันตกมาอยู่ที่ผมหมดเลย"

ก่อนหน้านี้คดีทำลายแผนใส่ร้ายแก๊งมังกรดำว่าค้ายา คดีกวาดล้างกลุ่มซัพพลายเออร์ยาของเจิ้งหู่ และคดีการปะทะกันครั้งใหญ่ในคราวนี้

สามคดีติด ทำให้จวินซื่อได้เลื่อนขั้นถึงสามระดับรวด!

เขามีตำแหน่งหน้าที่การงานติดตัวอยู่แล้ว เลื่อนขึ้นไปอีกก็ยิ่งมีสถานะที่สูงส่งยิ่งขึ้น ถึงขั้นเป็นนายพลระดับหนึ่งดาวแล้ว!

"ตำแหน่งสูงขึ้นหน่อย เวลาทำอะไรก็สะดวกขึ้น" ฉินหลางสูดโจ๊กข้าวฟ่างเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยต่อ "พอดีเลย ทางฉันมีเรื่องนิดหน่อย นายไปช่วยจัดการเรื่องย้ายฉันไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ที"

จวินซื่อไม่มีข้อสงสัยใดๆ เพียงแค่พยักหน้า แล้วรับคำสั้นๆ

เรื่องนี้ยังต้องคิดอีกหรือไง?

คุณชายเรียนจบมาตั้งสองปีกว่าแล้ว!

เวลานี้ยังจะไปมหาวิทยาลัยอีก นอกจากการไปจีบสาวแล้ว จะมีเหตุผลอะไรได้อีก?

เพียงแต่เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ก็แค่จีบสาว ต่อให้เป็นดาวโรงเรียน แต่ด้วยฐานะและพลังเงินตราของคุณชาย

ยังต้องลำบากไปทำเรื่องย้ายที่เรียนอีกเหรอ?

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ การย้ายเข้ามหาวิทยาลัยเทียนไห่ของฉินหลางนั้น เป็นเรื่องที่ต้องทำให้สำเร็จให้จงได้!

เพราะที่นั่นไม่ได้มีแค่นางเอกเพียงคนเดียว แต่มีนางเอกตัวหลักอยู่หลายคนที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่

บุตรแห่งโชคชะตาคนต่อไป เฉินผิงอัน ภารกิจแรกหลังจากลงจากเขา ก็คือการไปปกป้องดาวโรงเรียน ฉู่เมิ่งเหยา!

อีกทั้งเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัวดาวโรงเรียน ก็กินสัดส่วนไปไม่น้อยเลยทีเดียว

เขาจำเป็นต้องเริ่มจากต้นตอ เพื่อช่วงชิงวาสนา แล้วถือโอกาสกอบโกยแต้มวายร้ายกลับมาจับรางวัลสักหน่อย

จวินซื่อเห็นคุณชายกำลังครุ่นคิด ก็ไม่อยากรบกวน จึงขอตัวไปจัดการเรื่องย้ายที่เรียน

เขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปได้ไม่ทันไร มู่หยูเยียนที่สวมรองเท้าส้นสูงก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าร้อนรนและตื่นตระหนก

"อะแฮ่ม..."

ประจวบเหมาะกับตอนที่ฉินหลางกำลังคิดแผนการเล่นงานคนอื่นอย่างเหม่อลอย จึงเผลอสำลักโจ๊กข้าวฟ่างจนไอออกมาสองครั้ง

แบบนี้ยอมได้ที่ไหนล่ะ?

มู่หยูเยียนเห็นดังนั้น ก็รีบพุ่งเข้าไปหาด้วยความตกใจกลัว ใช้มือเรียวเล็กตบหลังเขาเบาๆ "ไม่เป็นไรใช่ไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ทำไมนายถึงได้โง่แบบนี้ ทำไมถึงต้องไปที่ภูเขาหมังตั้งด้วยล่ะ?!"

"อะไรนะ?"

ฉินหลางหันกลับมาด้วยสีหน้างุนงง

เขาไม่ค่อยเข้าใจถึงสาเหตุที่มู่หยูเยียนมีสีหน้าร้อนรนเป็นห่วงขนาดนี้

มู่หยูเยียนบ่นตัดพ้ออย่างขมขื่น "มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงแม้เมื่อก่อนฉันจะทำผิดไป แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องขีดเส้นแบ่งกับฉันชัดเจนขนาดนี้เลยนี่?

ฉันรู้หมดแล้ว อาหนิงบอกฉันแล้ว! บอกว่าเมื่อคืนนายไปที่ภูเขาหมังตั้งกับพวกจวินซื่อ ไปกวาดล้างพวกยอดฝีมือในทำเนียบนักฆ่าใช่ไหม?

เรื่องพวกนี้ปล่อยให้พวกจวินซื่อไปทำก็พอแล้ว นายจะไปอวดเก่งทำไม?"

เมื่อเช้าตรู่ มู่หยูเยียนพยายามเลียบเคียงถามหาเบาะแสของฉินหลางจากอาหนิง บังคับให้อาหนิงติดต่อกับจวินซื่อ ถึงได้สืบรู้เรื่องที่เมื่อคืนฉินหลางไปภูเขาหมังตั้ง

หนำซ้ำ จวินซื่อยัังบอกอีกว่าฉินหลางได้รับบาดเจ็บ

พอได้ยินเรื่องนี้ มู่หยูเยียนจะยังนั่งติดเก้าอี้ได้อย่างไร?

เอกสารที่กองเรียงรายเป็นระเบียบอยู่ในห้องทำงานก็ยังไม่ทันได้จัดการ เธอก็รีบบึ่งมาที่บ้านของฉินหลางทันที

"ตกลงนายบาดเจ็บตรงไหน? อย่ามัวแต่นั่งอยู่เลย ฉันพยุงนายกลับไปนอนพักที่ห้องดีกว่า พักผ่อนให้มากๆ หน่อย" มู่หยูเยียนคล้องแขนประคองฉินหลาง ลากเขาเดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน

กว่าจะประคองฉินหลางให้นอนลงบนเตียงได้อย่างราบรื่น เธอก็ใช้มือลูบคลำไปตามตัวเขา เพื่อตรวจดูว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือไม่

"ฉันได้รับบาดเจ็บภายใน มองจากภายนอกไม่เห็นหรอก อะแฮ่มๆๆ..." ฉินหลางยกกำปั้นขึ้นปิดปาก แกล้งไอหนักๆ หลายครั้ง ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น "ตอนนี้ ฉันก็เหมือนคนไร้ค่า ทั่วทั้งร่างไม่มีเรี่ยวแรงเลย เกรงว่าต่อให้สู้กับผู้หญิงสักคน ก็ยังเอาชนะไม่ได้เลย"

เขาส่ายหน้าด้วยความหดหู่เล็กน้อย

มือเล็กๆ ของมู่หยูเยียนตอนที่ลูบคลำอยู่ บังเอิญไปสัมผัสแนบชิดเกินไปหน่อย จึงตกใจจนรีบหดมือกลับทันที

ในหัวยังมีคำพูดที่ฉินหลางเพิ่งพูดออกมาดังก้องอยู่ เกรงว่าแม้แต่ผู้หญิงก็ยังสู้ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?

นั่นหมายความว่า ตอนนี้เธอเก่งกว่าฉินหลางแล้วใช่ไหม?

"เธอคิดจะทำอะไร? ฉันบอกเธอเลยนะ ว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม! เรื่องบางเรื่องมันเปลี่ยนลำดับขั้นตอนไม่ได้นะ เราต้องทำตามความรู้สึกสิ!"

ฉินหลางมองดูแววตาที่ค่อยๆ กล้าหาญขึ้นของมู่หยูเยียน ก็ทำท่าทาง 'ตกใจ' จนเบิกตากว้าง แล้วตะโกนเสียงดังออกมา

ทว่า มู่หยูเยียนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ภาพของฉินหลางได้ครอบครองพื้นที่ในหัวของเธอจนเต็มแน่นไปหมด

ยังจะมีทางถอยอื่นอีกหรือ?

ทำตามความรู้สึก!

สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ ก็คือการทำตามความรู้สึกในใจของตัวเอง!

เธอเสียใจ เธอหวาดกลัว ถ้าหากตัวเองไม่รีบสร้างความผูกพันกับฉินหลางไว้บ้างล่ะก็ เกรงว่าในวันข้างหน้า ระหว่างคนทั้งสองจะไม่มีความเป็นไปได้ใดๆ หลงเหลืออยู่อีกเลย

ฉินหลางปรายตามองมู่หยูเยียนที่กำลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขาแสร้งทำเป็น 'หวาดกลัว' กลืนน้ำลายลงคอ แล้วหดตัวถอยหนี "มู่หยูเยียน เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?! ถ้าเธอคิดจะทำแบบนี้ล่ะก็ คอยดูนะว่าฉันจะไม่ยอมเลิกรากับเธอแน่!"