บทที่ 88 แมนดาลาสีเลือดลอบสังหาร

ล่วงเข้าสู่ยามดึกสงัด ณ มุมมืดของคฤหาสน์ มีร่างอันปราดเปรียวสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่างต่อเนื่อง

ปกติแล้วจะมีบอดี้การ์ดคอยดักซุ่มเฝ้ายามอยู่บริเวณรอบๆ คฤหาสน์ แต่คืนนี้ฉินหลางจงใจออกคำสั่งให้พวกเขาทั้งกลุ่มไปหาความสำราญที่ร้านเซียนจื่อเหลียน

แมนดาลาสีเลือดเคลื่อนไหวตัวอย่างแผ่วเบาและว่องไว ลอบเร้นกายเข้าไปภายในคฤหาสน์ได้อย่างง่ายดาย

อาศัยประสบการณ์ของนักฆ่า เพียงชั่วพริบตาเธอก็สามารถแยกแยะได้ว่าห้องนอนของฉินหลางคือห้องไหน ก่อนจะลอบเร้นกายเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเห็นร่างที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง แววตาของเธอก็พลันปรากฏรังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นมา เงื้อมีดสั้นในมือขึ้นแล้วแทงลงไปที่ผ้าห่มทันที

ฉึก!

หนึ่งมีด

สองมีด

สามมีด!

ไม่มีเลือด?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!

นัยน์ตาคู่สวยของแมนดาลาสีเลือดเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย เธอเลิกผ้าห่มขึ้น คนที่นอนอยู่ตรงนี้ใช่ฉินหลางเสียที่ไหน?

เห็นได้ชัดว่าเป็นตุ๊กตายางรูปคน!

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดลง ฉินหลางยืนอยู่หลังประตู มองดูแมนดาลาสีเลือดที่แทงเจ๊ฮุ่ยไปสามแผลด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแค่นเสียงเย็น "ช่างเป็นวิธีการที่โหดเหี้ยมจริงๆ! แค่แย่งเหยื่อไปจากมือเธอตัวเดียว ถึงกับต้องเอาชีวิตฉันเลยหรือไง?"

"คนที่แย่งเหยื่อของฉันไป ล้วนสมควรตาย!" รูม่านตาของแมนดาลาสีเลือดหดเกร็งลง เธอตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ชูมีดสั้นขึ้นแล้วพุ่งเข้าสังหารฉินหลางโดยตรง

ฝีมือของเธอร้ายกาจมาก แม้แต่เย่เฟิงที่รับมือไปบนภูเขาหมังตั้งก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย

แล้วนับประสาอะไรกับคุณชายเศรษฐีคนหนึ่ง?

ในสายตาของแมนดาลาสีเลือด ฉินหลางก็แค่คนหยิ่งยโสโอหังที่กล้ามาเผชิญหน้ากับเธอเพียงลำพัง ช่างรนหาที่ตายนัก!

ลอบสังหารไม่สำเร็จ งั้นก็ใช้พลังที่เหนือกว่าบดขยี้มันซะ!

มีดสั้นที่ส่องประกายสีดำมืดมิด ซึ่งอาบไปด้วยยาพิษ พุ่งตรงมายังลำคอของฉินหลาง

เดิมทีน่าจะปลิดชีพได้อย่างง่ายดาย แต่ฉินหลางกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด!

ซ้ำร้าย ในขณะที่ฉินหลางเบี่ยงตัวอยู่นั้น เขาก็ตวัดเตะผ่าหมากเข้าเป้าอย่างจัง

ต่อให้แมนดาลาสีเลือดจะเป็นผู้หญิง ก็ยังต้องงอตัวด้วยความเจ็บปวด เธอกัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามอย่างดุร้าย "แกต้องตาย!"

เธอคือตัวตนที่อยู่ในสามอันดับแรกของทำเนียบนักฆ่า มีความหยิ่งทะนงในฐานะนักฆ่าอย่างเปี่ยมล้น

ฉินหลางแย่งเหยื่อของเธอไป แถมยังข่มขู่ขับไล่เธอราวกับหมูหมา

สิ่งนี้ได้ละเมิดขีดจำกัดของเธออย่างรุนแรง!

ตอนนี้ ยิ่งมาถูกฉินหลางหยามเกียรติซึ่งหน้าอีก จะให้ทนต่อไปได้อย่างไร เธอชักมีดสั้นอาบยาพิษอีกเล่มออกมา ถือมีดคู่บุกทะลวงเข้าสังหารฉินหลางราวกับพายุฝนกระหน่ำ

"วิชาดาบคู่งั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่"

ฉินหลางเผยรอยยิ้มบางๆ มองดูแมนดาลาสีเลือดที่มีรังสีอำมหิตพวยพุ่ง ร่างกายของเขาราวกับกำลังเดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจ เคลื่อนไหวหลบหลีกอยู่บริเวณรอบนอก ราวกับกำลังเต้นระบำอยู่บนปลายมีด

ปล่อยให้แมนดาลาสีเลือดบ้าคลั่งไปแค่ไหน ก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่ปลายเส้นขน

จากการประเมิน สมรรถภาพร่างกายของแมนดาลาสีเลือดผู้นี้ เกรงว่าคงยังไม่ถึงร้อย อย่างมากก็คงสูสีกับเย่เฟิงตอนที่ยังไม่ทะลวงขั้น

ต้องรู้ไว้ว่า สมรรถภาพร่างกายของฉินหลางในตอนนี้ปาเข้าไปสามร้อยยี่สิบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่จับการเคลื่อนไหว หรือความเร็วในการตอบสนองของร่างกาย ล้วนเหนือกว่าแมนดาลาสีเลือดอย่างเทียบไม่ติด

หลังจากเล่นสนุกจนเริ่มเหนื่อย ฉินหลางก็หาวหวอด เขาปัดมีดสั้นทั้งสองเล่มของแมนดาลาสีเลือดทิ้งไปอย่างง่ายดาย คว้าข้อมือขาวผ่องทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ไพล่หลังจับล็อกดันติดกำแพง "อยู่นิ่งๆ!"

"แก... แกทำไมถึงเก่งขนาดนี้?!" น้ำเสียงของแมนดาลาสีเลือดแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธอมาถึงก้นหน้าผาหลังจากที่ฉินหลางฆ่าเย่เฟิงไปแล้ว ตอนนั้นยังคิดว่าฉินหลางอาศัยอำนาจการยิงของพวกลูกน้องถึงฆ่าเย่เฟิงได้ ใครจะไปรู้ว่าหมอนี่จะมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้? ผิดคาดไปหมด!

"แค่นี้เรียกว่าเก่งแล้วเหรอ? ฉันยังมีของดีที่เก่งกว่านี้อยู่ข้างหลังอีกนะ!"

ฉินหลางแค่นเสียงเย็น หยิบเชือกสีแดงออกมาจากกระเป๋าระบบ มัดข้อมือของแมนดาลาสีเลือดเข้าด้วยกัน แล้วพันรอบตัวเธออย่างแน่นหนา

ผ่านไปไม่นาน แมนดาลาสีเลือดผู้มีส่วนโค้งเว้าเย้ายวนใจ ก็ถูกเชือกสีแดงมัดเป็นปมตายด้วยเงื่อนแปลกประหลาด

ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงหมอบอยู่บนพื้น ปากส่งเสียงอู้อี้ออกมาไม่หยุด นัยน์ตาคู่สวยปะทุทั้งรังสีอำมหิตและความอับอายขายหน้าออกมาพร้อมกัน!

เธอไม่เคยพบเจอความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ!

แค้นจนแทบอยากจะฉีกเนื้อฉินหลางมากินสดๆ ถึงจะล้างความอัปยศในใจได้!

ฉินหลางย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลดหน้ากากสีดำออก ทันใดนั้นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติก็ปรากฏสู่สายตา

นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยราวกับจะกระชากวิญญาณผู้คน รังสีอำมหิตอันเข้มข้นผสมผสานกับความอับอาย ยิ่งทำให้เธอดูงดงามน่าทะนุถนอมมากยิ่งขึ้น

"ฆ่าฉันซะ!"

แมนดาลาสีเลือดกัดฟันแน่น เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่เพราะถูกมัด ทำให้ลมหายใจติดขัด น้ำเสียงที่ควรจะเย็นยะเยือกกลับสั่นเครือและกระวนกระวาย

มือของฉินหลางลูบไล้พวงแก้มของแมนดาลาสีเลือดอย่างแผ่วเบา เดาะลิ้นชื่นชม "ใบหน้าสวยๆ แบบนี้ หากินกับหน้าตาก็สบายไปทั้งชาติแล้ว ทำไมต้องมาทำเรื่องเสี่ยงตายบนคมมีดแบบนี้ด้วยล่ะ?"

"เลิกพล่ามได้แล้ว จะฆ่าก็ฆ่า จะปล่อยก็ปล่อย ถ้าฉันหาโอกาสได้เมื่อไหร่ ฉันจะฆ่าแกแน่!"

แมนดาลาสีเลือดตื่นเต้นจนเกินไป ร่างกายโอนเอนไปข้างหน้า ใบหน้าสวยๆ แนบติดกับพื้นอันเย็นเฉียบ ในขณะที่เรียวขาทั้งสองข้างด้านหลังกลับชี้โด่ขึ้น

ฉินหลางหวังดีจึงใช้มือกดแผ่นหลังอันงดงามของแมนดาลาสีเลือดเอาไว้ พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "อย่าตื่นเต้นขนาดนั้นสิ ถ้าหน้าสวยๆ เป็นแผลขึ้นมาจะทำยังไง?"

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" แมนดาลาสีเลือกร้องอุทาน

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือการถูกคนอื่นแตะต้องร่างกาย!

โดยเฉพาะผู้ชาย!

เมื่อเห็นท่าทางเดือดดาลพร้อมแผ่รังสีอำมหิตของแมนดาลาสีเลือด ฉินหลางก็ถอนหายใจในใจ นี่คือโรคเกลียดผู้ชายงั้นเหรอ?

ถึงขั้นฝังรากลึกเข้าไปในกระดูกขนาดนี้เลยเชียว แค่แย่งเหยื่อมาตัวเดียว ก็ถึงกับต้องตามฆ่าให้ตาย?

แค่แตะนิดแตะหน่อย ก็เดือดดาลอยากจะฆ่าคนขนาดนี้เชียว?

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็เป็นถึงหมอเทวดาผู้มีวิชาแพทย์ขั้นสูงแล้ว ยึดมั่นในอุดมการณ์อันดีงามที่ว่าด้วยการรักษาโรคช่วยชีวิตคน

เมื่อเจอคนป่วยที่ถูกไวรัสกัดกินไปจนถึงอวัยวะภายใน จะให้เขาทนดูดายได้อย่างไร?

เมื่อมั่งคั่งก็จงเผื่อแผ่ช่วยเหลือใต้หล้า!

ในเมื่อแมนดาลาสีเลือดหวาดกลัวเรื่องแบบนี้ เขาก็จำเป็นต้องช่วยเหลือเธอให้ก้าวข้ามปมในใจนี้ไปให้ได้!

หนึ่งนาทีต่อมา

ภายในห้องนอนก็มีเสียงกรีดร้องแทบขาดใจดังขึ้น "ฉินหลาง ฉันจะฆ่าแก!!!!!"