บทที่ 87 ยาเม็ดน้อยเผยความในใจ

หลังจากไม่เห็นวี่แววของฉิวจิ่วเอ๋อร์แล้ว ฉินหลางก็เดินทางกลับมายังคฤหาสน์

เรื่องราวหลังจากนั้นบนภูเขาหมังตั้ง ปล่อยให้จวินซื่อเป็นคนจัดการ ไม่เพียงแต่จะไม่สร้างความเดือดร้อน ซ้ำยังจะได้รับรางวัลและการเลื่อนขั้นอีกด้วย

เรื่องแบบนี้ การแอบไปพบการปะทะกันของพวกนักฆ่าเถื่อนที่มีชื่ออยู่ในทำเนียบนักฆ่า และสามารถกำจัดบุคคลอันตรายเหล่านี้ไปได้จนหมดสิ้น สำหรับจวินซื่อที่มีตำแหน่งหน้าที่การงานติดตัวอยู่แล้ว ถือเป็นความดีความชอบชิ้นใหญ่เลยทีเดียว!

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ฉินหลางเอนหลังพิงโซฟาในห้องนั่งเล่น มองดูไฟในห้องอาหารที่ยังเปิดอยู่ แล้วร้องเรียก "เสี่ยวเสี่ยว!"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นว่าเป็นคุณชายที่กลับมาดึกดื่นป่านนี้ บนใบหน้าก็เผยให้เห็นถึงความประหลาดใจระคนดีใจ

ฉินหลางสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากห้องครัว แล้วเอ่ยอย่างหยอกล้อ "ว่าไง ตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน แอบกินซุปกระดูกหมูตุ๋นมะละกออยู่คนเดียวงั้นเหรอ?"

ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เสี่ยวเสี่ยวแดงซ่าน เมื่อเห็นว่าความคิดเล็กๆ ในใจถูกเปิดโปง ก็ก้มหน้าหน้างุดด้วยความขัดเขิน ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา

"มานี่สิ ฉันจะช่วยเธอเอง"

ฉินหลางกวักมือเรียก รวบตัวซู่เสี่ยวเสี่ยวที่ดูตื่นกลัวราวกับลูกกระต่ายน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน พลางกระซิบถามเสียงเบา "ของแบบนี้ ดื่มทุกวันแล้วรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอกใช่ไหมล่ะ?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงก่ำ หดคอลง ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับในลำคอเบาๆ

"เพราะงั้นไง ถึงต้องมีคนมาช่วยระบายความร้อนผ่าวพวกนั้นออกไป ทำแบบนี้ถึงจะเติบโตได้อย่างสมบูรณ์ไงล่ะ" ฉินหลางค่อยๆ ตะล่อมหลอกล่อ ราวกับหมาป่าใจร้ายที่กำลังหลอกหนูน้อยหมวกแดง "คราวหน้าถ้าเจออาการแบบนี้อีก ก็มาหาฉันนะ ถึงปกติฉันจะยุ่งไปบ้าง แต่เรื่องแบบนี้ ฉันยินดีทุ่มเทให้สุดตัวเลย เข้าใจไหม?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวลนลานไปหมด ในหัวดังอื้ออึง ขาวโพลนไปหมด

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกไฟแผดเผา ร่างกายแทบจะสุกปลั่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเถือก แต่พอได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของคุณชาย เธอกลับไม่อยากผละออกไปไหน

ซี้ด...

ซู่เสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว สูดลมหายใจเข้าลึก ศีรษะเล็กๆ ซบลงบนอกของฉินหลาง ท่าทางดูเจ็บปวดทรมาน

"เจ็บเหรอ?" ฉินหลางหยุดการกระทำลง

ซู่เสี่ยวเสี่ยวซบหน้าลงบนหน้าอกของฉินหลาง น้ำเสียงตะกุกตะกัก "ไม่เจ็บหรอก คุณชาย..."

จะว่ายังไงดีล่ะ ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ทั้งไร้เดียงสาและคิดมากแบบนี้นี่แหละ

บางครั้ง ในตอนที่ยังไม่ตกเป็นของเขา เธอก็อยากจะอดทนรักษาตัวให้มากกว่านี้ แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่า เด็กผู้หญิงหากได้มาง่ายเกินไป โอกาสที่จะไม่ถูกทะนุถนอมก็จะมีมากขึ้นตามไปด้วย

แต่ทว่า เมื่อความสัมพันธ์ลึกซึ้งในเรื่องนั้นเกิดขึ้นจริงๆ ซู่เสี่ยวเสี่ยวกลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา จนแทบจะลืมไปแล้วว่าการปฏิเสธนั้นหมายความว่าอย่างไร

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะเธอกลัวว่าการปฏิเสธของตัวเอง จะทำให้ฉินหลางรู้สึกไม่พอใจ จนนำไปสู่รอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง และต้องแยกทางกันในที่สุด

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นเด็กผู้หญิงที่หัวโบราณและใสซื่อมาก ในใจของเธอนั้น เมื่อมอบกายให้ไปแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็ตกเป็นของคุณชายเพียงคนเดียว

สมัยเด็ก เธอเคยทนลำบากมาสารพัด ตอนนี้เติบโตขึ้นแล้ว มีหรือที่เธอจะไปหวาดกลัวความยากลำบากในเรื่องอื่นๆ อีก?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวจะไม่อยากยอมรับ แต่ทุกครั้งที่คุณชายทำแบบนั้น ในใจของเธอก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นอยู่ดี

"ยัยโง่ ไม่สบายตัวก็คือไม่สบายตัว จะมาปิดบังอะไรกับฉันเล่า?" ฉินหลางลูบศีรษะของซู่เสี่ยวเสี่ยว ล้วงเอายาชำระไขกระดูกออกมาจากอกเสื้อ แล้วป้อนเข้าไปในปากของเธอ พลางเอ่ย "กินซะ"

เอื๊อก

ซู่เสี่ยวเสี่ยวกลืนยาชำระไขกระดูกลงไปในอึกเดียว หลังจากนั้นถึงค่อยถามด้วยความสงสัย "คุณชาย ให้ฉันกินอะไรเข้าไปเหรอ? รสชาติหวานปะแล่มๆ อร่อยดีนะเนี่ย"

ฉินหลางยิ้มร้ายกาจราวกับมีแผนการในใจ "มันคือยาเม็ดน้อยที่จะทำให้เธอแสดงความต้องการที่แท้จริงของตัวเองออกมายังไงล่ะ!"

ยาเม็ดน้อยเผยความในใจงั้นเหรอ?

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของซู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นอย่างแรก จากนั้นเธอก็ได้สติ และรู้สึกอับอายกับความคิดของตัวเอง

ในโลกนี้จะมียาเม็ดน้อยเผยความในใจที่ไหนกันล่ะ?

สิ่งที่คุณชายให้เธอกิน เห็นได้ชัดว่าเป็นยาแบบนั้น ยาที่ทำให้เด็กผู้หญิงต้องทำตัวไร้ยางอายนั่นแหละ!

อื้อ!

ฉินหลางยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ ริมฝีปากของเขาก็ถูกปิดผนึกเสียแล้ว

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน!

ฉินหลางเบิกตากว้าง "เสี่ยวเสี่ยว ทำไมจู่ๆ ถึงได้ใจกล้าขนาดนี้ล่ะ?"

แค่จูบอย่างเดียวก็แล้วไปเถอะ แต่นี่กลับไม่ยอมผละออกไปเลยงั้นเหรอ??

พวงแก้มของซู่เสี่ยวเสี่ยวแดงก่ำราวกับคนเมาเหล้า เธอพูดตะกุกตะกัก "คุณชาย... ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนว่ายาจะออกฤทธิ์แล้วล่ะ..."

เธอรู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด นี่ไม่ใช่สัญญาณที่บอกว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้วหรอกเหรอ?

แล้วยังจะมีความจำเป็นอะไรต้องปิดบังอีกล่ะ?

ถึงยังไงก็โดนคุณชายป้อนยามาแล้ว สู้ฉวยโอกาสนี้ ระบายความรักความหลงใหลที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาให้หมดเลยก็แล้วกัน

เมื่อก่อน เธอเป็นฝ่ายตั้งรับมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้ เธอเองก็อยากจะลิ้มรสริมฝีปากของคุณชายให้เต็มที่บ้างเหมือนกัน!

"เสี่ยวเสี่ยว เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ นี่มันคือยาที่จะช่วยปรับปรุงสภาพร่างกาย ทำให้ขับไล่ของเสียในร่างกายออกมา และทำให้สมรรถภาพร่างกายของเธอดีขึ้นต่างหากล่ะ!"

ฉินหลางเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะบานปลายควบคุมไม่อยู่ จึงรีบเอ่ยเตือน

ช่วยไม่ได้นี่นา!

ยาชำระไขกระดูกเม็ดนี้ ตามสรรพคุณที่บรรยายไว้ หลังจากกินเข้าไปแล้วจะขับของเสียออกมา ถ้าขืนปล่อยให้เรื่องราวบานปลายไปถึงขั้นที่ซู่เสี่ยวเสี่ยวมีเหงื่อสีดำผุดออกมาตามตัวล่ะก็

แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้?

ด้วยนิสัยใสซื่อของซู่เสี่ยวเสี่ยว ถ้าต้องมาทำตัวน่าเกลียดต่อหน้าเขา เกรงว่าหลังจากนี้ไปอีกนานแสนนาน เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะมาสู้หน้าเขาด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะมาอยู่ด้วยกันเลย

ระหว่างความสุขชั่วคราวกับความสุขชั่วนิรันดร์ การชั่งน้ำหนักเรื่องพรรค์นี้ ฉินหลางยังพอจะกะเกณฑ์ได้อยู่หรอก!

"เอ๊ะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?" ซู่เสี่ยวเสี่ยวก้มหน้าลงมองคราบเหงื่อบนแขนที่ดูผิดปกติไปจากเดิม ทั้งเขินอายทั้งหวาดกลัว เธอมองฉินหลางด้วยสายตาน่าสงสาร บ่นอุบอิบอย่างตัดพ้อ "คุณชายนี่ ร้ายกาจจริงๆ เลยนะ..."

"รีบไปอาบน้ำในห้องน้ำเถอะ คืนนี้เราพักรบกันก่อนก็แล้วกัน ยานี้จะช่วยยกระดับสมรรถภาพร่างกายไปอีกพักใหญ่ๆ เลยล่ะ"

ฉินหลางหยิกแก้มของซู่เสี่ยวเสี่ยวเบาๆ พร้อมกับเอ่ยเร่งเร้า

สิ่งที่ควรจะมาถึงก็ย่อมต้องมา ในวินาทีที่ความรู้สึกถึงวิกฤตปรากฏขึ้นเมื่อครู่นี้ ฉินหลางก็ได้คิดหาวิธีที่จะกันซู่เสี่ยวเสี่ยวออกไปให้พ้นทางไว้เรียบร้อยแล้ว

พอดีเลยที่ยาชำระไขกระดูกเม็ดนี้จะช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวได้ แถมยังทำให้เธอต้องวุ่นวายอยู่ในห้องน้ำไปอีกนานแสนนาน ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับเรื่องที่เขาจะต้องทำต่อไปพอดี

แมนดาลาสีเลือดงั้นเหรอ?

นักฆ่าสาวผู้หยิ่งทะนง?

ยอดฝีมืออันดับสามในทำเนียบนักฆ่า?

บุตรีแห่งโชคชะตาที่เก่งกาจไม่แพ้บุตรแห่งโชคชะตางั้นเหรอ?

ถ้ามีปัญญาก็เข้ามาลองดีกันดูสิ!

มาดูกันสิว่า ระหว่างชื่อเสียงอันโด่งดังของนักฆ่าอันดับสามอย่างเธอ กับลูกไม้วายร้ายตัวฉกาจอย่างฉัน ใครมันจะแน่กว่ากัน!