ตอนที่ 1005 ควันหลงหลังมหาสงคราม

"ท่านไท่ฟู่ สีหน้าบิดเบี้ยวปวดร้าวของท่านหมายความว่าอย่างไร หรือว่าข้าทำให้ท่านบาดเจ็บงั้นหรือ?"

จักรพรรดินีโฉมงามเห็นสีหน้าเจ็บปวดทรมานของฉินหลาง ภายในพระทัยก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ทรงอยากจะปลอบประโลมเขาด้วยความเวทนาสงสารอย่างสุดซึ้ง

ฉินหลางยื่นมือออกไปอย่างยากลำบาก กุมฝ่ามือเรียวบางของจักรพรรดินีโฉมงามที่วางอยู่บนหน้าอกของตนเอาไว้ แล้วส่ายหน้าช้าๆ "ฝ่าบาท อย่าทรงขยับเขยื้อนซี้ซั้วสิ ที่ข้าเจ็บปวดไม่ได้เป็นเพราะพระองค์ แต่เป็นเพราะบาดแผลภายในร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นฟูสภาพ ซึ่งมันไปกระทบกระเทือนอวัยวะภายใน จึงยากที่จะทนรับไหวก็เท่านั้น"

"คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฤทธิ์ยาของบัวหิมะเทียนซานพันปี จะยังคงตกค้างอยู่ตามแขนขาและกระดูกทั่วพระวรกายของฝ่าบาท"