บทที่ 102 บดขยี้ความเย่อหยิ่งของเฉินจื่อฉี ลนลาน เธอตื่นตระหนกแล้ว

กว่าจะกลับถึงคฤหาสน์ของตัวเอง ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว

ซู่เสี่ยวเสี่ยวยังไม่กลับมา ก่อนที่เขาจะไปแช่น้ำพุร้อนตอนเย็น เธอก็ได้ขออนุญาตฉินหลางไว้ล่วงหน้าแล้ว

เธอบอกว่าช่วงหลายวันมานี้เด็กๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าร่าเริงกันเกินไปหน่อย คุณแม่ธิการคนเดียวรับมือไม่ไหว ซู่เสี่ยวเสี่ยวจึงอยู่ช่วยงานต่อ

แต่ระหว่างที่เดินขึ้นบันได ฉินหลางก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า ซู่เสี่ยวเสี่ยวกำลังหลบหน้าเขาอยู่หรือเปล่า อย่างเช่น กลัวว่ากลับมาแล้วจะต้องสอนความรู้ให้เขาอีก?

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เมื่อเปิดประตูห้องออก มีดสั้นเล่มหนึ่งก็ตวัดวาดหมายจะปาดคอฉินหลางทันที