บทที่ 122 แมนดาลาสีเลือดผู้โกรธเกรี้ยว แค้นจนแทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

"ถือว่าเป็นรางวัลพิเศษก็แล้วกัน ฉันจะบอกข่าวให้เธอรู้อีกเรื่องหนึ่ง"

ฉินหลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเฉินจื่อฉี เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและขึงขัง "บ่อน้ำทั้งเก้าบ่อที่ใช้ซ่อนศพคุณอาของเธอนั้น มันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่มันคือวิธีการสะกดวิญญาณคนตายตายโหงรูปแบบหนึ่ง ถือเป็นการปลอบใจตัวเองของคนเป็น เพราะกลัวว่าจะถูกวิญญาณอาฆาตตามรังควานน่ะ"

สีหน้าของเฉินจื่อฉีเขียวคล้ำลงทันที เมื่อนึกถึงคุณอาเขยที่ยังมีชีวิตอยู่ของตัวเอง ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นคนบงการผู้วิปริตอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

ฆ่าคุณอาของเธอตายยังไม่พอ ถึงขั้นต้องสะกดวิญญาณเอาไว้ด้วยอย่างนั้นหรือ?!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าคนเรามีวิญญาณจริงหรือไม่ แต่เพียงแค่ความโหดเหี้ยมอำมหิตระดับนี้ ก็มากพอที่จะทำให้เฉินจื่อฉีรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาได้แล้ว