บทที่ 124 น้องเหยาเสด็จแล้ว หลีกทางไปให้หมด

"นายก็เอาแต่ตามใจเธอไปเถอะ ช้าเร็วต้องมีสักวันที่เธอจะเสียคนเพราะโดนนายตามใจจนเคยตัว!" ไป๋หรูอวี้กลอกตาบน ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอย่างไรกันแน่ มองดูน้องสาวตัวเองมีความสุขขนาดนี้ เดิมทีเธอก็ควรจะดีใจด้วย

แต่ประเด็นคือ พอนึกถึงท่าทีของฉินหลางที่ปฏิบัติต่อเธอกับน้องสาวแล้ว มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เอาแต่คอยตามใจน้องสาว แต่กลับทำรุนแรงจนเธอต้องเจ็บตัว

ฉินหลางยิ้มโดยไม่พูดอะไร เดินตามหลังเข้าไปในห้องครัวเพื่อช่วยยกกับข้าว เขาเข้าไปกระซิบข้างหูเธอพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ "อะไรกัน หึงเหรอ?"

"นายคิดเหลวไหลอะไรอยู่? ฉันจะไปหึงนายได้ยังไง?" ไป๋หรูอวี้ถูกมองความคิดในใจออก จึงแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่ยอมรับ