บทที่ 144 ความฝันของหลินซีเอ๋อร์

ต่อให้ซูเสี่ยวเสี่ยวจะได้ยินคำพูดที่ลึกซึ้งกินใจขนาดนั้น แต่เธอก็ยังคงมีความงุนงงอยู่เล็กน้อย

ผ่านไปพักใหญ่ กว่าที่เธอจะอ่านนัยยะที่แฝงอยู่ในสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลของฉินหลางออก เธอส่งเสียงฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงโดยสัญชาตญาณ

เจตนาเดิมของเธอคืออยากจะออดอ้อนฉินหลาง แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า การนั่งลงไปเช่นนี้ กลับเป็นการสร้างผลกระทบต่อสภาวะโลกร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

จะพูดว่ายังไงดีล่ะ?

คนบางคนก็ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็คือตัวเองอยู่ดี