บทที่ 145 ตัวร้ายอยากเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นเหรอ? ฝันกลางวันอยู่ล่ะสิ

สายลมวสันต์พัดโชยมาบางเบา

ผิวน้ำทะเลสาบกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นสีเขียวมรกต ลมยามเย็นพัดเอื่อยๆ ทำให้เรือไม้โคลงเคลงเบาๆ ไปตามจังหวะเกลียวคลื่น ชวนให้รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาเล็กน้อย

หลินซีเอ๋อร์เองก็เอนกายลงนอนบนแผ่นไม้กระดาน สองมือยื่นออกไปนอกขอบเรือ มองดูแสงสนธยายามเย็นที่ทอดตัวอยู่ไกลๆ ลอดผ่านร่องนิ้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบสงบ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากริมฝั่ง "คนบนเรือน่ะฟังให้ดี รีบพายเรือเข้ามาตรงนี้เดี๋ยวนี้ ฉันขอซื้อเรือลำนี้ จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา!"