บทที่ 148 นี่คือเพื่อนสนิทงั้นหรือ รักเลย

วันรุ่งขึ้น ช่วงเที่ยง

แสงแดดสดใส หมู่บ้านจัดสรรเจียงหนานหมายเลขหนึ่ง ที่พักของมู่ยวี่เยียน

หลินโย่วฉู่ถือเมล็ดแตงโมเต็มกำมือซ้าย มือขวาถือรีโมตคอนโทรล ขาเรียวยาวสองข้างที่สวมถุงน่องยาวสีขาวพาดอยู่บนโต๊ะน้ำชา เธอมักจะเกร็งนิ้วเท้าเป็นระยะเพื่อดึงเส้นสายกล้ามเนื้อให้ตึงกระชับ เป็นการผ่อนคลายความเหนื่อยล้า

เธอเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปมาอย่างเลื่อนลอยพลางแทะเมล็ดแตงโม ศีรษะพิงพนักโซฟา หันไปมองทางห้องอาหารแล้วบ่นอุบอิบอย่างไม่ใส่ใจ "ยวี่เยียน บอกแล้วไงว่าไปจองโต๊ะที่โรงแรมก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องลงมือเข้าครัวทำเองด้วยเนี่ย"

มู่ยวี่เยียนยกอาหารที่ปรุงอย่างพิถีพิถันมาวางบนโต๊ะทีละจาน ก่อนจะกลอกตาใส่หลินโย่วฉู่ที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมอย่างระอาใจ "ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินสิ เธอเสนอหน้ามากินข้าวฟรีเองนะ ฉันไม่ได้ชวนเธอสักหน่อย"