บทที่ 150 เมื่อควรตบรางวัลก็ต้องตบรางวัล รางวัลและบทลงโทษต้องชัดเจน

มู่ยวี่เยียนทั้งโกรธทั้งจนใจ มองดูหลินโย่วฉู่ที่อยู่ข้างๆ แล้วรู้สึกโมโหจนแทบจะระเบิดออกมา

ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำเวรทำกรรมอะไรมา ถึงได้มาเจอเพื่อนสนิทแบบนี้!

รู้อย่างนี้ คราวก่อนไม่น่าให้ฉินหลางไปเป็นไม้กันหมาเลย!

สิ่งที่เธอคิดว่าเธอคิด มันก็เป็นแค่สิ่งที่เธอคิดเท่านั้น!

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าสวีโหย่วหรง ยัยปีศาจเฒ่าคนนั้น จะเข้ามาขัดขวางตรงกลางได้!