บทที่ 157 โทสะดั่งอสนีบาต บดขยี้ความเย่อหยิ่งของฉู่เมิ่งเหยา

ตกลงกันไว้ว่าจะให้ฉินหลางพักผ่อนสักครู่ แต่หลังจากฉู่จิ่วเอ๋อร์เข้าไปในห้องน้ำแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเลย

นางไม่มีความคิดที่จะสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

ฉินหลางก็ช่างรู้ใจเสียจริง รู้ว่าฉู่จิ่วเอ๋อร์กำลังยุ่ง ร่างกายมีสิ่งสกปรกถูกขับออกมามาก แม้ตำแหน่งจะต่างกัน แต่สีสันก็พอบอกได้ว่าดำและขาวตัดกัน

เขาจึงไม่รบกวนนางอีกต่อไป เอ่ยบอกกล่าวคำหนึ่งแล้วจึงขอตัวลากลับชั่วคราว

ภายใต้ฝีมือการขับรถอันนุ่มนวลของจวินจื่อ ฉินหลางก็เดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ของตนเอง