บทที่ 156 ฉินหลาง: ฉันอยากจะเปิดหูเปิดตาสักหน่อย

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000!”

ภายในห้องทำงาน ฉินหลางนั่งอยู่บนโซฟา คาบบุหรี่ไว้ในปาก สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพ่นควันออกมาเป็นวงอย่างสบายอารมณ์

“ร่างกายของเธอนี่มันอ่อนแอเกินไปแล้ว”

ฉินหลางทอดถอนใจ ปรายตามองฉู่จิ่วเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะหยิบโอสถชำระไขกระดูกออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นส่งให้ฉู่จิ่วเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาใกล้

ฉู่จิ่วเอ๋อร์ขมวดคิ้ว บนใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดสามส่วน ความหวานชื่นสามส่วน และความขวยเขินแกมโมโหอีกสี่ส่วน เธอพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ “นี่มันอะไรกัน? รังแกกันเสร็จแล้ว ก็ให้ลูกอมเม็ดนึงมาง้อแค่นี้เนี่ยนะ เห็นฉันเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือไง?!”