บทที่ 168 บุตรสาวแห่งโชคชะตา ราชินีวงการบันเทิงซือหยา

หลังจากตกลงเรื่องพรีเซนเตอร์สินค้ากับมู่ยวี่เยียนเสร็จสรรพ ฉินหลางก็วางสาย วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาเอนหลังพิงหัวเตียง ปรายตามองแมนดาลาสีเลือดที่กำลังยื่นมือกระกางนิ้วทั้งห้าออกรับแสงแดดยามเช้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ "เธอชอบแสงแดดด้วยงั้นหรือ?"

น้ำเสียงของแมนดาลาสีเลือดแผ่วเบา "ฉันเป็นนักฆ่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะชอบหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดตลอดเวลาหรอกนะ บางครั้ง การได้เดินอยู่ท่ามกลางแสงแดด มันถึงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่เครื่องจักรที่รู้จักแต่การฆ่าฟัน"

อืม! เป็นคนมีความรู้ มีการศึกษา คำพูดคำจาที่เปล่งออกมาล้วนสละสลวยและแฝงไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง

ฉินหลางรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขายื่นมือไปดึงแมนดาลาสีเลือดเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่าคิดมากไปเลย"

แมนดาลาสีเลือดหันขวับ ใบหน้าอันเย้ายวนใจเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมพฤติกรรมของฉินหลางเมื่อคืนกับเมื่อเช้านี้ ถึงได้ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ?