บทที่ 169 วิกฤตของบุตรสาวแห่งโชคชะตา ฉินหลางดีใจจนเนื้อเต้น

ฉินหลางเปิดใช้ทักษะความเป็นมิตรอย่างเงียบเชียบ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดั่งสายลมวสันต์ "คุณซือหยาพูดอะไรอย่างนั้นล่ะ? ระดับราชินีแห่งวงการบันเทิงที่มีผู้ติดตามกว่าร้อยล้านคนอย่างคุณ ผมจะจำไม่ได้ได้ยังไงล่ะ?"

"จำไม่ได้จริงๆ ด้วยสินะ" ซือหยาหัวเราะเบาๆ "เกรงว่าคุณฉินหลางคงจะลืมเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ สมัยที่อยู่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงไปหมดแล้วแน่เลย แต่ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับศิษย์น้องอย่างคุณมาไม่น้อยเลยนะ..."

? ? ?

เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลย ซือหยาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง แถมยังรู้เรื่องราวของเขาอีกงั้นหรือ?