บทที่ 176 ยาต้มถ้วยนี้ มันปกติแน่หรือ?

โจวเจ๋อชิงไม่พูดอะไรสักคำ เธอนั่งขมวดคิ้วอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

เธออยากจะโกรธ อยากจะวีนแตก!

รู้สึกว่าการที่ฉินหลางปิดบังเรื่องอาการบาดเจ็บ เป็นการแสดงออกว่าเขาเห็นเธอเป็นคนนอก

แต่พอได้เห็นสภาพที่น่าสงสารซึ่งถูกพันด้วยผ้าพันแผลไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าทำไมตำแหน่งของหัวใจถึงได้เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นริ้วๆ

ความไม่พอใจและความโกรธเคืองทั้งหมด พอมาถึงริมฝีปาก กลับแปรเปลี่ยนเป็นคำถามที่เหมือนคำพร่ำบ่นด้วยความห่วงใยว่า "ยังเจ็บอยู่ไหม?"