บทที่ 177 ฉู่จิ่วเอ๋อร์: เป็นคนอย่าได้ชิงดีชิงเด่นจนเกินไป

"ไม่ดื่มได้ไหม?" ฉินหลางเม้มริมฝีปาก เอียงคอฝืนยิ้ม นัยน์ตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความจริงใจ

ฉู่จิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า "ไม่ได้ หมอบอกว่านายเพิ่งฟื้น จำเป็นต้องกินยาให้ตรงเวลา ต้องดื่มน้ำเยอะๆ แล้วก็เข้าห้องน้ำบ่อยๆ เพื่อขับพิษออกจากร่างกาย นายกลัวขมใช่ไหมล่ะ?"

พูดพลางก็ไม่รอให้ฉินหลางตอบ หล่อนจิบยาต้มเข้าปาก ก้าวไปข้างหน้า แล้วประกบริมฝีปากป้อนยาให้ฉินหลาง

ป้อนยาหนึ่งคำต่อหน้าต่อตาโจวเจ๋อชิง

ตอนที่ผละตัวออก ฉู่จิ่วเอ๋อร์ยังจงใจทัดปอยผมไว้ที่หลังใบหู เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย "แบบนี้ก็ไม่ขมแล้วใช่ไหม?"