บทที่ 207 ซูเสี่ยวเสี่ยวกลับมาแล้ว

"ไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว ไอ้คนฉวยโอกาส!"

ฉู่เมิ่งเหยามองแผ่นหลังของฉินหลาง ในใจด่าทอเขาไปแล้วไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง

ทำไมกัน?

เห็นๆ อยู่ว่าเป็นความผิดของหมอนั่นเองแท้ๆ ไม่สนอะไรทั้งนั้น เอาแต่จะรังแกคนอื่น เธอแค่กลัวว่าจะถูกจับได้ ก็เลยเผลอกัดแรงไปหน่อย ทำไมถึงต้องทำเมินเฉยใส่เธอแบบนี้ด้วย?

ทำหูทวนลมกับคำพูดของเธอไม่พอ แม้แต่สายตาก็ยังเย็นชาขนาดนั้น ราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ