บทที่ 228 ความหงุดหงิดที่ไม่ได้รับการปลอบประโลม

ค่ำคืนอันมืดมิด แสงไฟสลัวจากริมถนนค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ หลุนหุยหิ้วตัวเฉินฝานวิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

"ศิษย์พี่สี่ พอแล้ว ไม่มีใครตามมาแล้ว" เฉินฝานสูดปากด้วยความเจ็บปวด ร้องตะโกนออกมาอย่างทรมาน

หลุนหุยหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าออกห่างจากความวุ่นวายของเมืองใหญ่มาไกลแล้ว เธอจึงชะลอฝีเท้าลง แล้ววางตัวเฉินฝานลงกับพื้น

"ความแค้นครั้งนี้ ฉันจำฝังใจ สักวันจะให้ไอ้หมอนั่นชดใช้คืนเป็นสิบเท่า!" เฉินฝานกัดฟันกรอด หลังจากกินยารักษาอาการบาดเจ็บ เลือดที่ปากแผลก็หยุดไหล แต่หัวกระสุนยังคงฝังอยู่ในเนื้อ ถ้าไม่เอาออก จะกลายเป็นแผลเรื้อรัง

"ไปโรงพยาบาลเถอะ ไปผ่าเอาหัวกระสุนออก แล้วค่อยหาที่พักฟื้นดีๆ สักพัก" เฉินฝานถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง