บทที่ 238 ฟ้อง

เอ๊ะ นี่มัน...

เฉินฝานมองตามแผ่นหลังอรชรของซูเสี่ยวเสี่ยว มุมปากกระตุกยิกๆ รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

นี่มันต่างจากที่เขาคาดเดาไว้ลิบลับ ไม่ช่วยเช็ดหลังให้ก็แล้วไปเถอะ จำเป็นต้องยกอ่างน้ำร้อนหนีไปด้วยอย่างนั้นหรือ?!

ผ่านไปไม่นานนัก

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ครั้งนี้คนที่เดินเข้ามาคือคุณยายผู้อำนวยการ ในมือถืออ่างน้ำร้อนมาด้วยใบหนึ่ง เธอมองเฉินฝานที่นอนอยู่บนเตียงแล้วถอนหายใจ