บทที่ 239 ซูเสี่ยวเสี่ยวผู้มีไหวพริบเป็นเลิศ

"นายน้อย~" ซูเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงซ่าน ซบลงในอ้อมอกของฉินหลาง พลางพึมพำเสียงแผ่วเบา

จะว่าอย่างไรดีล่ะ?! เฉินฝานขอให้เธอช่วยเช็ดหลัง เธอปฏิเสธเสียงแข็งเด็ดขาด ถ้ากล้ามาแตะต้องตัวเธอ เกรงว่าเธอคงได้ปรี๊ดแตก แล้วหยิบกะละมังน้ำฟาดหน้าไปแล้ว

แต่พอมาเป็นฉินหลาง ทั้งที่รู้ดีว่านายน้อยกำลังอาศัยโอกาสนี้จงใจเอาเปรียบเธอ ทว่าในใจของซูเสี่ยวเสี่ยวกลับไม่มีความรู้สึกต่อต้านเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังมีความรู้สึกวูบวาบที่ยากจะเอ่ยปากออกมาอีกด้วย

เธออยากจะถามนายน้อยเหลือเกินว่าสัมผัสเป็นอย่างไรบ้าง?!

พรึ่บ! พวงแก้มของซูเสี่ยวเสี่ยวแดงระเรื่อดั่งสีของเมฆยามเย็น ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว