บทที่ 241 หยาดเหงื่อแรงกายของมู่อวี่เยียน ขาดทุนจนหมดตัว

แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ หลินโย่วฉู่ย่อมไม่มีทางพูดออกไปตรงๆ หรอก เคล็ดลับบางอย่างก็ยังต้องเก็บซ่อนเอาไว้เองบ้าง ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันก็เถอะ แต่มู่อวี่เยียนก็มีวิถีภรรยาของเธอแล้ว เกิดหล่อนมาเรียนรู้ลูกไม้ของเธอไปล่ะก็ ถึงตอนนั้น หากฉินหลางถูกนางจิ้งจอกน้อยมู่อวี่เยียนทำให้หลงจนหัวปักหัวปำ แล้วเธอจะไปร้องไห้ที่ไหนกัน?!

"ขี้เกียจพูดกับเธอแล้ว พูดไปก็เปล่าประโยชน์!" มู่อวี่เยียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะบิดเอวคอดกิ่วเดินกลับเข้าห้องครัวไป

ทว่าภาพที่ฉินหลางจะแวะมากินข้าวเย็นตามที่คาดหวังไว้ กลับไม่เกิดขึ้นสักที กับข้าวถูกนำไปอุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามสี่รอบ จนเวลาล่วงเลยไปเกือบจะสามทุ่มแล้ว

ฉินหลางก็ยังไม่มา ปล่อยให้มู่อวี่เยียนกับหลินโย่วฉู่นอนแผ่หราอยู่บนโซฟา จ้องตากันปริบๆ เฝ้ารอคอยอย่างมีความหวัง

"กับข้าวเย็นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันไปอุ่นอีกรอบดีกว่า" มู่อวี่เยียนก้มมองนาฬิกาข้อมือ ทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับถูกหลินโย่วฉู่ที่อยู่ข้างๆ ดึงตัวให้นั่งลงไปตามเดิม "จะไปอุ่นหาพระแสงอะไรล่ะ! ยังจะรออะไรอยู่อีก ป่านนี้ยังไม่มา ไม่รู้ว่าไปค้างอ้างแรมอยู่กับนางจิ้งจอกที่ไหนแล้ว เสียแรงที่อุตส่าห์รอมาตั้งนาน โมโหชะมัดเลย!"