บทที่ 242 หกสิบกว่าล้านดอลลาร์

มู่อวี่เยียนเต็มไปด้วยความขมขื่น "ความจริงแล้ว ที่ฉันมาเล่นหุ้น ก็ไม่ได้นึกอยากจะทำก็ทำหรอกนะ แต่มันเป็นแนวโน้มของตลาดโลกจริงๆ ในช่วงเวลานี้ มีประเทศเล็กๆ ในต่างประเทศเกิดการกระทบกระทั่งกัน ย่อมเป็นธรรมดาที่อุตสาหกรรมหนักที่เกี่ยวข้องจะได้รับข่าวดี แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ฉันเพิ่งจะทุ่มเงินลงไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมง ก็ถูกตีจนพ่ายแพ้ยับเยินไม่เหลือชิ้นดี!"

จะทำอย่างไรได้ล่ะ? มู่อวี่เยียนเองก็ทรมานใจมากเหมือนกัน! เธอไม่ได้หวังว่าจะกอบโกยกำไรมหาศาล แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่า ในเมื่อเป็นโอกาสทองขนาดนี้ แถมยังหอบเงินทุนก้อนโตเข้าสนามกอปรกับความมั่นใจ อย่างน้อยก็น่าจะได้ส่วนแบ่งเค้กกลับมาบ้าง ทว่าผลลัพธ์ นอกจากจะไม่ได้ส่วนแบ่งแล้ว ยังโดนเล่นงานจนจุกอก!

ฉินหลางไม่ได้ตอบอะไร เอาแต่จ้องมองหน้าจออยู่เงียบๆ

หลินโย่วฉู่ผู้มีสายตาไวเปรื่อง มองดูคนทั้งสองที่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "เหมือนยายแก่เข้ามุ้งจริงๆ เห็นแล้วอดขำไม่ได้! พูดกันไปคนละทิศคนละทาง พวกเธอสองคนไม่ได้อยู่ช่องสัญญาณเดียวกันเลยสักนิดใช่ไหมเนี่ย?!"

มู่อวี่เยียนกำลังพูดถึงตลาดหุ้น และจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ฉินหลางล่ะ? สายตาของเขากลับชำเลืองต่ำลงไปด้านล่างต่างหาก!