บทที่ 296 รังแกกันเกินไปแล้ว? ฉินหลาง: ผู้เล่นมืออาชีพขอลงสนาม

รถออฟโรดขับอ้อมดงระเบิด มุ่งตรงไปยังตึกแถวธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง

ฉินหลางยังไม่ทันก้าวลงจากรถ หลินโย่วฉู่ก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากข้างใน พุ่งเข้าสู่อ้อมอกของเขา โอบคอเขาไว้แน่น ร่างทั้งร่างเกาะติดหนึบอยู่บนตัวเขาราวกับหมีโคอาลา

ด้วยความที่หน้าอกหน้าใจกระแทกเข้าอย่างจัง ทำให้ร่างกายของเธอทรงตัวไม่อยู่ เกิดการกระเพื่อมไหวไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จำเป็นต้องใช้เวลาปรับสมดุลสักพัก

"ฉินหลาง ในที่สุดนายก็มา เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผู้หญิงของนายเกือบจะถูกพวกคนเคอหลานชาติหมาพวกนั้นรังแกเอาแล้วนะ! นายต้องช่วยฉันแก้แค้นนะ ยังไงก็ต้องสั่งสอนไอ้พวกนั้นสักตั้ง มันโอหังเกินไปแล้ว กล้าดียังไงมารังแกคนแผ่นดินมังกรอย่างพวกเรา ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเหล่าหวงมาทันเวลา ป่านนี้นายอาจจะไม่ได้เจอฉันอีกแล้วก็ได้!"

หลินโย่วฉู่ขอบตาแดงก่ำ ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม พยายามเช็ดน้ำตาอย่างเอาเป็นเอาตาย "นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนนิสัยยังไง ฉันน่ะรักนวลสงวนตัวจะตายไป ถ้าเป็นสมัยโบราณ คงได้ป้ายประกาศเกียรติคุณหญิงอาริยะไปแล้ว พวกคนเคอหลานนั่นคิดจะรังแกฉันเหรอ? ไม่มีทาง! ต่อให้ในปืนเหลือกระสุนแค่นัดเดียว ฉันก็จะเก็บไว้ให้ตัวเอง ต่อให้ต้องยิงหัวตัวเองกระจุย ก็ไม่มีทางปล่อยให้ไอ้พวกนั้นสมหวังเด็ดขาด!"