บทที่ 312 ลั่วชิงอวี่จะมาเคอหลาน

"ผมเอง คุณลั่ว ขอโทษจริงๆ ที่ต้องมารบกวนเวลาพักผ่อนดึกดื่นป่านนี้"

ฉินหลางพูดจาเกรงใจมาก ถึงขั้นเรียกได้ว่าน้ำเสียงแฝงความห่างเหินอยู่เล็กน้อย ไม่มีความกระตือรือร้นและร้อนรนเหมือนตอนที่อยู่เมืองเทียนอวี๋ซึ่งรีบเร่งจะช่วยลั่วชิงอวี่ตามหาบัวหิมะเทียนซานเลยสักนิด

"ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก กำลังอ่านหนังสืออยู่น่ะ" ลั่วชิงอวี่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักในใจ ลึกๆ รู้สึกว่าการสนทนาแบบนี้ ทำให้จินตนาการบางอย่างของเธอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เธอเคยคิดว่าการพบกันครั้งหน้า ฉินหลางจะสนิทสนมกับเธอมาก และเคยจินตนาการไปต่างๆ นานา ว่าจะตอบรับรอยยิ้มอันเป็นมิตรของฉินหลางอย่างไร

ทว่าพอได้คุยโทรศัพท์กันอีกครั้งจริงๆ กลับห่างเหินถึงเพียงนี้ ทำให้รู้สึกทะแม่งๆ ในใจจริงๆ