บทที่ 325 หนิงเชียนเชียน เก่งไปซะทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องรนหาที่ตายที่ยืนหนึ่ง

"กลับงั้นเหรอ? กลับไปไหน?! พวกเราอุตส่าห์เดินทางไกลจากเมืองเทียนอวี๋มายังสถานที่กันดารไร้ผู้คนแบบนี้ หญิงสาวที่อ่อนแอไร้ทางสู้สองคนอย่างพวกเรา แค่ได้เจอกันหน้าเดียว ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เขาก็บอกจะไล่ก็ไล่เลยเหรอ? ในใต้หล้าจะมีผู้ชายหน้าไม่อายแบบนี้ได้ยังไงกัน? นึกจะเรียกก็เรียก นึกจะไล่ก็ไล่งั้นเหรอ?! ช่างโอหังนัก ฉันจะไปเอาเรื่องเขาให้รู้แล้วรู้รอด ฉันไม่เชื่อหรอกนะ ว่าเขาเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้มาไล่พวกเรา ที่เคอหลานนี่เป็นบ้านของเขาหรือไง?!"

หนิงเชียนเชียนโวยวายเสียงหลงพลางโยนก้านองุ่นที่เหลือแต่ตอในมือทิ้งลงถังขยะอย่างแรง ผุดลุกขึ้นเตรียมจะไปหาเรื่องฉินหลาง

ลั่วชิงอวี่คว้าแขนของเธอเอาไว้ เอ่ยด้วยความจนใจเล็กน้อย "เขาไม่เคยบอกให้ฉันมาที่เคอหลานเลยนะ เป็นฉันที่ตัดสินใจมาเอง บางทีการที่ฉันมาที่นี่ อาจจะนำความยุ่งยากมาให้เขาจริงๆ และอาจจะได้เห็นสิ่งที่ไม่สมควรจะเห็นเข้า"

"พวกเรามาเองแล้วมันทำไมล่ะ? ก็เพราะคิดอยากจะช่วยเขาไม่ใช่เหรอ? ถ้าเกิดเขาต้องปะทะกับศิษย์พี่รองขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง? ใครจะไปรู้ว่าคนหัวรั้นอย่างศิษย์พี่รองจะทำอะไรลงไปบ้าง? ไม่แน่ว่า พวกเราอยู่เมืองเทียนอวี๋ได้แค่สองวัน พอถึงวันที่สาม ศิษย์พี่ใหญ่ก็อาจจะกลายเป็นม่าย แถมยังต้องเสียศิษย์น้องรองไปอีกคน!"

หนิงเชียนเชียนกล่าวอย่างจริงจังเป็นตุเป็นตะ หากประเมินจากนิสัยดื้อดึงของศิษย์พี่รองแล้วล่ะก็ ถ้าหากเอาชนะฉินหลางไม่ได้ จะต้องยอมแลกด้วยชีวิตแน่ๆ ยอมทำลายศัตรูหนึ่งพัน แม้ตัวเองจะต้องสูญเสียแปดร้อย! มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่ทั้งสองคนจะตายตกไปตามกัน ไม่สิ ฉินหลางไม่มีเปียให้ชี้โด่ชี้เด่ อย่างมากเขาก็แค่ขาชี้ฟ้า!