บทที่ 326 ร่องรอยของฉินหลาง

"เหลวไหล!" ลั่วชิงอวี่ตวาดเสียงเบา รีบลุกขึ้นยื่นมือไปทางศิษย์น้องเล็ก "เอายาถอนพิษมานี่!"

หนิงเชียนเชียนกลอกตาบน "ยาถอนพิษ พี่มาทวงยาถอนพิษจากฉันเนี่ยนะ?! ถ้ายามีถอนพิษ ฉันจะใช้ยาชั้นต่ำแบบนั้นกับฉินหลางทำไม? ก็ดูฝีมือของหมอนั่นสิ เก่งกว่าฉันตั้งเยอะ เผลอๆ อาจจะมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่อีกก็ได้! พูดให้เข้าใจง่ายๆ ตรงๆ เลยนะ ยาฉันรักพานจินเหลียนเนี่ยไม่มียาถอนพิษหรอก ไม่ใช้วิธีการ 'แบบนั้น' ซึ่งเป็นวิธีเดียวในการถอนพิษ ก็ต้องปล่อยให้ฉินหลางถูกฤทธิ์ยากลืนกินจนตายไปเลย!"

เธอลงมือทำอะไร ย่อมต้องคิดถึงผลที่ตามมาไว้อย่างถี่ถ้วนแล้ว ต่อให้ฉินหลางโดนยาไป ก็ไม่มีทางได้รับผลกระทบอะไรมากมายหรอก ถึงแม้ศิษย์พี่ใหญ่จะไม่ยอมไปหาฉินหลางตามลำพัง ก็ไม่เป็นไรนี่นา เพราะเท่าที่เห็นในบาร์แห่งนี้ ก็มีผู้หญิงตั้งสามคนแล้วที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับฉินหลาง ยังจะต้องกลัวเขาถูกฤทธิ์ยาตีกลับจนตายอีกหรือไง?!

"วิธีการสกปรกต่ำช้าแบบนี้ ออกมาจากมือผู้หญิงอย่างเธอ มโนสำนึกของเธอไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างเลยหรือไง?" ลั่วชิงอวี่ถลึงตาใส่ศิษย์น้องเล็กด้วยความรู้สึกโกรธเคืองที่อีกฝ่ายไม่รู้จักจำ

หนิงเชียนเชียนยักไหล่ "ใช่ ฉันมันสกปรกต่ำช้า พอใจหรือยังล่ะ? ยังไงฉันก็บอกพี่ไปแล้ว ว่ายานี้ไม่มียาถอนพิษ บังเอิญว่าฉินหลางกำลังจะไล่พี่ไปพอดี พี่ลองคิดดูสิ ถ้าพวกพี่สองคนเกิดมีอะไรกันจริงๆ เขาจะยังมีหน้ามาไล่พี่ไปอีกไหม? รอจนยาออกฤทธิ์ ขอแค่พี่อยู่กับเขาสองต่อสอง แล้วเล่นตัวแกล้งทำเป็นขัดขืนนิดหน่อย ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จะเป็นไปตามน้ำเองไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง พี่รู้ไหมว่าทำไมมู่อวี่เยียนกับหลินโย่วฉู่ถึงกล้ามาหาเรื่องพวกเราถึงที่? ก็เพราะพวกหล่อนมีไพ่ตายคอยหนุนหลังอยู่ไงล่ะ? รอให้พี่กับฉินหลางข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก เรือลอยไปถึงฝั่งเมื่อไหร่ พวกเรายังจะต้องไปกลัวนังผู้หญิงพวกนั้นอีกเหรอ?! ไม่ต้องไปหาเรื่องพวกหล่อนก็ดีแค่ไหนแล้ว ต้องรู้ไว้นะ ว่าพี่คือคู่หมั้นตัวจริงเสียงจริงของฉินหลาง ส่วนมู่อวี่เยียนก็เป็นแค่อดีตคู่หมั้นที่ยกเลิกสัญญาไปแล้วเท่านั้นแหละ!"