บทที่ 329 ฉินหลางเสียรู้ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจร่วงหล่น

"ศิษย์พี่สี่ พี่ดีกับฉันแค่ไหนฉันรู้ดีอยู่ในใจนะ แต่ถ้าเรื่องมันไม่เป็นไปตามแผนล่ะก็ พี่ต้องรีบถอยออกมาทันทีเลยนะ!"

เฉินฝานเดินเข้าไปหาหลุนหุย หมายจะจับข้อมือของเธอ แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็ชะงักไปกลางคัน

เขารู้สึกสับสนว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลุ้มใจเรื่องศิษย์พี่ใหญ่ หรือกำลังเป็นห่วงศิษย์พี่สี่กันแน่ สุดท้ายเขาจึงดึงมือกลับมาและเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง