บทที่ 337 จวินจื่อ: ก็แค่มีฝีมืออยู่บ้างล่ะนะ

ฉินหลางอ้าปากค้าง เมื่อเผชิญกับสายตาของลั่วชิงอวี่และหนิงเชียนเชียน เขาก็มีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

เขาไม่ได้เอ่ยคำอธิบายใดๆ ออกมา สิ่งที่เขาทำมีเพียงการเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของเฉินฝานตรงๆ

"อาศัยว่ามีคนคอยปกป้อง ก็เลยขี้เกียจแม้แต่จะอธิบายแล้วอย่างนั้นหรือ?" เฉินฝานแค่นหัวเราะ หางตาเหลือบมองไปทางศิษย์พี่ใหญ่

การกระทำของเขาดึงดูดความสนใจของลั่วชิงอวี่ ทำให้ในใจของเธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ทำเหมือนกับว่าเธอลำเอียงอย่างนั้นแหละ?

"คุณเฉิน ผมขอโทษ!" ในเวลานี้ จวินจื่อที่เพิ่งตามมาถึงก็ก้าวออกมายืนอยู่ด้านหน้า