บทที่ 340 ฟานจื่อ ผู้โดนทุบอย่างบ้าคลั่ง

หนิงเชียนเชียนจากไปแล้ว ฉินหลางก็เดินตามไปติดๆ

ส่วนอิชิฮาระ คันนะ ลูกสมุนผู้ภักดีแม้ไม่เอ่ยปากใดๆ ทว่าจังหวะไหนควรออกโรง จังหวะไหนควรหลบฉาก เธอก็ทำได้อย่างไร้ที่ติ

ลั่วชิงอวี่ทอดสายตามองเฉินฝาน ศิษย์น้องเล็กของเธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตานั้นคล้ายเป็นการตักเตือน และเหมือนจะเป็นความห่วงใยในฐานะศิษย์ร่วมสำนักครั้งสุดท้าย ถือเป็นคำเตือนทิ้งท้าย

จากนั้นร่างของเธอก็เลือนหายไปจากตรงนั้น

เทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลพลันเงียบสงัดและอ้างว้าง เหลือเพียงเฉินฝานกับหลุนหุยที่ยังคงไม่ได้สติ ตรงจุดที่ลั่วชิงอวี่เคยยืนอยู่ ราวกับภาพใบหน้าของเธอก่อนจากไปจะยังคงประทับอยู่ตรงนั้น